Syrpa - 01.03.1914, Blaðsíða 47

ORUSTAN VIÐ SARATOGA
173
búðirnar var hinn hugrakki herfor-
ingi Frazer borinn til moldar; hann
dó daginn eftir bardagann.
Rétt áður en hann dó, haföi hann
óskaS eftir aö vera grafinn þar sem
að hann hafði veriö settur í fylkingu
í víggirðingunum, sem nú voru yfir-
gefnar og lcomnar í skotmál frá
fallbyssum Ameríkumanna, sem
þeir voru sem óöast að setja í stell-
ingar til að miða þeim á lið Bur-
goynes. Burgoyne afréði samt sem
áður að veröa við síðustu ósk fé-
laga síns; og var greftrun hans hin
átakanlegasta, sem nokkur hermað-
ur hefir fengið. Ennþá hugðnæm-
ari er þó frásögnin um ferð frú Ack-
lands úr brezku herbúðunum yfir til
ameríska hersins eftir orustuna.
Hún fór til þess að vera með manni
sínum og hjúkra honum; hann hafði
særst hættulega og veriÖ skilinn
eftir í höndum óvinanna. Ameríski
sagnaritarinn Lossing hefir lýst báö-
um þessum raunalegu viöburðum
stríðsins í þeim anda, sem er höf-
undinum og efninu til sæmdar.
Eftir að hafa skýrt frá dauöa Fraz-
ers 8. oktober, segir hann: ,,það
var rétt eftir sólsetur á kyrru októ-
ber kveldi, að lík Frazers lierfor-
ingja varborið upphæðirni til greftr-
unarstaðarins innan við ,stóru víg-
girðinguna*. Að eins þeir af ætt-
mönnum hans, sem voru í hernum
og herpresturir.n, Mr. Brudenell,
fylgdu honum til grafar; en augu
margra hundraða bæöi úr brezka
og ameríska hernum fylgdu hinni
alvarlegu líkfylgd, meðan Ameríku-
menn, sem ekki vissu hvað þetta
var, létu skotin dynja í sífellu á víg-
girðingunni. Presturinn, sem lét
sér hvergi bregða við hættuna, las
hin áhrifamiklu greftrunarorð ensku
kirkjunnar, með skýrri rödd, meðan
fallbyssukúla, sem kom niður á
hæðinni, skvetti mold á hann.
Myrkrið, sem nú féll yfir, gerði at-
höfnina enn hátíölegri. Alt í einu
hætti hin óreglulega skothríð og eitt
og eitt skot kvaö við með jöfnu milli-
bili um dalinn og bergmálaði frá
hæðunum. Það voru skot, sem
Ameríkumenn skutu til heiðurs hin-
um dána hermanni. Þegar það frétt-
ist, að hópurinn innan viö víggirð-
inguna væri líkfylgd, sem var að
reyna að uppfylla mitt í lífshættu
hina síðustu ósk Frazers herforingja
var strax gefin út skipun um að
hætta að skjóta með kúlum ogsýna
hinni látnu hetju viðeigandi heiður.
Líkt þessu var ástatt með major
Ackland og hina hugprúðu konu
hans. Hann tilheyrði hersveitinni
sem stóð í broddi fylkingar hjá
Burgoyne og var þaulæfður her-
rnaður. Kona hans fylgdi honum
til Kanada 1776 og þoldi alla erfið-
leika, hættur og skort, sem fylgja
herferð í óvinalandi, þar til hann fór
aftur til Englands,eftir að Burgoyne
gafst upp haustiö 1777. í Cham-
bly viö Sorel hjúkraði hún honum
veikum í kofaræfli; og þegar hann
særðist í orustunni við Hubbardton
í Vermont, fiýtti hún sér til Henes-
borough frá Montrai, þar sem henni
hefði verið komið til að bíða, og
fastréð að fylgja hernum eftir það.
Rétt áður en farið var yfir Hudson-
ána, hafði hún og maöur hennar
nauöulega sloppiö úr lífsháska, sem
orsakaðist af þvi að kviknað haföi í
tjaldi þeirra af tilviljun.
Meðan hinn hræðilegi bardagi
stóð yfir 7. oktober, heyrði hún dyn-
inn og skothríðina úr orustunni,
sem maðurinn hennar var í; ogþeg-