Syrpa - 01.03.1914, Blaðsíða 26

152
SYRPA
nokkurn mann a8 svo stöddu. Ejj
hét honum því,þakkaði honum fyrir
liðveizluna og bauö honum góöa
nótt.
En þegar eg kom inn í herbergiö
mitt, varö eg undir eins var viö þaö,
að Arnór lá í rúmi sínu og svaf
vært.
V.
Frú Colthart.
í marga daga á eftir var Arnór
mjög dapur í bragöi og fálátur. Og
frænka mín sagði aö hann mundi
ekki vera vel frískur. Hann var nú
um tíma mjög óstöðugur við vinnu,
sat oft heima heila dagra alveg aö-
gjörðarlaus og horfði út í bláinn.
En næstum á hverju einasta kvöldi,
þegar dimt var orðiö, fórhann vest-
ur í bæinn, og kom ekki heim aftur
fyr en um eöa eftir miðnætti.
Eg veitti honum eflirför nokkrum
sinnuni, og sá að hann fór í hvert
einasta skiftið rakleiöis heim að
litlu húsi, sem stóð á Henry Avenne
(þá kallað Common-stræti) og ekki
all-langt fyrir vestan Princess-stræti.
Hús þetta var fallegt, þó það væri
lítið. Það stóð nokkra faðma frá
gangstéttinni. í kringum það var
hvítmáluð rimagirðing, og voru þar
nokkur unghlynviðartré innangarðs.
Öðrumegin við framdyr hússins var
spjald á veggnum, og stóö á því
með stórum stöfutn: Fr\x Colthart.
— Saumakona.
Þó Arnór gengi iðulega heim að
þessu húsi, þegar dimt var orðið,
þá drap hann þar aldrei á dyr.
Hann nam oftast staðar við hliðið
á rimagirðingunni. En sjaldan liafði
hann beðið þar lengi, þegar kona
með hvítt sjal á herðunum kom út
úr húsinu og gaf sig á tal við hann.
Stundum fór hann með henni inn í
húsið, og kom ekki út aftur, fyr en
eftir einn eða tvo klukkutíma. En
stöku sinnum gengu þau saman
stundarkorn fram og aftur eftir
gangstéttinni. og fóru hægt. Og
þegar þau skildu (en það var æfin-
lega við hliðið á rimagirðingunni),
þá fór hann rakleitt suður að Davis
House, sem var hótel á Aðalstræt-
inu, stóð þar við fáeinar mínútur,
hélt síðan austur að ánni, og norð-
ur á Point Douglas.
Aldrei gat.eg heyrt, hvað þau
Arnór og konan með hvíta sjalið
voru að tala saman, því eg var al-
drei svo nærri þeim, enda langaði
mig ekkert til að heyra samtal
þeirra. — Eg átti alt af von á því,
að Arnór legði af stað í langferð,
færi um borð á einhverri llutnings-
lest um miðja nótt, eða stígi upp í
leiguvagn (cab) og léti aka með sig
út úr borginni. Og eg vildi vita, í
hvaða átt hann' færi, vildi fylgja
honum eftir eins lengi og eg gæti.
Og þess vegna veitti eg honum
svona oft eftirför. — En þegar eg
sá, að hann gekk nú kvöld eflir
kvöld vestur að litla húsinu á Henry
Avenue, og fór altaf söniu göturnar,
þá fór mér að leiðast þessi nætur-
ferðalög, og hætti loksins með öllu
að gefa mig við þeim. Og það var
líka ekki laust viðþað, að mér þætti
rninkun að því, að elta manninn
svona á röndum alveg að ástæðu-
lausu, þó eg raunar á hinn bóginn
reyndi að telja sjálfum mér trú um,
að eg gjörði það ekki í neinum ill-
um lilgarigi.
Nokkrum dögum síöar varð Arn-
ór snögglega veikur, og það svo
mjög, að hann gat ekki á fótum