Eimreiðin - 01.10.1949, Síða 20

256
GESTUR
eimreiðin
borSið liika við að ganga til tjaldanna, bjarminn frá deyjandi
glóðinni í eldstæðinu hverfur í myrkrið.
En við borðsendann, andspænis verkstjóranum, sat ungur mað-
ur, fölleitur, þögull og drevminn. Hann liafði liallað sér fram
á borðið, liorft í gaupnir. Nú lyftir hann liöfði og fer að tala,
bægt og rólega:
„Einu sinni var drengur, sem ólst upp inni í afdal. Honum
var snemina innrætt að bera þá virðingu fyrir sjálfum sér að
leggjast aldrei á lítilmagnann. Máríerlan á bæjarveggnum, öndin
í tjarnarsefinu, rjúpan í kjarrinu, urðu aldrei fyrir áreitni af
hendi lians.
Litli drengurinn liélt, að liver dagur væri rósfingraður, vetur-
inn væri að vísu oft óvæginn og kaldranalegur, en snjórinn væri
blæja, sem lilífði fræjunum í moldinni. Á Iiverju vori vöknuðu
blómin endurnærð eftir vetrarsvefninn. Lífið væri milt og mjúk-
látt, eins og móðurhöndin.
Þessir draumórar drengsins nrðu bráðlega annað en veruleik-
inn. Föður sinn missti liann í bernsku. Þá opnuðust barnsaugun
fyrir gustinum, sem fylgir lífinu. Og það var einn dag snemnia
vetrar, þegar drengurinn var í sárum eftir föðurmissinn, að liann
gekk til kinda fram á dalinn. Þá fann hann folald, sem komið
hafði eitthvað innan af öræfunum. Móðir þess liafði lirapað til
dauðs af svellbólstri uppi í fjallslilíðinni. Litli hesturinn var
úfinn, horaður og dapureygður eftir margra daga sultargöngu
inni í auðninni. Nú var hann kominn þarna langt frá lieimkynn-
um sínum.
Eftir stimpingar og eltingaleik kom drengurinn folaldinu til
bæjar, setti það inn í skemmukofa á lilaðinu. Og nokkru seinnu
var liann kominn með hey í jötuna og mjólkursopa í fötu iit í
skemmuna. Folaldið var hviinpið, hvessti augun, reisti makkann
þykkjulega. Það var dökkrautt, ljósfext, með hvíta stjörnu í
enninu.
„Mamma, ég ætla að eiga þennan liest og kalla hann Gest‘ •
sagði litli drengurinn með blossandi augu og brennlieitar kinnar
af eftirvæntingu og liamingju.
Og móðir lians keypti folaldið.
Gestur þreifst ágætlega um veturinn, enda var lionum vel