Eimreiðin - 01.10.1949, Síða 40

276
TRÝNAVEÐUR
EIMREIÐIN
Með því að enginn virtist vilja taka málstað Austfirðinga, þá
reyndi ég að gera það, enda þótt ég væri Vestfirðingur, á gagn-
stæðum landsenda, og „vistaði í vessi einu Vestfirðinga sprokin
hreinu“:
„Dallur, kæna, drilla, lilæna, dúnkur. spanda:
Vissulega í verki og anda
á Vestfjörðunum sitja og standa“.
Og ennfremur:
„Dornings-þollur,1) dittus-pollur,2) dráttar-gola:3)
Aldrei heyrast víla og vola,
þó verði straffið eitt að þola“.
Sjóbúðin er lítil og lág, aðeins 6X4 álnir innan veggja, gerð
af grjóti og rekavið, þéttuð og þakin mosa og blágrýtishellum-
Gólfið er blágrýtisklöpp með moldarlagi ofan á. Gat á þekjunni
í glugga stað. Dyr fy'rir miðri austurhlið. Yfir þeim hafði eitt sinn
verið örsmár gluggi. I honum var nú engin rúða. Þrír rúmbálkar,
grjóthlaðnir, eru í búðinni, meðfrain háðum göflum og vestur-
vegg, matarkoffortin eða skrínurnar hafðar við höfðalag á hverj-
um bálki. Abraham liggur einn á hálki við vesturvegg, gengt
dyrum. Hann er aldursforseti og heldur þeim góða og gamla sið
að berhátta og sofa allsnakinn. Isak og Jakob hvíla saman í fleti
undir suðurgafli. En Jón Jónsson, formaðurinn, og ég, liálf-
drættingurinn, sofum saman í norðurenda, ég fyrir ofan liann
innst við gaflinn. Hann er húsbóndi minn og er mér afbragðs-
góður, og sama má segja um hásetana.
Abraham signir sig ávallt áður en liann íklæðist, en skoðar þ°
fyrst í skyrtuna sína. Þegar lítur út fyrir landlegu, flýtir liann
sér ekki fetið, en signir sig í sífellu. Skyrtan lians liggur uppi a
skrínunni um nætur, ofan á öðrum nærfötum.
Aðfaranótt föstudagsins 12. júní 1908, um albjart óttubil, lirekk
ég upp og glaðvakna. Formaðurinn lætur illa í svefni. Hann
kippist til og umlar í rúminu og brýzt um á hæl og hnakka. Loks
kveður hann vísu og vaknar, snarast fram lir, hyssar upp uin
Skinnsokka-kvísl. 2) SjóhrókarkvíslarslæiVi. 3) Ifæra, sbr. golþorskur.