Embla - 01.01.1949, Blaðsíða 57

Embla - 01.01.1949, Blaðsíða 57
Uppi á lofti, næst svefnherbergi hjónanna, var stofa, sem nefnd var „hornstofan". Það var setustofa systranna, — dætra hjónanna, og þar kenndu þær þeim stúlkum, sem komið var til þeirra til hannyrðanáms. Þær systur voru ágætir kennarar eins og faðir þeirra. Þær kunnu að vekja áliuga og starfsgleði. En þó var ekki minna vert um þau áhrif, sem þær höfðu á unglinga með hátt- prýði sinni, sem var óviðjafnanlega fast mótuð, og með hlýleika og gæðum, sem aldrei bar neinn skugga á. í hornstofunni var oft glatt á hjalla, þó að ekki væri slegið slöku við það, sem átti að gera. Ógleymanlegar verða þær stundir, sem maður naut þar, ekki sízt rökkurstundirnar, þegar ekki var farið út á skíði. Þá tók Ástríður, dóttir hjónanna, gítarinn sinn og lék uppáhaldslögin og hinar systurnar sungu með, en hugfangnir unglingar gleymdu stund og stað. Hve sæl, ó, hve sæl er hver leikandi lund. En lofaðu' engan dag fyrir sólarlagsstund. Nokkur ár liðu, með óbreyttum önnum og starfi hinna full- orðnu, með vonum og gleði hinna ungu. Systkinin í Ólafsdal voru flest orðin fulltíða, en hin yngstu á unglingsaldri, glæsilegur hópur afbragðs mannsefna, sem virtust eiga bjarta framtíð í vændum. En svo kom tímabil þeirrar reynslu, sem engan hafði órað fyrir. Fyrsta sorgarfregnin barst heim, að látinn væri Karl, sonur þeirra hjóna, sem stundaði nám við háskólann í Kauj> mannahöfn. Svo leið eitt ár, en á næstu fjórum árum þar á eftir misstu þau eina dóttur hvert árið. Tvær dóu heima, Sigríður og Ástríður, en tvær á sjúkrahúsum, Ingibjörg og Þórdís. Margir foreldrar myndu hafa orðið bugaðir eða niðurbrotnir af slíkri reynslu. En hjónin í Ólafsdal reyndust sterk og sameinuð í sorg- inni eins og í gleðinni. Þau báru harma sína í hljóði, en húsmóð- irin sagði eitt sinn: „Með Torfa er hægt að bera allt". En enda þótt húsbændurnir reyndu að halda uppi sama glaða heimilisanda og áður, þá fundu allir, sem kunnugir voru, hve mikils heimilið hafði misst af því, sem það áður átti. Og nú var „hornstofan" lokuð og ekki um hana gengið. Tíu ár liðu, sem ég var fjarri Ólafsdal. En þá fluttist ég aftur í F.MBLA 55
Blaðsíða 1
Blaðsíða 2
Blaðsíða 3
Blaðsíða 4
Blaðsíða 5
Blaðsíða 6
Blaðsíða 7
Blaðsíða 8
Blaðsíða 9
Blaðsíða 10
Blaðsíða 11
Blaðsíða 12
Blaðsíða 13
Blaðsíða 14
Blaðsíða 15
Blaðsíða 16
Blaðsíða 17
Blaðsíða 18
Blaðsíða 19
Blaðsíða 20
Blaðsíða 21
Blaðsíða 22
Blaðsíða 23
Blaðsíða 24
Blaðsíða 25
Blaðsíða 26
Blaðsíða 27
Blaðsíða 28
Blaðsíða 29
Blaðsíða 30
Blaðsíða 31
Blaðsíða 32
Blaðsíða 33
Blaðsíða 34
Blaðsíða 35
Blaðsíða 36
Blaðsíða 37
Blaðsíða 38
Blaðsíða 39
Blaðsíða 40
Blaðsíða 41
Blaðsíða 42
Blaðsíða 43
Blaðsíða 44
Blaðsíða 45
Blaðsíða 46
Blaðsíða 47
Blaðsíða 48
Blaðsíða 49
Blaðsíða 50
Blaðsíða 51
Blaðsíða 52
Blaðsíða 53
Blaðsíða 54
Blaðsíða 55
Blaðsíða 56
Blaðsíða 57
Blaðsíða 58
Blaðsíða 59
Blaðsíða 60
Blaðsíða 61
Blaðsíða 62
Blaðsíða 63
Blaðsíða 64
Blaðsíða 65
Blaðsíða 66
Blaðsíða 67
Blaðsíða 68
Blaðsíða 69
Blaðsíða 70
Blaðsíða 71
Blaðsíða 72
Blaðsíða 73
Blaðsíða 74
Blaðsíða 75
Blaðsíða 76
Blaðsíða 77
Blaðsíða 78
Blaðsíða 79
Blaðsíða 80
Blaðsíða 81
Blaðsíða 82
Blaðsíða 83
Blaðsíða 84
Blaðsíða 85
Blaðsíða 86
Blaðsíða 87
Blaðsíða 88
Blaðsíða 89
Blaðsíða 90
Blaðsíða 91
Blaðsíða 92
Blaðsíða 93
Blaðsíða 94
Blaðsíða 95
Blaðsíða 96
Blaðsíða 97
Blaðsíða 98
Blaðsíða 99
Blaðsíða 100
Blaðsíða 101
Blaðsíða 102
Blaðsíða 103
Blaðsíða 104
Blaðsíða 105
Blaðsíða 106
Blaðsíða 107
Blaðsíða 108
Blaðsíða 109
Blaðsíða 110
Blaðsíða 111
Blaðsíða 112
Blaðsíða 113
Blaðsíða 114
Blaðsíða 115
Blaðsíða 116
Blaðsíða 117
Blaðsíða 118

x

Embla

Beinir tenglar

Ef þú vilt tengja á þennan titil, vinsamlegast notaðu þessa tengla:

Tengja á þennan titil: Embla
https://timarit.is/publication/759

Tengja á þetta tölublað:

Tengja á þessa síðu:

Tengja á þessa grein:

Vinsamlegast ekki tengja beint á myndir eða PDF skjöl á Tímarit.is þar sem slíkar slóðir geta breyst án fyrirvara. Notið slóðirnar hér fyrir ofan til að tengja á vefinn.