Embla - 01.01.1949, Blaðsíða 67

Embla - 01.01.1949, Blaðsíða 67
í fyrstu var hún næsta óframfærin að standa stöðugt svona nærri nýjum og nýjum andlitum, en hún vandist því brátt. Öll margbreytnin í mannsandlitunum gerði hana athugula. Hún varð næstum snortin listrænni innsýn, sem hún þráði að þjóna. Og hvað sem þau heima hjá henni sögðu, þá var mun meiri fjölbreytni í starfi hennar af því, hve margir hermenn sóttu þarna inn. Óneitanlega þótti henni meira garnan að horfa á þá en íslendingana. Seiðmagn æfintýranna var eins og bundið við hermannafötin þeirra. Þeir hlutu að vera djarfir, fyrst þeir voru hermenn, — hugrakkir og djarfir. Ó, hvað væri gaman að kynnast betur einhverjum þeirra. Svölu varð að ósk sinni. Einn hermannanna l'ór að veita henni opinskáa athygli. Svala fann hið dularfulla seiðmagn liertaka huga sinn. Hann, hermaðurinn djarfi og hugaði, hugsaði um hana, fram yfir þær allar hinar. — Og áður en hún vissi eiginlega af, var hún trúlofuð þessum ameríska hermanni, sem kallaði sig Bill. Þegar Bill fylgdi henni heim, þriðja kvöldið, hafði mótstaða hennar gefið eftir. Hún hreint og beint lofaði því að eiga Bill, og fylgja honum í gegnum þykkt og þunnt. Það var von að Svala væri hugsandi yfir, hvað þau myndu segja heima hjá henni. En hún lofaði Bill því að þegja um þetta fyrst um sinn. Þau þurftu svo margt að tala um, sín á milli, áður en aðrir kæmust að einkamálum þeirra. Hann þurfti líka að læra enn betur íslenzkuna, áður en hann hitti fjölskyldu hennar. Þó fannst henni með sjálfri sér, að Bill tala svo lýtalausa íslenzku, að- það vakti undrun hennar. Að vísu sletti hann við og við orðum, sem hún skildi ekki, en það gerðu nú íslendingar líka nokkuð mikið að um þessar mundir. Svala var innilega hrifin af kærasta sínum. Hún rækti starf sitt á veitingahúsinu, en aðrar stundir var hugur hennar allur helg- aður Bill. Hann var ákaflega kurteis og nærgætinn í návist henn- ar, allt öðruvísi en hún hafði hugsað sér þessa hermenn. Kannske þeir væru líka allir svona í framkömunni við stúlkurnar sínar? Henni varð þó á að efast um þáð. Hún gat ekki várizt því, að vera þakklát þeirri handleiðsju, sem hafði leitt hana svo farsæl- EMBLA 5 65
Blaðsíða 1
Blaðsíða 2
Blaðsíða 3
Blaðsíða 4
Blaðsíða 5
Blaðsíða 6
Blaðsíða 7
Blaðsíða 8
Blaðsíða 9
Blaðsíða 10
Blaðsíða 11
Blaðsíða 12
Blaðsíða 13
Blaðsíða 14
Blaðsíða 15
Blaðsíða 16
Blaðsíða 17
Blaðsíða 18
Blaðsíða 19
Blaðsíða 20
Blaðsíða 21
Blaðsíða 22
Blaðsíða 23
Blaðsíða 24
Blaðsíða 25
Blaðsíða 26
Blaðsíða 27
Blaðsíða 28
Blaðsíða 29
Blaðsíða 30
Blaðsíða 31
Blaðsíða 32
Blaðsíða 33
Blaðsíða 34
Blaðsíða 35
Blaðsíða 36
Blaðsíða 37
Blaðsíða 38
Blaðsíða 39
Blaðsíða 40
Blaðsíða 41
Blaðsíða 42
Blaðsíða 43
Blaðsíða 44
Blaðsíða 45
Blaðsíða 46
Blaðsíða 47
Blaðsíða 48
Blaðsíða 49
Blaðsíða 50
Blaðsíða 51
Blaðsíða 52
Blaðsíða 53
Blaðsíða 54
Blaðsíða 55
Blaðsíða 56
Blaðsíða 57
Blaðsíða 58
Blaðsíða 59
Blaðsíða 60
Blaðsíða 61
Blaðsíða 62
Blaðsíða 63
Blaðsíða 64
Blaðsíða 65
Blaðsíða 66
Blaðsíða 67
Blaðsíða 68
Blaðsíða 69
Blaðsíða 70
Blaðsíða 71
Blaðsíða 72
Blaðsíða 73
Blaðsíða 74
Blaðsíða 75
Blaðsíða 76
Blaðsíða 77
Blaðsíða 78
Blaðsíða 79
Blaðsíða 80
Blaðsíða 81
Blaðsíða 82
Blaðsíða 83
Blaðsíða 84
Blaðsíða 85
Blaðsíða 86
Blaðsíða 87
Blaðsíða 88
Blaðsíða 89
Blaðsíða 90
Blaðsíða 91
Blaðsíða 92
Blaðsíða 93
Blaðsíða 94
Blaðsíða 95
Blaðsíða 96
Blaðsíða 97
Blaðsíða 98
Blaðsíða 99
Blaðsíða 100
Blaðsíða 101
Blaðsíða 102
Blaðsíða 103
Blaðsíða 104
Blaðsíða 105
Blaðsíða 106
Blaðsíða 107
Blaðsíða 108
Blaðsíða 109
Blaðsíða 110
Blaðsíða 111
Blaðsíða 112
Blaðsíða 113
Blaðsíða 114
Blaðsíða 115
Blaðsíða 116
Blaðsíða 117
Blaðsíða 118

x

Embla

Beinir tenglar

Ef þú vilt tengja á þennan titil, vinsamlegast notaðu þessa tengla:

Tengja á þennan titil: Embla
https://timarit.is/publication/759

Tengja á þetta tölublað:

Tengja á þessa síðu:

Tengja á þessa grein:

Vinsamlegast ekki tengja beint á myndir eða PDF skjöl á Tímarit.is þar sem slíkar slóðir geta breyst án fyrirvara. Notið slóðirnar hér fyrir ofan til að tengja á vefinn.