Nýtt Helgafell - 31.12.1957, Page 8

Nýtt Helgafell - 31.12.1957, Page 8
GEOFFREY CHAUCER Sagan um hanann Helgi Hálfdanarson þýddi í fögrum dal til fjalla í grennd við skóg var forðum lítill kofi, þar sem bjó ekkja mjög fátæk, ásamt dætrum tveim. Með elju og sparsemd gat hún forðað þeim frá skorti, þó hún ætti’ ekki’ annað bú en eina sauðkind, þrjú stór svín, og kú og fáein hænsn, því hún var nægjulát og hirtin kona, bæði svaf og át í sömu kytru, sem var orðin brún af svælureyk; og aldrei nærðist hún á krásum, hvorki kraftsúpu né steik með kryddi og lauk, svo hún varð aldrei veik; af víni hafði’ hún varla fundið lykt, svo vísast gat hún dansað fyrir gigt í fótunum; og hennar glaða geð var góður læknir, hvers sem þurfti með. Hófsöm og kurteis bar hún mjólk og brauð á borð sitt alla daga, og stundum sauð hún egg, og það kom fyrir að hún fékk sér flís af kjöti til að bæta smekk. í luktum garði geymdi konan hana sem Fíngal hét og átti í öllum dalnum engan sinn líka um snilldarfagurt gal; röddin var glöð sem orgel undir messu og stundvís einsog klukka í kirkjuturni. ICamburinn var sem kórall fagurrauður og skertur einsog brún á virkisvegg; nefið var svart og sindraði sem kol, ljósbláir fætur, liljuhvítar klær, og fjöður hver sem fáið rauðagull. Sá prúði hani fékk til fylgilags sjö hænur, sem um litskrúð líktust honum; og sú sem mýksta slikju hafði á hálsi, — hún hét frú Dúna, — var svo undurfríð, svo hæversk, Ijúf í orði og yndisleg, að Fíngal bar til hennar hjartans ást. Og þvílík unun, er þau sungu saman „Fjær er hann ennþá“ fyrir sólarupprás! Því þetta var á þeirri góðu tíð, er dýr og fuglar máttu mæla og'syngja. Svo var það fyrir dögun einhvern daginn, er Fíngal sat í sínu kvennabúri, að alltíeinu kemur válegt korr úr kverkum hans, rétt einsog undan martröð, svo Dúna, sem þar sat hið næsta honum, varð hrædd, og sagði „Heyrðu, góði minn, hvað gengur að þér? — tekur til að veina svo stendur okkur öllum fyrir svefni!“ Þá svarar hann og segir „Astin mín, í öllum bænum ekki að reiðast mér! Mig var að dreyma draum svo hryllilegan að mér er óglatt enn að minnast hans Ég þóttist vera á gangi hér um garðinn; þá sækir að mér skepna skelfileg sem reynir til að grípa mig og myrða Þetta var hundi líkast, og á litinn gult eða rautt og þó helzt þar á milli, en skott og eyru. sýndust svör?í broddinn; trýnið var mjótt, og eldur brann úr augum. Af þessu hef ég hljóðað, því að enn setur sú hugsun að mér dauðans ógn.“ „Skömm er að heyra að þú sért þetta gauð“ kvað frúin, „öll mín ást til þín er slokknuð; ég get ekki elskað gungu, sveimér þá; því hvað sem konur segja, er allra ósk að eignast mann sem bæði er snjall og djarfur.

x

Nýtt Helgafell

Direct Links

If you want to link to this newspaper/magazine, please use these links:

Link to this newspaper/magazine: Nýtt Helgafell
https://timarit.is/publication/1049

Link to this issue:

Link to this page:

Link to this article:

Please do not link directly to images or PDFs on Timarit.is as such URLs may change without warning. Please use the URLs provided above for linking to the website.