Morgunblaðið - Sunnudagur - 08.09.2013, Blaðsíða 22

22 MORGUNBLAÐIÐ SUNNUDAGUR 8.9. 2013
Heilsa og hreyfing
G
uðrún Kristín Ívarsdóttir starf-
ar sem miðill og heilari hjá
Sálarrannsóknarfélagi Íslands.
Guðrún segir starfinu fylgja
mikil ábyrgð og að það krefjist heiðarleika.
Guðrún byrjaði ekki að starfa sem
heilari og miðill fyrr en um þrítugsald-
urinn. „Ég vildi klára ákveðinn kafla í líf-
inu fyrst, stofnaði fjölskyldu og eignaðist
börn. Þetta er vandmeðfarið starf sem
þarfnast mikils undirbúnings. Það tekur
mörg ár að þróa þetta með sér og að
vinna sér inn traust. Það er heilmikið mál
að vinna með lifandi manneskju og hennar
tilfinningar,“ segir Guðrún sem kallar
miðla og heilara ljósbera. Guðrún telur
hlutverk þeirra vera að miðla kærleika,
hjálpa fólki að vinna úr tilfinningum og
finna sitt innra sjálf. „Auðvitað er óheið-
arlegt fólk í stéttinni sem notfærir sér
veikleika annarra en það má finna alls
staðar í samfélaginu.“
Fólk skrifi niður drauma
„Ég byrjaði að sjá hluti þegar ég var barn
en ég hef verið misnæm í gegnum árin,
börn eru opnari en fullorðnir og hleypa
meiru að sér. Þegar ég var 11 ára þá
lokast þetta hjá mér þangað til ég varð 23
ára og ég veit ekki af hverju það gerist en
ég trúi að það sé fyrirfram ákveðið. Eftir
að ég eignaðist fyrsta barnið mitt þá opn-
aðist ég enn meira, fór að skynja og sjá
fleiri framliðna og fá fleiri skilaboð. Fyrst
fannst mér þetta svolítið óþægilegt því ég
vissi ekki alveg hvað ég átti að gera við
þetta.“
Guðrún ákvað að fara þá til Friðbjargar
Óskarsdóttur, miðils og heilara, í þjálfun
til að læra að vinna með þetta á réttan
hátt. „Þrátt fyrir að hafa ekki vitað hvað
ég átti að gera þá óttaðist ég það ekki, ég
óttaðist ekki að sjá framliðna manneskju
eða að ég væri orðin eitthvað biluð á geði.
Ég þurfti að velja hvort ég myndi loka á
þetta eða vinna úr því. Ég valdi þá leið að
vinna úr því af kærleika og heilindum með
því að hjálpa öðru fólki,“ segir Guðrún
sem sér ekki eftir ákvörðun sinni.
Guðrún segist ekki hafa talað mikið um
þessa hluti eða það sem hún sá þegar hún
var barn. „Börn eiga sér oft ímyndaðan
leikfélaga, en minn var það ekki og ég sá
hann bara eins og hina krakkana. Ég gat
ekki alltaf gert greinarmun þarna á milli,
hvort manneskjan sem ég sá væri að hand-
an eða hvort hún væri jarðnesk vera. Í
dag sé ég muninn.“ Guðrún hefur alltaf
trúað því að þeir sem eru farnir séu enn
með okkur. „Ég hef alltaf trúað á og séð
þessa hluti, ég ólst upp undir Eyjafjöll-
unum umkringd klettum og steinum og hef
því aldrei efast um álfa og huldufólk.“
Guðrún telur þennan eiginleika til að sjá
og skynja oft liggja í ættum. „Amma var
mjög næm og var talin vera miðill og
heilari þrátt fyrir að hún hafi ekki starfað
við þetta – það var meira falið. Svo er það
stundum þannig að þeir sem fæðast hratt
og koma hratt inn í ljósið eru næmari en
ég held að allir sjái eitthvað, bara mis-
mikið, til dæmis með tilfinningum og
draumum,“ segir Guðrún sem hvetur fólk
til að skrá niður drauma sína. „Öll dreymir
okkur og ef fólk venur sig á að skrá niður
drauma sína verður auðveldara að túlka
þá.“
Óþarfi að fara oft til miðils
Guðrún segir það taka mörg ár að læra að
vinna með það sem maður sér og skynjar.
„Í dag er þetta vinnan mín og ég vil fá
frið þegar ég er ekki í vinnunni. Í daglegu
lífi er ég ekki að horfa á árur fólks eða að
opna mig. Ég hef gert samkomulag við
mína leiðbeinendur, sem eru þeir sem tala
í gegnum mig þegar ég vinn með tran-
smiðlun, og þegar ég er ekki í vinnunni vil
ég bara vera húsmóðir og mamma á Sel-
fossi. Ég hef lært að stjórna þessu og get
opnað mig þegar ég er að vinna.“
Þeir sem starfa hjá Sálarrannsókn-
arfélaginu starfa allir á ólíkan hátt að sögn
Guðrúnar en flest vinna þau í transi. Guð-
rún lýsir transmiðluninni þannig að þá tek-
ur einhver annar yfir og rödd miðilsins
getur jafnvel breyst. Þá koma upplýsingar
í gegnum miðilinn frá framliðnum. „Ég sit
stundum með manneskju og spái fyrir
henni og tala og tala um hluti sem ég hef
ekki hugmynd um en um leið og tíminn er
búinn man ég ekkert hvað ég sagði við
viðkomandi. Sem betur fer þurrkast þessi
samtöl út hjá mér því oft er fólk að kljást
við stór vandamál og mikinn sársauka. Ef
ég þyrfti að muna allt og vita af öllu þá
yrði ég örugglega brjáluð. Oft er þetta
sama fólkið sem kemur til mín og margir
koma reglulega. Mér finnst samt alveg
óþarfi að fara oft til miðils. Ef fólk kemur
of oft fær það bara sömu upplýsingarnar
aftur og aftur því hlutirnir breytast ekki
það hratt,“ segir Guðrún sem telur að það
sé hámark að fara einu sinni til tvisvar á
ári til miðils.
„Þetta er vandmeðfarið starf og maður
þarf að passa hvað maður segir og vanda
orðaval; það þarf oft ekki mikið til að
særa,“ segir Guðrún sem vill sjá fólk fara
brosandi út frá henni. „Ég byrja yfirleitt
tímann á að spyrja fólk hvað það sé sem
það vilji fá út úr tímanum og reyni svo að
útskýra fyrir því hverju það eigi von á til
að koma í veg fyrir vonbrigði.
Ég veit ekkert meira en næsti maður.
Þegar ég svara spurningum fólks um hvað
taki við eftir dauðann þá geri ég það í
gegnum transinn og man svo ekkert hvað
ég sagði eftir tímann. En sjálf trúi ég að
það sé eitthvað gott sem taki við, einhver
önnur vídd. Ég trúi líka á fyrra líf, ekki
spurning,“ segir Guðrún sem telur að dá-
leiðsla geti stundum hjálpað fólki að rifja
upp brot úr sínu fyrra lífi.
Erum bara mannleg
Efasemdafólk verður oft á vegi Guðrúnar í
daglegu lífi en hún segir það vera allt í
lagi. „Oft er fólk sem starfar í þessari
grein álitið skrítið og furðulegt, en það
hafa allir rétt á sínum skoðunum. Þegar
fólk grínast með þetta og spyr spurninga
þá passar maður sig á að taka það ekki of
nærri sér.“ Guðrún telur eðlilegt að fólk
sem starfar í þessari grein efist stundum
sjálft, „Við erum bara mannleg og getum
stundum efast um það sem við skynjum og
segjum en sem betur fer fær maður yf-
irleitt staðfestingu á því seinna að maður
hafi farið með rétt mál.“
Þegar Guðrún er spurð af hverju fólk
komi til hennar þá segir hún allan gang
vera á því og ástæðurnar ólíkar. Guðrún
segir suma til dæmis reyna að ná sam-
bandi við einhvern látinn og fá leiðsögn að
handan og aðrir komi til að fá svör og vilji
vita hvert næsta skref sé í lífinu. „Margir
koma svo í heilun sem er einskonar slökun
og orkujöfnun. Fólk hefur mikla þörf fyrir
að jarðtengja sig og það vill stöðugleika,
þá getur verið gott að kunna að hugleiða.“
Guðrún segir það vera kúnst að hugleiða
og að fólk komi til hennar í einkatíma til
að læra það. „Þegar ég tek manneskju í
einkatíma næ ég að einbeita mér að henni,
þá kenni ég henni að fara inn í sinn
kjarna en mismunandi fólk þarfnast ólíkra
aðferða því allir hafa ólíkan kjarna og ólík-
ar tilfinningar.“
Heilarar þurfa sjálfir að vera jarðtengdir
að mati Guðrúnar og kunna að verja sjálf-
an sig áður en þeir fara að meðhöndla og
hjálpa fólki. „Við sem erum næm getum
tekið sársauka og verki inn á okkur, til
dæmis ef heilari er að meðhöndla hjart-
veikan einstakling þá getur heilari fengið
sársauka fyrir hjartað. Ég hef skynjað
sársauka annarra og það vill maður ekki.“
Guðrún hefur notast við tólf spora kerfið
en hún segir það ekki bara fyrir fíkla. „Ég
vil sjá tólf spora kerfið kennt í grunn-
skólum, þá væri ekki til neitt sem heitir
einelti. Með tólf spora kerfinu myndu börn
læra að bera virðingu fyrir umhverfi sínu,
hvert öðru og tilfinningum annarra. Við
þurfum öll að læra að vinna úr tilfinn-
ingum okkar og þetta kerfi kennir okkur
það meðal annars,“ segir Guðrún að lokum
sem er bjartsýn á framtíðina, „Núna eftir
áramót hefur alheimsorkan breyst. Það er
nýtt upphaf að mínu mati og margt að
breytast í rétta átt.“
Guðrún Kristín segir
marga sækja í heilun til að
ná slökun og jafna orku.
Mikil ábyrgð að vinna með
tilfinningar manneskju
GUÐRÚN KRISTÍN ÍVARSDÓTTIR ER
MIÐILL OG HEILARI HJÁ
SÁLARRANNSÓKNARFÉLAGINU.
HÚN GERIR EKKI LÍTIÐ ÚR VIÐ-
HORFUM EFASEMDAFÓLKS OG
SEGIR ALLA HAFA RÉTT Á SÍNUM
SKOÐUNUM. HÚN SEGIR MIÐILS-
GÁFUNA LIGGJA Í ÆTTUM OG AÐ
ALHEIMSORKAN HAFI BREYST
EFTIR ÁRAMÓT.
Guðný Hrönn Antonsdóttir gha1@hi.is
* Heilarar þurfa sjálfirað vera jarðtengdirað mati Guðrúnar og
kunna að verja sjálfan sig
áður en þeir fara að með-
höndla og hjálpa fólki.