Morgunblaðið - Sunnudagur - 08.09.2013, Blaðsíða 51

hendur en faðir minn verkfræðing-
urinn reiknaði þetta auðvitað út á
mjög einfaldan hátt og fannst út-
koman frekar fyndin og keypti
hana ekki alveg. Að það væru yfir
150 manns sem sæktu um pláss í
leikaradeild Listaháskólans, að það
væru samt aðeins átta pláss í boði
og hversu margir af þeim átta
fengju svo vinnu að lokinni út-
skrift? Hann velti þessu talsvert
fyrir sér. En ég vissi mjög fljótt að
ég hefði áhuga á þessu, ég las leik-
húsfréttirnar í blaðinu og stakk
upp á við fjölskylduna að við fær-
um á hinar og þessar sýningar –
Ilmur Kristjánsdóttir væri að leika
í henni. „Ilmur hver?“ spurði faðir
minn. Ég sá að við vorum ekki al-
veg að lesa sömu fréttirnar í
blaðinu kannski,“ segir Þorbjörg og
hlær. En mottó pabba er mjög gott
og ég hef tileinkað mér það: Að
hvað svo sem maður tekur sér fyrir
hendur – að gera það vel.“
Andlaus listamaður
hvíldi sig í lögfræði
Í Menntaskólanum við Sund tók
Þorbjörg þátt í leiklistinni og hún
segir að þónokkrir samnemendur
hennar á þeim árum hafi svo endað
á einn eða annan hátt innan leik-
húsheimsins. Skólabróðir hennar í
menntaskólanum, og samleikari í
Málmhaus, Hannes Óli Ágústsson
varð til dæmis bekkjarbróðir henn-
ar í Listaháskólanum.
Næsta listastopp var í Stúdenta-
leikhúsinu og samhliða sótti Þor-
björg um leiklistarnámið. Daginn
eftir frumsýningu Stúdentaleik-
hússins á leikriti Tjekov fékk Þor-
björg bréf um að hún hefði komist
inn í skólann. Hún hafði hins vegar
gleymt símanum í frumsýningar-
partíinu og þurfti því að hlaupa í tí-
kallasíma til að tilkynna móður
sinni að hún hefði fengið inngöngu.
Við tóku fjögur ár í skólanum og
það er því sanngjörn spurning af
hverju hún skráði sig í lögfræði að-
eins rúmi ári eftir útskrift?
„Ég var að hvíla mig aðeins á
leiklistinni þegar ég fór að vinna á
lögmannsstofunni. Mér fannst það
kærkomin tilhugsun að vera ekki í
starfsumhverfi sem krafðist allrar
andlegrar orku, og námið í leiklist-
arskólanum er auðvitað ansi krefj-
andi. Ég sá það í hillingum að
vinna frá 9-17 og taka ekki vinnuna
með mér heim. Ég fór að kunna
þessu mjög vel. Þetta er lítil stofa
þar sem maður fékk að snerta á
ýmsum verkefnum. Lögfræðin er í
raun ekkert svo ólík leiklistinni.
Maður er alltaf að spá í samfélagið
og þarna er maður að vinna með
fólki, auðvitað á allt annan hátt en
á ótrúlega mikilvægum augnablik-
um í lífi þess. Fólk er kannski að
berjast fyrir forræði barns, kljást
við fjárhagserfiðleika, missa húsið
sitt og svo framvegis. Þar sem ég
var í afgreiðslunni í ritarastarfinu
var ég sú sem tók fyrst á móti fólk-
inu og starfið snart mig. Ég upp-
götvaði þarna hvað lögfræðin getur
verið mannleg. Maður sér stundum
lögfræðinga fyrir sér sem fólk bak
við tölvu í banka.“
Þorbjörg fer ekki ofan af því að
hún hafi upplifað lögfræðina á þann
hátt sem hún hefði aldrei búist við.
Leiklistin hafi kannski líka orsakað
það að hún hafi stundum lesið
dóma eins og skáldsögu. „Kannski
eru einhverjir lögfræðingar al-
gjörlega ósammála mér en mér
finnst störf þeirra oft á tíðum
snerta innstu kviku fólks.“
Þorbjörgu fór að langa að verða
ríkari þátttakandi í starfinu sem
hún hafði kynnst í gegnum ritara-
starfið. „Ég fann að með lög-
fræðiþekkingu hafði maður tök á að
hjálpa fólki auk þess sem mér
fannst dýrmætt að hafa betri skiln-
ing á því hvernig samfélagið virkar.
Ég hugsaði því með mér að ég ætti
endilega að nýta tímann í lög-
fræðinám meðan ég væri andlaus
listamaður!“ Þorbjörg náði prófinu í
almennri lögfræði og hún getur því
hafið nám á öðru ári þegar hún vill.
Í bili er það samt kvikmyndaleik-
urinn sem á hug hennar allan, fyrir
aðeins nokkrum dögum lauk meðal
annars tökum á mynd Ólafs Jó-
hannessonar, Blóð hraustra manna
sem er sjálfstætt framhald Borgrík-
is.
Var aftast með strákunum
Hverjir eru styrkleikar Þorbjargar
sem leikkonu, var hún fljót að finna
út úr því? „Það er svolítið erfitt
fyrir mig að dæma um það en mér
finnst að minnsta kosti ekki erfitt
að prófa eitthvað sem ég hef ekki
prófað áður. Það sem getur verið
styrkleiki manns á einhverjum
tímapunkti er svo kannski ekki
áberandi hálfu ári síðar. Þetta er
svolítið breytilegt. Ég hef upplifað
leiklistina sem mjög gott veganesti
út í flest í lífinu. Það er svo margt í
henni og eitthvað sem maður bjóst
ekki við – eins og meðvitund um
líkama sinn. Í skólanum var maður
eilíflega að vinna með líkamann, fór
í pilates, jóga dans og ýmislegt.
Þetta var samt mín veika hlið til að
byrja með. Ég hafði engan dans-
bakgrunn eða neitt enda fékk ég
ýmsar athugasemdir. Var bent á að
ég gerði hinar og þessar æfingar
ekki alveg eins og ætti að gera. Ég
var alltaf með strákunum aftast í
danstímum að reyna að læra ein-
hver spor. En þetta þykir mér
skemmtilegast – henda mér út í
eitthvað sem ég hefði annars aldrei
gert.“
Það er ekkert slor að taka þátt í
þremur kvikmyndaverkum í röð og
vera á leið til Toronto. Hvernig
kom það til að Ragnar fékk hana til
að leika aðalhlutverkið í Málmhaus?
„Haustið eftir að ég kláraði tökur á
Djúpinu kom hann að máli við mig
og sagði mér frá þessari hugmynd
og að hann hefði áhuga á að fá mig
í hlutverk aðalpersónunnar sem er
Hera Karlsdóttir, ung stelpa sem
tekst á við fjölskylduharmleik. Við
förum svo í tökur síðasta haust.
Raggi hafði kennt okkur í leiklist-
arskólanum og þaðan þekkti ég
hann. Þar unnum við með honum
mjög skemmtilegt verkefni á sama
hátt og hann hefur oft gert, það er
að segja að búa fyrst til persónur
og svo kemur sagan. Úr þessu var
gerð stutt kvikmynd. Mér hefur
alltaf þótt mjög vænt um mann-
eskjuna sem ég bjó til þar og hefði
viljað gera sérmynd um hana.“
Eignaðist sína eigin sveit
Leikkonan talar með mikilli vænt-
umþykju um Málmhaus og hana
Heru sína sem á heima í sveit. Hún
missir eldri bróður sinn af slysför-
um og myndin er um fjölskyldu
hennar, hvernig hún tekst á við
sorgina og hvernig, ótrúlegt en
satt, þungarokkstónlist hjálpar
henni. Þorbjörg segir handritið
hafa strax kveikt áhugann á verk-
efninu og fljótlega hafi hún hrifist
af fólkinu sem myndin fjallar um.
Fjölskylda Heru sé með marga
sterka eiginleika sem geri það að
verkum að það sé hægt að trúa því
að sárin muni að einhverjum hluta
gróa.
„Ég sé það fyrir mér að þessi
fjölskylda hafi verið samheldin og
gamansöm fyrir slysið. Hálfgerðir
hippar sem eru léttir í lund en svo
gerist þetta. Þetta er því ekki bara
myrk mynd um þunglynt fólk sem
býr í sveit. Það er ljós þarna. Þetta
er skemmtilegt fólk sem er á vond-
um stað vegna áfalls en það veitir
manni von að vita að þau hafa hæfi-
leikann til að vera hamingjusöm,
þau þurfa bara að finna leiðina
þangað aftur.“
Málmhaus var kvikmynduð undir
Eyjafjöllum, á bæ sem heitir Fit.
„Það var frábært að fá að dvelja í
sveitinni við tökurnar en auk þess
var ég svo heppin að fá að dvelja á
bænum Hól í Önundarfirði áður en
kom að tökum til að læra nokkur
sveitastörf. Mér fannst tilhugsunin
um að mæta á settið og ætla að
leika sveitastelpu án þess að hafa
nokkurn tíman verið í sveit ekki
góð. Ég dvaldi á Hóli í rúma viku
þar sem mér var kennt að mjólka,
moka flór og það var svolítið sér-
stök tilfinning að vera að fara í
fyrsta sinn í sveit að verða þrítug.
Um leið eignaðist ég þarna mína
eigin sveit og er búin að heimsækja
þau einu sinni síðan. Þau létu mér
strax líða eins og ég væri ein af
fjölskyldunni og tóku mig með sér
á þorrablót í sveitinni. Mér var
meira að segja boðið upp í dans
þótt ég hefði ekki haft neinn kjól
með mér í sveitina og bara verið í
gallabuxunum inni um allt prúð-
búna fólkið. Mér leið svo vel þarna
og það var svo gaman. Þetta var
líka góð tenging við Heru því hún
myndi aldrei láta sjá sig í kjól á
þorrablóti. Ég er búin að sjá það að
sveitin á mjög vel við mig. Að
vakna og vera með einhver verkleg
verkefni yfir daginn; gefa, moka,
koma inn í kaffi, vera rjóður í kinn-
um.“
Það var fleira sem reyndist Þor-
björgu vel í því að tengja við Heru.
Til dæmis á hún líkt og Hera eldri
bróður og sá veit allmikið um
þungarokk. „Ég man eftir því að
herbergið hans var klætt vegg-
myndum af þungarokkurum og
þarna voru hangandi hauskúpur.
Mamma fór meira að segja með
honum til Kaupmannahafnar á
þungarokkstónleika þegar hann var
unglingur. Ég á bassann hans sem
hann átti þegar hann var í þunga-
rokkssveit í Svíþjóð, hann er negld-
ur og brotinn eftir hann. Við systk-
inin kynntumst á svolítið nýjan hátt
í þessari vinnu og hann er vitaskuld
mjög spenntur fyrir myndinni.“
Ragnar Bragason hefur vakið at-
hygli fyrir skarpa persónusköpun í
sjónvarpsþáttum og kvikmyndum
sínum. Hann virðist líka góður
mannþekkjari á karakterana sem
hann skapar sem og leikara sína.
„Ég hef oft spáð í þetta út frá fót-
boltaþjálfara. Góður þjálfari er með
11 leikmenn sem eru allir að gera
það sama en þó getur þjálfarinn
ekki talað eins við þá alla. Einn er
kannski frekja, annar góður með
sig, einn feiminn og til baka og svo
framvegis. Þú skammar suma,
hrósar öðrum og notar mismunandi
aðferðir á hvern og einn. Mér
finnst Raggi svolítið góður í þessu.
Hann þekkir fólkið sitt, kann inn á
það og hefur jafnframt þann eig-
inleika að maður verður ekki
stressaður. Hera fæddist auðvitað í
hans höndum og það var því auð-
velt að fá þau svör sem mann vant-
aði upp á til að skilja hitt og þetta í
handritinu. Það var líka ómetanlegt
að ég fékk að koma frekar snemma
inn í ferlið og hafa eitthvað strax
um persónu mína að segja.“
En kvikmyndaleikur á kvik-
myndaleik ofan. Geta kvikmyndir
með öllu umstangi sem þeim fylgir
ekkert tekið á taugarnar? „Áreitið
sem fylgir förðun, hárgreiðslu, að
láta laga peysuna sína, stilla hljóð-
ið, sem og að vera í beinni útsend-
ingu hjá hljóðmönnunum, gleyma
stundum að slökkva á míkrafón-
inum þegar maður fer á klósettið
getur stundum verið aðeins of mik-
ið. Hljóðnemarnir skynja meira að
segja hjartsláttinn! Svo þarf að
taka myndir af því hvernig ég lít út
fyrir og eftir til að það sé ljóst
hvernig ég leit síðast út ef það þarf
að taka eitthvað aftur. Það sem lít-
ur út fyrir að vera auðveldast getur
verið miklu erfiðara en nokkur
dramatísk leiksena. En þetta var
frábært verkefni og ég er þakklát
fyrir allt það góða fólk sem starfaði
við myndina. Ég hef ekki séð mynd
af þessu tagi áður, hún er eitthvað
alveg nýtt og gaman að sjá kvik-
mynd með flottum og sterkum
kvenpersónum. Þá eru ótrúlega fal-
legar senur í henni sem Ágúst Jak-
obsson tók.“ Þess má auk þess geta
að um tónlist í myndinni sér Pétur
Ben og Valdís Óskarsdóttir klippir
hana.
Þorbjörgu fipast í fyrsta skipti í
viðtalinu þegar hún er beðin að
deila því í lokin hvað hún geri utan
vinnu. „Hver eru áhugamálin mín
eiginlega. Hmm … vá, á ég kannski
engin áhugamál? Mér finnst ofboðs-
lega gaman þegar ég næ að fara í
fjallgöngur þótt ég hafi ekki haft
mikinn tíma til þess. Svo er það
fótboltafélagið mitt, FC ógn, sem
er svakalega gaman að taka þátt í.
Nei, ég er ekki góð en mér finnst
þetta rosalega gaman. Góð útrás og
sjúklega skemmtilegar stelpur, þær
eru minn saumaklúbbur. Svo er ég
held ég algjör heimastelpa og finnst
gott að hafa það huggulegt í sum-
arbústað.“ Áttu kærasta til að fara
með í bústaðinn? „Já.“ „Eruð þið
bæði í listinni?“ „Nei, hann er lög-
fræðingur,“ segir Þorbjörg og hlær.
„Kannski klára ég lögfræðina einn
daginn og við förum að vinna sam-
an. Eða hann snýr sér að leiklist.“
Kormáks, Djúpinu.
Morgunblaðið/Ómar
* „Ég fann að með lögfræðiþekkinguhafði maður tök á að hjálpa fólkiauk þess sem mér fannst dýrmætt að hafa
betri skilning á því hvernig samfélagið
virkar. Ég hugsaði því með mér að ég ætti
endilega að nýta tímann í lögfræðinám
meðan ég væri andlaus listamaður!“
Þorbjörg Helga Þorgilsdóttir upplifði sem barn hvernig það var að búa
í Grænlandi, Svíþjóð, Fossvoginum og Neskaupstað.
8.9. 2013 MORGUNBLAÐIÐ SUNNUDAGUR 51