Tímarit Máls og menningar - 01.12.1996, Blaðsíða 50

Páll Pálsson
Bruni
... spratt strax upp aftur og hljóp áfram itm heimreiðina. Skeytti engu
um sársaukann eða blóðið sem fossaði úr nefinu, sennilega brotið.
Hugsaði um það eittað koma í tœka tíð. Afstýra hrœðilegu slysi. Ákallaði
Guð. Ekki láta það gerast! Það má ekki... Neytti ýtrustu krafta. Hentist
fyrir hornið á vélageymslunni ogyfir bæjarhlaðið. En það var um seinan.
Húsið var þegar orðið alelda. Einmitt í þessu splundraðist rúðan í
svefnherbergisglugganutn oggríðarleg eldtunga œddi á móti honum líkt
ogúr öskrandi drekakjafti. Ófreskjan sleikti út um. Snark. Smjatt. 1 maga
hennar — barnið.
Grímsnesi, síðsumars 1996.
Vistaði skjalið og kveikti á prentaranum. Shift F7, vinstri litlifmgur á
1 — og þegar sagan tók að renna út á pappírinn brá ég mér í
eldhúskrókinn og bætti rjúkandi kaffi af hitabrúsa út í það sem hafði
kólnað ósnert í fantinuin á meðan ég glímdi við lokasetningarnar.
Fiskaði svo sígarettu upp úr brjóstvasanum, gekk aftur að tölvunni og
horfði um stund á leturhausinn skeiða fram og til baka og línurnar
sem hrönnuðust smáin saman upp og fylltu eina síðu, tvær, þrjár ...
Mér leið hálf undarlega. Eins og alltaf þegar ég er búinn með sögu
var ég utan við mig og bæði glaður og hryggur. Núna var ég meira
hryggur en glaður, því þetta var sorgleg saga um fráskilinn mann sem
missir barnið sitt þegar það er hjá honum í helgarheimsókn. Ég byggði
hana á reynslu eins nánasta vinar míns og þótt langt sé um liðið síðan
hann varð fyrir þessu áfalli fann ég meira til með honuin núna eftir
að hafa skrifað mig inn í aðstæður hans en nokkru sinni fyrr. En um
leið var ég nokkuð ánægður með söguna. Ég var viss um að hún væri
ágætlega heppnuð þótt ég vissi líka að ég mundi ekki geta gert mér
almennilega grein fyrir gæðum hennar fyrr en ég færi yfir hana aftur
eftir nokkra daga.
48
TMM 1996:4