Tímarit Máls og menningar - 01.12.1996, Blaðsíða 98

Ég var komin á táningsaldur þegar við eignuðumst loksins sameig-
inlegt áhugamál, Berlin Alexanderplatz. Ég var eini krakkinn í hverf-
inu sem hvarf úr hálfum brennóleik til að geta íylgst með örlögum
Franz Biberkopf. Mamma tuðaði um það þáttinn út í gegn hvernig
jafnljótur maður gat komist yfir kvenmann. Ég skildi það vel. Þetta er
froskasyndrómið. Kysstu hann og hann breytist í prins. Ef það dugir
ekki gæti vel verið reynandi að sofa hjá honum. Þegar því er lokið
gætirðu verið orðin hrifín af honum.
Kapallinn gengur ekki upp og mamma tekur upp prjónana. Enn ein
ljósgræna barnapeysan er að líta dagsins ljós. Ég hef aldrei sýnt neinn
áhuga á börnum. Hvað þá að ég hafi ymprað á því að mig langi til að
eignast þau sjálf. Það kemur samt ekki í veg fyrir að mamma prjóni á
barnabörnin sem hún heldur að séu á næsta leiti. Fólk heldur alltaf að
börn séu eins og PowerBook og hægt sé að fara með þau hvert sem er
án nokkurrar fyrirhafnar. Ég treysti ekki á það.
„Ég sá ansi skemmtilega heimildarmynd um daginn um Mengele,“
segir mamma og það glaðnar yfir henni. „Hann brallaði nú ýmislegt,
sá maður. Margt bara ansi sniðugt.“
„Sniðugt?“
„Já, hann saumaði til dæmis saman tvíbura og sagði svo við þá:
„Hlaupið.““
„Sagði hann það? Var það sagt í þættinum? Það hef ég aldrei heyrt.“
„Nei, það var ekki sagt í þættinum,“ svarar mamma og rær fram í
gráðið. „Ég gat mér þess bara til að hann hefði sagt það þegar hann
hafði saumað börnin saman og virti sköpunarverk sitt fyrir sér. Meng-
ele var misskilinn húmoristi.“
„Tókstu myndina upp?“
„Auðvitað. Ég vissi að mig myndi langa til að horfa á hana aftur.“
„Viltu lána mér spóluna?“
Mamma klórar sér með prjóni í hökuna. „Ég lána fólki aldrei
vídeóspólur nema ég taki úr þess í pant og ÞÚ átt ekki Rolex.“
„Þú lánaðir mér samt einu sinni Cape Fear.“
„Þú hafðir nú bara gott af að sjá hana. Það var flott þegar Róbert
beit úr kinninni á konunni.“
„Það var ógeðslegt.“
„Ógeðslegt? Hún gat nú bara þakkað fyrir það, jafn sviplaus kona,
96
TMM 1996:4