Tímarit Máls og menningar - 01.12.1996, Blaðsíða 60

atriðinu því breytt
þannig að eiginkonan
þungaða á leynilegan
ástarfund með ókunn-
um manni og fremur
síðan sjálfsmorð (en
slíkt var stundum sam-
þykkt af ritskoðurum ef
sá sem tók líf sitt hafði
syndgað). Myndin var
forsýnd með þessum
endi en áhorfendur
skellihlógu þegar kom
að hinu harmþrungna atriði vegna þess hve fáránlegt það var miðað við alla
framvindu myndarinnar. Því var lokaatriðið tekið upp enn á ný en nú var
hin dularfulla framkoma eiginmannsins látin vera tómur hugarburður
eiginkonunnar, hann var alsaklaus af öllu öðru en galgopahætti. Myndin
var margrómuð og geysivinsæl, ekki síst fyrir hinn óvænta og sérstæða
endi.
En smekkur og kímnigáfa Hitchcocks rakst á við reglugerðina á fleiri
sviðum. Til dæmis voru ritskoðarar ekki hrifnir af því þegar leikstjórinn vildi
setja atriði sem áttu sér stað á salerni inn í myndir sínar. Við gerð myndar-
innar The Paradine Case (1947) þvertók eítirlitið fyrir að fangaklefar væru
sýndir með salernum eins og Hitchcock hafði ætlað sér. Auk þess var mælst
til þess að Gregory Peck væri ekki látinn fara inn á baðherbergi konu sinnar
eins og gert var ráð fýrir í handritinu þrátt fyrir að þau væru fullklædd því
eins og áður sagði þótti ekki sæma að karl og kona sæjust saman á slíkunr
stað. Við gerð myndarinnar Mr. and Mrs. Smith (1941) tók Hitchcock upp
atriði þar sem Gene Raymond, Lucile Watson og Philip Merivale eru að tala
saman inná baðherbergi í skrifstofuhúsnæði. Hann lætur samræður þeirra
deyja margsinnis út í hljóði frá salerni á efri hæðinni. Hitchcock var varaður
við því að reglur kvikmyndaeftirlitsins væru mjög nákvæmar varðandi hljóð
úr salernum sem þóttu of sóðaleg fyrir ameríska áhorfendur, óháð því hvort
um gamanmynd var að ræða eða ekki. Hitchcock sneri sig út úr þessu með
því að láta hljóðmanninn breyta hljóðinu lítillega þannig að það mátti allt
eins skilja það sem hljóð úr pípulögn.
„Þetta er lík Rebekku sem liggur þarna á gólfinu." Laurence
Olivier og Joan Fontaine í kvikmyndinni Rebecca (1940).
58
TMM 1996:4