Tímarit Máls og menningar


Tímarit Máls og menningar - 01.12.1996, Page 60

Tímarit Máls og menningar - 01.12.1996, Page 60
atriðinu því breytt þannig að eiginkonan þungaða á leynilegan ástarfund með ókunn- um manni og fremur síðan sjálfsmorð (en slíkt var stundum sam- þykkt af ritskoðurum ef sá sem tók líf sitt hafði syndgað). Myndin var forsýnd með þessum endi en áhorfendur skellihlógu þegar kom að hinu harmþrungna atriði vegna þess hve fáránlegt það var miðað við alla framvindu myndarinnar. Því var lokaatriðið tekið upp enn á ný en nú var hin dularfulla framkoma eiginmannsins látin vera tómur hugarburður eiginkonunnar, hann var alsaklaus af öllu öðru en galgopahætti. Myndin var margrómuð og geysivinsæl, ekki síst fyrir hinn óvænta og sérstæða endi. En smekkur og kímnigáfa Hitchcocks rakst á við reglugerðina á fleiri sviðum. Til dæmis voru ritskoðarar ekki hrifnir af því þegar leikstjórinn vildi setja atriði sem áttu sér stað á salerni inn í myndir sínar. Við gerð myndar- innar The Paradine Case (1947) þvertók eítirlitið fyrir að fangaklefar væru sýndir með salernum eins og Hitchcock hafði ætlað sér. Auk þess var mælst til þess að Gregory Peck væri ekki látinn fara inn á baðherbergi konu sinnar eins og gert var ráð fýrir í handritinu þrátt fyrir að þau væru fullklædd því eins og áður sagði þótti ekki sæma að karl og kona sæjust saman á slíkunr stað. Við gerð myndarinnar Mr. and Mrs. Smith (1941) tók Hitchcock upp atriði þar sem Gene Raymond, Lucile Watson og Philip Merivale eru að tala saman inná baðherbergi í skrifstofuhúsnæði. Hann lætur samræður þeirra deyja margsinnis út í hljóði frá salerni á efri hæðinni. Hitchcock var varaður við því að reglur kvikmyndaeftirlitsins væru mjög nákvæmar varðandi hljóð úr salernum sem þóttu of sóðaleg fyrir ameríska áhorfendur, óháð því hvort um gamanmynd var að ræða eða ekki. Hitchcock sneri sig út úr þessu með því að láta hljóðmanninn breyta hljóðinu lítillega þannig að það mátti allt eins skilja það sem hljóð úr pípulögn. „Þetta er lík Rebekku sem liggur þarna á gólfinu." Laurence Olivier og Joan Fontaine í kvikmyndinni Rebecca (1940). 58 TMM 1996:4
Page 1
Page 2
Page 3
Page 4
Page 5
Page 6
Page 7
Page 8
Page 9
Page 10
Page 11
Page 12
Page 13
Page 14
Page 15
Page 16
Page 17
Page 18
Page 19
Page 20
Page 21
Page 22
Page 23
Page 24
Page 25
Page 26
Page 27
Page 28
Page 29
Page 30
Page 31
Page 32
Page 33
Page 34
Page 35
Page 36
Page 37
Page 38
Page 39
Page 40
Page 41
Page 42
Page 43
Page 44
Page 45
Page 46
Page 47
Page 48
Page 49
Page 50
Page 51
Page 52
Page 53
Page 54
Page 55
Page 56
Page 57
Page 58
Page 59
Page 60
Page 61
Page 62
Page 63
Page 64
Page 65
Page 66
Page 67
Page 68
Page 69
Page 70
Page 71
Page 72
Page 73
Page 74
Page 75
Page 76
Page 77
Page 78
Page 79
Page 80
Page 81
Page 82
Page 83
Page 84
Page 85
Page 86
Page 87
Page 88
Page 89
Page 90
Page 91
Page 92
Page 93
Page 94
Page 95
Page 96
Page 97
Page 98
Page 99
Page 100
Page 101
Page 102
Page 103
Page 104
Page 105
Page 106
Page 107
Page 108
Page 109
Page 110
Page 111
Page 112
Page 113
Page 114
Page 115
Page 116

x

Tímarit Máls og menningar

Direct Links

If you want to link to this newspaper/magazine, please use these links:

Link to this newspaper/magazine: Tímarit Máls og menningar
https://timarit.is/publication/1109

Link to this issue:

Link to this page:

Link to this article:

Please do not link directly to images or PDFs on Timarit.is as such URLs may change without warning. Please use the URLs provided above for linking to the website.