Skírnir - 01.01.1984, Page 94

90
MATTHÍAS VIÐAR SÆMUNDSSON
SKÍRNIR
Þegar að sólar blíður bjarmi
Blikaði skært á hvítum snjá
Þá var sem ofar heimsins harmi
Himneska dýrð jeg þættist sjá.
Þú stendur ein á stöðvum fjalla
Þars stríður andar kulda blær
Þín hamrabrynja haggast varla
Og hjálmur þinn ei ryðgað fær
Þó straumur tímans streymi kaldur
Er staðist eigi getur neinn
Þú stendur kyrr um ár og aldur
Alda liðinna minnissteinn.
Nú er þetta mikla kvæði komið á pappírinn og ætla jeg ekki að
afsaka það eða ásaka það, má ekki minna vera en jeg rífi það
ekki sjálfur niður og það á ekki við að jeg hæli því sjálfur, enda
vil eg hvorugt gjöra.
Ekki get jeg sagt yður neitt af einstökum mönnum hjer syðra
nema Halldór Friðriksson er og verður Halldór Friðriksson og
hreinkar lítið við það þó hann sje að berjast við að leggja útá
íslenzku „Anabasis" samt með annara aðstoð. Jónassen er hjer
einvaldur í víkinni og stjórnar þó engu, hann hefur kolblátt nef
hjerumbil á hæð við Laufáshnjúk. Þeir Jón Pjetursson og nafni
hans Guðmundsson eiga í eljarglettum hvor við annan, hinn
fyrri biður guð að hjálpa sjer en liinn síðari segir „nuddn“ og
dugar ekki. Matthías yrkir í gríð og þreitist ekki. „Helztu kapp-
ana í heimi til hann velur, hverjum þeirra hann eina rímu
gelur“, hann hefur allt í takinu, Bakarann, Luter, Friðþjóf,
Shakespear, hangikjöt, saltfisk, Helenu fögru, og Elínu mögru.
Jón Thóroddsen er seztur í seiðhjallinn og yrkir nú rímur í jöt-
unmóði, þeir segjast ekki skilja Veiðiförina hans því hún sje svo
eddukennd, hvernig líst yður annars á þá skepnu sem hann dró
á öngulinn sinn? mig hálfvegis hryllir við henni.
Nú er jeg alveg búinn að tæma allt mitt höfuð og setja í miða
þenna allt það sem í því var, getið þjer af því ráðið hversu
miklir fjársjóðir þar hafa hulizt og svo fæ jeg líklega gat á
morgun fyrir það að jeg svíkst um í kveld og þá þrumar Rector
yfir mjer með drynjandi röddu: „Klaufi! hefur þú ekki Inter-