Morgunblaðið - 27.07.2016, Qupperneq 57

MINNINGAR 57
MORGUNBLAÐIÐ MIÐVIKUDAGUR 27. JÚLÍ 2016
✝ Jórunn ÞóraMagnúsdóttir
fæddist í Syðri-
Grenivík í Gríms-
ey 21. júní 1932.
Hún lést á lyfja-
deild Sjúkrahúss-
ins á Akureyri 18.
júlí 2016. Foreldr-
ar hennar voru
Magnús Stefán
Símonarson, f.
8.10. 1899. d. 1.6.
1969, og Siggerður Bjarna-
dóttir, f. 1.9. 1900, d. 26.10.
1993.
Systkini hennar voru Ingi-
björg Hulda Reykjalín, f. 15.9.
1922, d. 10.8. 1937, Sigmundur
Óli Reykjalín, f. 4.12. 1923, d.
17.12. 2014, Jóhannes Hösk-
uldur Reykjalín, f. 20.5. 1925,
d. 27.8. 2008, Jón Stefán
Reykjalín, f. 6.10. 1926, d.
18.11. 2012, Bjarni
Reykjalín, f. 3.12.
1928, d. 17.12.
1928, og Bjarni
Reykjalín, f. 30.6.
1930.
Jórunn giftist
Einari Grétari
Þorgeirssyni, f.
9.1. 1930, d. 14.6.
2002, þann 16.12.
1954 í Miðgarða-
kirkju Grímsey.
Börn þeirra eru Hulda Ingi-
björg. f. 3.7. 1955, maki henn-
ar er Halldór Jóhannsson, f.
27.5. 1953, Þorgerður Guðrún,
f. 13.1. 1959, og Magnús Garð-
ar, f. 7.6. 1967.
Barnabörn og barnabarna-
börn hennar voru 27.
Útför hennar fer fram frá
Miðgarðakirkju, Grímsey, í
dag, 27. júlí 2016, klukkan 13.
Elsku mamma og mín besta
vinkona er farin í ferðalag inn í
Sumarlandið. Þegar kemur að
kveðjustund er svo ótalmargs að
minnast. Mamma var yngst
systkina sinna. Þegar mamma
var átta ára flytur fjölskyldan úr
torfbænum í Sigtún nýbyggt.
Fjórtán ára fær hún berkla og er
send á Kristnesspítala og var það
mikil lífsreynsla. Þegar heim var
komið fór hún í kvöldskóla hjá
Sæmundi Dúasyni lærði þar
ensku, dönsku, reikning og ís-
lensku og var það eina skóla-
ganga hennar utan barnaskól-
ans, stóð það með henni út lífið.
Hún fór 17 ára í vist til prest-
hjóna á Húsavík og 18 ára suður
að vinna í eldhúsinu á Kleppi.
Pabba hitti hún á síldarballi í
Grímsey 16 ára gömul, leiðir
þeirra lágu aftur saman fyrir
sunnan. Þau bjuggu á Akureyri
fyrstu sambúðarárin en flytja til
Grímseyjar og kaupa Miðgarða
1960 og hefja þar búskap. Pabbi
var mikið í burtu svo mamma var
oft og tíðum ein með okkur syst-
ur. Var erfitt að sjá um búskap-
inn ein, var föðuramma mín oft
hjá henni að hjálpa til. Pabbi
kom heim þegar mamma var
ófrísk af Magga bróður og fór að
vinna í Grímsey, mamma vann í
fiski og síld ásamt því að sjá um
börn og bú. Hún var stofnfélagi í
kvenfélaginu Baugi og vann flest
nefndarstörf fyrir félagið. Þótti
henni vænt um félagið sitt, hún
var líka ein af stofnendum Gall-
erís Sólar. Hún var í sóknar-
nefnd Miðgarðakirkju og stóð
heimili hennar ávallt opið fyrir
presta og sóknarbörn, komu flest
fermingarbörn í Miðgarða fyrir
fermingu. Hún var músíkölsk og
spilaði á mörg hljóðfæri, var í
kirkjukórnum og hafði gaman af
að hlusta á tónlist.Við mamma
höfum alltaf verið mjög nánar,
gat ég alltaf leitað til hennar. Það
verður skrítið að geta ekki hringt
eða farið í Miðgarða í spjall og
kaffi. Börnin mín voru heima-
gangar á Miðgörðum og var hún
dugleg að passa þau, svo tóku
barnabörnin við. Var mamma hjá
mér á veturna undanfarin ár og
bjuggu dóttir mín og tengdason-
ur hjá mér. Laufey Emilý átti
langömmuhjarta, eru það dýr-
mætar minningar sem við eigum
frá þeim tíma. Svo kom litli Óli-
ver Emil sem oftar en ekki kúrði
hjá langömmu á spítalanum
henni til mikillar gleði. Hún fékk
brjóstakrabbamein tvisvar sinn-
um, fyrst 37 ára og aftur 45 árum
seinna, en það var ekki allt búið, í
mars greinist hún með langt
gengið lungnakrabbamein og tók
þá ákvörðun að fara ekki í neina
meðferð. Tók hún þessu öllu með
miklu æðruleysi og dugnaði.
Hinn 10. júní sl. lagðist hún inn á
lyfjadeild Sjúkrahúss Akureyrar.
Þar tók við henni dásamlegt
starfsfólk og kallaði hún þær
englana sína og vildi sem minnst
trufla þessar elskur, þær hefðu
svo mikið að gera. Vil ég þakka
þeim fyrir hvað þær voru dásam-
legar við mömmu og okkur. Hef
ég stiklað á stóru og vildi skrifa
miklu meira. En ég veit að hún
var ekki mikið fyrir lof og hól.
Hún á einn eftirlifandi bróður,
voru þau miklir vinir. Elsku
Bjarni ég votta þér samúð mína.
Hulda Ella þakkar þér fyrir allt
sem þú gerðir fyrir mömmu og
okkur, þið voruð meira sem syst-
ur en frænkur. Elsku mamma
mín, takk fyrir allt og hvað þú
varst stór hluti af lífi mínu og
barnanna minna. Þín verður sárt
saknað. Þín
Þorgerður (Dodda).
Elsku amma.
Þegar ég sest hér niður til að
skrifa þessi orð og velti fyrir mér
hvar skuli byrja, er mér efst í
huga þakklæti. Það að akkúrat
þú hafir verið amma mín eru al-
gjör forréttindi og ég get seint
þakkað almennilega fyrir allt
sem þú varst mér og börnunum
mínum. Þú varst ekki bara amma
mín heldur góð vinkona líka.
Margar af mínum fyrstu
minningum eru á Miðgörðum,
stelandi rabarbara, borðandi
þyngd mína af pönnukökunum
þínum sem voru engu líkar,
syngjandi „þegar Stebbi fór á
sjóinn“ með þér og þú spilaðir
undir á píanóið. Ég gæti haldið
endalaust áfram því þú virtist
einhvernveginn hafa allan heims-
ins tíma til að snúast í kringum
okkur, barnabörnin þín.
Eftir að Laufey Emilý fæddist
reyndist þú mér ótrúlega vel, þú
sást til þess að nýbökuð móðirin
fengi svefn og minntir mig á að
ég þyrfti nú annað slagið að næra
mig, talaðir mig til þegar ég hélt
að ég stæði mig ekki nógu vel og
kenndir mér svo margt.
Sambandið á milli þín og Lauf-
eyjar minnar er efni í heila bók
og ég veit að hún býr að því alla
sína ævi. Það er ómetanlegt hvað
þú stjanaðir mikið við hana og
gafst henni alla þína orku. Það er
ekki sjálfsagt að eiga ömmu,
komna yfir áttrætt, sem gerir
það sem þú gerðir. Hún gat kom-
ið og verið hjá þér í búðarleik eða
kaffi hvenær sem var ef ég þurfti
að skjótast eitthvert og þú baðst
alltaf reglulega um að fá hana í
pössun til þín, þú hafðir svo gam-
an af henni og hún af þér. Mér
þykir virkilega vænt um það
hvað þú varst börnunum mínum
góð og ég vildi óska að Óliver
Emil hefði fengið meiri tíma með
þér, en nú ertu farin frá okkur og
ég veit að þú passar litla engilinn
minn, hann Óliver Svan, þar til
minn tími kemur.
Ég hélt alltaf að þú yrðir
hundrað ára þó að þú hafir fuss-
að og sveiað þegar ég nefndi það
fyrir nokkrum árum. Þú sagðir
að þú nenntir sko ekki að verða
hundrað ára og elliær.
Elsku amma, takk fyrir allt
sem þú varst mér og börnunum
mínum, takk fyrir öll knúsin og
kossana, takk fyrir orðin sem þú
sagðir við mig nóttina áður en þú
fórst: „Hertu upp hugann ástin
mín,“ þessi orð hjálpa mér að
takast á við missinn og söknuð-
inn sem er svo sár. Þú átt sér-
stakan stað í hjarta mínu og þar
mun ég geyma alla ástina og
hlýjuna sem ég fékk hjá þér. Við
sjáumst seinna á nýjum stað.
Bergfríður.
Skemmtilegar eru í minning-
unni samverustundir okkar Jór-
unnar í Sólinni eins og við sögð-
um. Þar var mikið hlegið og lífið
kátt. En það sem brann heitast í
hjarta Jórunnar var fjölskyldan
hennar. Hún var henni allt.
Börnin sín, Huldu, Þorgerði og
Magnús, umvafði hún og svo
þeirra börn og barnabörn. Alltaf
var Jórunn þessi hamingjusama
mamma og amma, sem aldrei
fékk nóg af samvistum við fólkið
sitt og vinsæl eftir því. Einstakt
var samband hennar og Þorgerð-
ar, dóttur hennar – ástkærar
mæðgur og vinkonur. Og um há-
sumarstíð er hún kvödd, við Dón-
ald þökkum henni af alhug elsku-
semi við okkur frá fyrstu stundu
í Grímsey og árin öll. Guð varð-
veiti ættmóðurina, heiðurskon-
una og Grímseyinginn Jórunni
Magnúsdóttur – Guð umvefji
stóra afkomendahópinn hennar.
Helga Mattína Björnsdóttir
– Dalvík.
Jórunn Þóra
Magnúsdóttir
HINSTA KVEÐJA
Elsku ættmóðirin okkar.
Sért þú umvafin englum.
Hafðu hjartans þakkir
fyrir allar góðu stundirnar
okkar saman, alla ástina og
umhyggjuna sem þú sýndir
okkur, allar góðu stundirn-
ar í Grímsey og þegar þú
komst til Þórshafnar.
Minning þín mun lifa í
hjörtum okkar alla tíð.
Blessuð sé minning þín.
Kveðja, allir ungarnir
þínir fyrir austan og
Hulda, Halldór.
urinn hennar Helgu. Hún Helga
var ekki bara bráðfyndin, uppá-
tækjasöm, óútreiknanleg og
skemmtileg; hún var líka með
eindæmum úrræðagóð, rausnar-
leg, gjafmild, hugulsöm og
traust.
Í lífinu fetaði Helga braut
frelsis. Frelsis til að gera það
sem hún taldi vera best fyrir sig
og Elvar, einkason sinn, og lét
vera hugmyndir annarra sem
vildu breyta henni eða hafa áhrif
á hana. Hún var sjálfstæð og
ekki upp á neinn komin. Þá sjald-
an sem hún þáði hjálp, borgaði
hún það margfalt til baka með
orðum og gjörðum. Þegar erfið-
leikar herjuðu á hennar nánustu
eða vini, þá hikaði hún ekki við að
styðja við fólk með ráðum og dáð
og nýtti sér óhikað tengslanet
sitt og hyggjuvit til að koma fólki
til hjálpar. Svo undarlega sem
það kann að virðast, fékk hún
greiða sína sjaldan endurgoldna
og enn sjaldnar þakkir fyrir.
Þetta olli henni hugarangri, en
svona er lífið skrýtið.
Þau Helga og Elvar hafa
gengið í gegnum ýmislegt sem
ekki er á aðra lagt. Áföllin komu í
röðum, eins og oft vill verða, en
Helga var staðráðin í að standa
sig. Enda gerði hún það, hún stóð
sig með stakri prýði, það verður
ekki af henni tekið. Helga sá
þeim báðum farborða með dugn-
aði, atorku og sniðugum lausnum
og gerði allt sem í hennar valdi
stóð til að auðvelda Elvari náms-
leiðina sem hann valdi sér til
starfsframa. Engin vinna eða
fyrirhöfn var of mikil fyrir Helgu
og ekkert áfall var svo stórt að
hún léti það bitna á syni sínum.
Hún hafði velferð hans ávallt að
leiðarljósi og var hans helsti bak-
hjarl. Það færir mér mikla hug-
arró að vita að Helga lifði það, að
sjá Elvar útskrifast úr ljósmynd-
anáminu í Bretlandi, setja upp
sýningu og fá viðurkenningu fyr-
ir vel unnin störf. Hún var þess
fullviss að hann væri óhultur og á
réttri braut í lífinu og ræddi það
oft við mig að hann væri sómi
hennar í hvívetna.
Margar góðar sögur hef ég
rifjað upp undanfarna daga og
oft hef ég hlegið upphátt, ein
með sjálfri mér, að uppátækjun-
um hennar Helgu, sögunum af
Elvari, börnum mínum og sögum
úr ferðalögum okkar gegnum ár-
in, ásamt samverustundum okk-
ar. Þær minningar mun ég
geyma í hugskoti mínu og rifja
upp mér til skemmtunar reglu-
lega.
Áfallið er gríðarlegt, sorgin er
mikil og skarðið er stórt. Helgu
verður sárt saknað.
…
Þetta er aðeins
örstutt leið,
ekki svipstund
milli dauðans
og lífsins,
en gjarna hefði ég
viljað fylgjast með þér
þann spöl.
(Þorgeir Sveinbjarnarson.)
Hvíl í friði, kæra vinkona.
Súsanna.
Við hjónin kynntumst Helgu
þegar drengirnir okkar, Bjarni
Páll og Elvar, lentu saman í bekk
í Melaskóla og urðu frá fyrstu
stundu bestu vinir. Heimili
þeirra Elvars stóð alltaf opið fyr-
ir vinina sem eyddu þar löngum
stundum við hin ýmsu uppátæki.
Þeir félagar fundu sína fjöl í
skátastarfinu og þar var Helga
líka á heimavelli og studdi þá og
hvatti sem mest hún mátti.
Við fullorðna fólkið störfuðum
sem bakhjarlar skátafélagsins
Ægisbúa við ýmis tækifæri og
þar styrktust tengsl okkar við
Helgu. Hún var öflugur liðsmað-
ur, drífandi til allra verka og var
ekki lengi að bjarga málunum.
Eitt símtal – eða tvö – og málið
var leyst. Hún hafði víða tengsl
og var óhrædd að virkja þau til
að bjarga málum og öðrum til að-
stoðar.
Þeir vinirnir fylgdust áfram að
með áform og drauma varðandi
lífið og framtíðina og í þeirra
huga var ekkert ómögulegt, allir
vegir færir. En lífið fer stundum
ekki eins og menn ætla og þeirra
vina biðu erfið verkefni handan
við hornið. Faðir Elvars fórst af
slysförum nóttina áður en þeir
mættu í fyrsta samræmda prófið
og Bjarni Páll lést af völdum
krabbameins aðeins tvítugur að
aldri.
Í gegnum þessi áföll kynnt-
umst við Helgu best. Hún stóð
eins og klettur, alltaf tilbúin að
gera allt sem henni var mögulegt
til að létta byrðarnar óumbeðin,
allt sjálfsagt. Hún veitti styrk,
aðstoð og stuðning eins og henni
frekast var unnt sem við þökkum
af alhug.
Elsku Elvar okkar. Þú ungur
maðurinn hefur mátt reyna
meira en margur á langri ævi.
Hver hefði trúað því að þau
myndu nú hvíla í sama hólnum í
Sóllandi, mamma þín og Bjarni
Páll. Megi allar góðar vættir
fylgja þér og veita styrk á þess-
um erfiðu tímum.
Fjölskyldu Helgu vottum við
innilega samúð.
Droplaug, Kristján
og fjölskylda.
Ég var svo heppin að hafa alist
upp með elsku Helgu í mínu lífi.
Hún var æskuvinkonu móður
minnar og hafa þær fylgt hvor
annarri í gegnum lífið síðan þær
voru smá stelpur. Man ég alltaf
eftir brosinu, hlátrinum og
gleðinni sem einkenndi hana sem
persónu. Hjálpsamari og örlátari
manneskju var varla hægt að
finna. Í alla viðburði sem haldið
var upp á á heimili okkar var hún
alltaf mætt til að aðstoða. Helga
var mikill matgæðingur líkt og
ég og áttum við það sameigin-
legt. Það voru ófáar stundir sem
við áttum saman í eldhúsinu, yf-
irleitt fyrir veislur eða í árlega
sörubakstrinum okkar. Það var
alltaf jafn gott að fá hana í heim-
sókn af hvaða tilefni sem var,
hvort sem það var innlit í kaffi-
bolla með Ösku, mat á jólum,
áramótum eða við önnur tilefni.
Sulturnar hennar á jólunum
slógu alltaf í gegn og var
jarðaberjakanilsultan ómissandi
með jólamatnum að mínu mati.
Ég á mjög erfitt með að trúa
því að þú sért farin frá okkur,
elsku Helga, en minning þín um
yndislega og frábæra manneskju
mun ávallt lifa í hjarta mínu.
Hafrún Lilja Elíasdóttir.
Helga Ingvarsdóttir var töff-
ari – hún var falleg, hreinskiptin
og traust, hún var góður vinur.
Lífið hennar Helgu var fullt af
áskorunum og hún hefði átt skilið
að fá að njóta sigranna sinna svo
miklu lengur.
Öll eigum við bara daginn í
dag og ekkert okkar veit hvað
morgundagurinn ber í skauti sér,
þannig lifði Helga lífinu sínu.
Hún lét gott af sér leiða hvar sem
hún kom og hún kom til dyranna
eins og hún var klædd.
Helga var mikill dýravinur og
gönguferðirnar í Elliðaárdalnum
með Ösku og Obama – sögurnar
og samtölin okkar eru og verða
okkur ómetanleg.
Helga var óendanlega stolt af
Elvari, syni sínum, og samband
þeirra var einstakt – hans missir
er mestur.
Við erum þakklát fyrir að hafa
átt Helgu að vini, hún var fáum
lík – minning góðrar konu lifir.
Guðrún, Erna og Þór.
Helga Ingvarsdóttir er farin
heim, eins og við skátar segjum
þegar skáti hverfur aftur til
skapara síns. Með djúpri virð-
ingu og þakklæti kveðja Ægisbú-
ar traustan vin og félaga, sem
ætíð var reiðubúinn að leggja fé-
laginu lið þegar á reyndi. Mörg
skátaævintýri ungu skátanna í
félaginu hefðu ekki orðið að
raunveruleika ef ekki hefði verið
fyrir útsjónarsemi og stuðning
Helgu sem jafnan fór hljótt, því
Helgu var ekki tamt að óska við-
urkenningar á framlagi sínu til
starfs félagsins. Um leið og Æg-
isbúar votta aðstandendum
hennar sína innilegustu samúð
vilja þeir þakka Helgu fyrir að
leyfa félaginu að njóta krafta
hennar. Helga var ein af þeim
sem var ávallt viðbúin.
Sofnar drótt, nálgast nótt,
sveipast kvöldroða himinn og sær,
allt er hljótt, hvíldu rótt.
Guð er nær.
Stjórn skátafélagsins Ægis-
búa,
Guðjón Geir Einarsson,
félagsforingi.
„Velkominn í vinnuna!“ er
kallað á mánudagsmorgni í eyr-
un á B-manninum sem þetta rit-
ar. Það er Helga sem „vekur
mig“ og minnir mig á að nú eigi
ég að láta gott af mér leiða með
jákvæðni og gleði að vopni. Ég
held að ég brosi bara innra með
mér en finn að brosið nær alla
leið út. Magnað, hugsa ég, hvað
það er mikilvægt fyrir hvern
vinnustað að hafa einstakling
sem laðar fram það besta í sam-
skiptum á milli fólks.
Nú hefur Helga okkar kvatt
okkur fyrirvaralaust. Við hjá
Samtökum iðnaðarins vorum svo
heppin að fá hana til okkar í byrj-
un apríl. Hvílíkur liðsauki sem
hún var. Henni auðnaðist aðeins
að vinna með okkur í þrjá mánuði
en hún hafði með fasi sínu, krafti
og gleði ótrúleg áhrif á okkur öll.
Þótt samleiðin hafi verið allt of
stutt er myndin af henni sterk og
lifandi. Best er að nota hennar
eigin orð. Orðaleikirnir, alltaf
eitthvað extra til að krydda ann-
ars hversdagslega tölvupósta.
Hún var auðvitað „Helgan eina
sanna“. „Katrín á afmæli í dag,
allir að gefa henni stubbaknús,“
tilkynnti hún á einum afmælis-
deginum. „Vona að þú hafir var-
að hana við Helgu hvellhettu,“
setti hún sem svar við tilkynn-
ingu um nýjan starfsmann.
„Vigga Visa skvísa“ skrifaði und-
ir áminningu til starfsmanna um
að skila fylgiskjölum til Helgu.
„Allir að hjálpast að og mössum
þetta – Ég verð í SI-nu mínu svo
mætið með eyrnatappa,“ voru
skilaboð hennar þegar fram-
kvæmdir stóðu sem hæst. Að
öðrum ólöstuðum var hún sú sem
leiddi það verkefni áfram og
smitaði alla af sínum óþrjótandi
krafti. „AMS í dag – Terminal 3
gangur D í tékk in,“skrifaði hún
til mín á einu ferðalaginu, lýsandi
fyrir hennar þjónustulund.
„Suma daga er ég eins og hamst-
ur á hjóli á eftir ykkur um hæð-
ina. Kveðja, Helga hamstur,“
skrifaði hún þegar hún var ósátt
við umgengnina hjá okkur.
Þarna vorum við orðin of góðu
vön enda þjónusta hennar með
eindæmum góð.
Dæmin eru fleiri þrátt fyrir
stuttan starfstíma hennar.
Fyrir hönd Samtaka iðnaðar-
ins sendi ég Elvari syni hennar,
foreldrum hennar og öðrum ást-
vinum okkar dýpstu samúðar-
kveðjur. Hennar stutti starfstími
hjá okkur var einstakur vitnis-
burður um hennar líf. Hún gaf
sig alla í verkefnin, þoldi ekki
hálfkák og vildi að í erli dagsins
værum við brosandi. Hún trúði
líka á stríðnina og léttleika í sam-
skiptum. Helga okkar á ekki eftir
að kalla „velkomin í vinnuna“ til
okkar aftur. En hún skilur eftir
sig penslaför hjá okkur, eins og
öðru samferðafólki. Á hverjum
morgni man ég eftir henni og
hennar heilbrigða og glaðlega
boðskap. Minningabrotin eru
sterk og minning hennar lifir.
Við trúum og treystum að Elvar
sonur hennar taki það veganesti
áfram með sér út í lífið.
Almar Guðmundsson.