Tímarit Hjúkrunarfélags Íslands - 01.03.1973, Blaðsíða 9

LIFIÐ ER IEÐLISINU BARA TTA
Eftirfarandi erindi flutti
Lilja Bjarnadóttir Nissen deild-
arhjúkrunarkona ge'ðdeildar
Borgarspítalans, á námskeiði
fyrir sjúkraliðanema
B o rga rspítalans.
V onnáhton'í.
Lífið er í eðli sínu barátta.
Flestir jarðarbúar heyja hung-
urbaráttu. En flestir þeirra, sem
við þekkjum, eru mettir og geta
því bjástrað við annað. Þeir
maður vöðva þessum þannig í
extensorvöðva fyrir mjöðmina.
Hefur þetta gefið allgóða raun
við að hindra liðhlaup í mjaðm-
arlið og bæta stöðu og göngu-
hæfni sjúklings. Óþarft er að
taka fram, að sjúklingar þessir
þurfa eðlilega mikillar þjálfun-
armeðferðar við engu síður en
þeir, sem eru algjörlega lam-
aðir.
Síðasta atriðið í kirurgískri
nieðferð sjúklinga þessara er
nieðferð á þvagrásartruflun
þeirra. Séu sjúklingar þessir
.Úncontinent" með lamaða þvag-
blöðru, kemur óhjákvæmilega
fi’am teppa í þvagrás og síðan
°ft krónísk „infection" í þvag-
rás og nýrum. Við þessu er
spórnað með aðgerðum, er stuðla
að greiðara rennsli þvags. Al-
gengust þessara aðgerða mun
vera hin svonefnda „ileal loop“
aðgerð, þar sem þvagleiðarar
01’u færðir út á kviðvegg. Auk
strita fyrir varanlegu þaki yfir
höfuðið, heimilistækjum og sam-
tíðarþægindum og ýmsu stofu-
stássi. Hinir vellauðugu hafa
líka sínar áhyggjur og markmið,
því að milljónir þeirra þurfa
að minnsta kosti að tvöfaldast
á hverju ári, svo að þeir séu
ánægðir. Og allflestir foreldrar,
jafnt ríkir sem fátækir, hafa
áhyggjur af börnum sinum,
heilsu þeirra, hegðun og af-
komu. Þar við bætast hin al-
mennu hjúskaparvandamál. Og
þannig mætti óteljandi raunir
rekja. Margir virðast lítt færir
þess að sporna við krónískum
bakteríusýkingum í þvagrás er
aðgerð þessi til mikils hagræð-
is fyrir sjúkling, sem þá getur
gengið með þvagsöfnunarpoka í
stað þess að þurfa að nota
bleyju fram eftir öllum aldri
eða bleyta föt sín.
Að framan hafa verið skráðir
sundurlausir þankar um þá þrjá
sjúkdóma taugakerfisins, sem
hvað algengastir hafa verið sem
orsök alvarlegrar bæklunar hjá
börnum. Því var efni þetta val-
ið, að við stöndum nú á tölu-
verðum tímamótum hvað varð-
ar sjúkdóma þessa. Mænusótt,
sem allt fram á miðbik þessar-
ar aldar var ógnun lífi manna
og heilsu, má nú teljast heyra
fortíðinni til. I meðferð sjúkl-
inga með paresis cerebralis hafa
orðið jafnar og stöðugar fram-
farir, bæði á sviði þjálfunar og
til sambúðar og krefjast miklu
meira fyrir sjálfa sig en þeir
geta látið öðrum i té. En jafn-
vægi þarf að rikja samkvæmt
lögmáli náttúrunnar. í öllu
þessu amstri bilar svo heilsan,
annaðhvort andlega eða líkam-
lega, og jafnvel dauðinn ber að
dyrum án nokkurs fyrirvara.
Ekki að ástæðulausu hafa hinir
öldruðu sínar áhyggjur, en það
sem verra er, æskan, sem Island
hefur aldrei getað veitt betur
en nú, syngur, ásakar og heimt-
ar grátklökkum rómi. Enn þá
virðist því illmögulegt að gera
skurðaðgerða, þótt ekki sé um
neina lækningu á sjálfum sjúk-
dóminum að ræða. Mestar og
örastar hafa breytingarnar á
meðferð sjúklinga með spina
bifida verið, þar sem menn hafa
horfið frá því aðgerðarleysi, er
áður einkenndi alla meðferð, og
tekið upp mjög ákveðna með-
ferð. Hvort hér hefur verið rétt
breytt, verður tíminn einn að
leiða í Ijós.
Heimildir:
Kjartan R. Guðmundsson: Cerebral
Palsy in Iceland. Acta Neurolog.
Scand. Suppl. 34. Vol. 43 1967.
Sharrard W. J. W.: Paediatric Ortho-
paedics & Fractures. Blackwell
1971.
Sharrard W. J. W.: Posterior ilio-
psoas transpl. in the treatm. of
paralytic dislocation of the hip.
J. of Bone & Joint Surg. 426—452.
Vol. 46B 1964.
Sharrard W. J. W.: Spina bifida.
Courrier. Centre International De
L’Enfance. Juiilet-Aout 1965.
□
TÍMARIT HJÚKRUNARFÉLAGS ÍSLANDS 7