Fréttabréf Öryrkjabandalags Íslands - 01.03.1997, Qupperneq 20

UNDIR ALOGUM
PARKINSON í ÞRJÁTÍU ÁR
- Rætt við hjónin séra Magnús Guðmundsson og
Áslaugu Sigurbjörnsdóttur hjúkrunarfræðing
ann var í fullu starfsfjöri,
rúmlega fertugur, prestur í
Grundarfirði og kennari,
þegar sjúkdómurinn vitjaði hans.
Magnús Guðmundsson gafst ekki
strax upp, hann
ætlaði sér að yfir-
vinna fjötra Park-
inson. “Ég þurfti
að hafa auga með
honum frá orgel-
inu,” segir konan
hans Aslaug Sig-
urbjörnsdóttir,
fyrrum kirkju-
organisti, söng-
kennari og hjúkr-
unarkona Grundfirðinga. “Það var
erfitt að hætta,” segir Magnús. “Við
værum trúlega enn í Grundarfirði, ef
Parkinsonsjúkdómurinn hefði ekki
lagt Magnús í fjötra,” bætir Aslaug
við.
Nú búa þau á Grandavegi, með
spegil hafsins, Snæfellsjökul og
skipaferðir til og frá Reykjavík í eld-
húsglugganum. Kirkjufellið er samt
“fjallið eina” hjá Magnúsi og
Áslaugu, “íslenski pýramídinn” er
ríkjandi í málverki stofunnar.
Hár og afar grannur maður heilsar.
Skörp augun vekja mesta athygli, svo
dökk og fögur og tregaþrungin. I
augum þessa manns má skynja, að
hann hefur beygt sig undir sína
líkamsfjötra með trúarlegri festu og
reisn.
Veikbyggður líkaminn titrar af
ósjálfráðum hreyfingum. Maðurinn
á erfitt með að sitja uppréttur í stóln-
um. ítrekað rennur líkaminn niður,
en Magnús vegur sig jafnóðum upp.
Aðdáunarvert, hvað hann getur ein-
beitt sér að því lyfta kaffibolla, vatns-
glasi, sem hvorutveggja hlýtur að
teljast þrekvirki.
Konan við hlið hans er alltaf í við-
bragðsstöðuaðreisahannupp. Kraft-
mikil kona, Áslaug, glæsileg kona.
Magnús og Áslaug fyrir framan
fyrsta bílinn. Kirkjan sést
í baksýn.
“Við berjumst saman í þessu,” segir
hún, “það þýðir ekki að gefast upp.”
Við sitjum við gluggann, horfum út
yfir sundin, drekkum úr skærgulu
bollastelli sem Áslaug erfði frá for-
eldrum sínum, Unni og Sigurbirni
kaupmanni í Vísi á Laugaveginum,
þekktu andliti í Reykjavík á sínum
tíma.
"Páskalitur,” segir Magnús, enda
páskarnir að nálgast, sem minna okk-
ur á Krist á krossinum, upprisu sálar
yfir líkama.
Vígður til prests í Ögurþingum
Magnús varð stúdent frá MR árið
1945, þá tvítugur. Hann lýkur guð-
fræðiprófi frá Háskóla íslands vorið
1950 og vígist um sumarið til Ögur-
þinga.
- Nú ertu Reykvíkingur, Magnús,
fæddur og uppalinn í danska sendi-
ráðinu á Hverfisgötu, þar sem faðir
þinn Guðmundur Magnússon var
umsjónarmaðurí41 ár. Var ekki erfitt
að vígjast til afskekktrar sóknar á
Vestfjörðum?
“Þá var ekkert annað laust, öll
prestaköll setin.”
“Hann vildi byrja strax,” skýtur
Áslaug inn í.
“Jú, það var að ýmsu leyti erfitt,
sóknarbörnin dreifð á smábýlum og
engin kirkja í Súðavík þar sem ég
bjó.”
“Magnús notaði samkomuhúsið,
byrjaði með barnamessur í Súðavík
og var alltaf með sunnudagaskóla,
nema hann þyrfti að messa annars-
staðar,” segir Áslaug.
Kirkja Súðvíkinga var á Eyri við
Seyðisfjörð. Presturinn fór á litlum
mótorbáti til messu, enginn Djúpveg-
ur þá. Ögurþing voru víðáttumikil,
náðu yfir Álftafjörð, Seyðisfjörð,
Hestfjörð, Skötufjörð og Ögurvík, þar
stóð aðalkirkjan - Ögurkirkja -
“falleg, gömul kirkja,” segirMagnús.
“Messuferðir voru alltaf bátsferðir.
Ég húsvitjaði líka í Vigur, sem heyrir
undir Ögurkirkju.”
Stundum ýfði öldu í Djúpinu, þá
messaði presturinn rassblautur, skellti
sér bara í hempuna utan yfir.
Stórfengleg náttúra umvafði prest-
inn á þessum sjóleiðum til kirkju.
“í Skötufirði sýndust bæimir eins og
málverk hangandi uppi á vegg, þama
er svo bratt,” segir Magnús, sem átti
síðan eftir að klífa á milli bæjanna.
“Nú er Skötufjörður kominn í eyði,
nema Hvítanes.”
ómantík í náttúru og einkalífi
vitjaði prestsins í Ögurþingum.
Örlög hans voru í hendi unga hjúkr-
unarnemans frá Reykjavík, sem réðst
til Sjúkrahúss Isafjarðar árið 1952.
“Ég reyndi alltaf að fá helgarfrí til
að sækja messur með Magnúsi,” segir
Áslaug. Og þau segja frá kirkjuferð-
um vorsins í lífi sínu, með báti yfir í
fjöru handan fjarðarins, göngu yfir
grýtta Kirkjumannaurð, þar sem þjóð-
sagan segir að skriða hafi fallið yfir
kirkjugesti. Þá var stefnan á Eyrar-
kirkju, yfir Folafót, með svipfegursta
fjallið við Djúp í sjónmáli.
20