Fréttabréf Öryrkjabandalags Íslands - 01.12.1997, Qupperneq 4

Þegar Öryrkjabandalagið var
stofnað fyrir 36 árum voru
aðildarfélögin 6 talsins. Nú eru þau 24
að tölu. Fagna ber þessari fjölgun
aðildarfélaga sem er rökrétt afleiðing
af auknum umsvifum fatlaðra í landinu
varðandi sín mál auk ýmislegs þjón-
ustuframboðs. Hafa ber í huga að fjölg-
un aðildarfélaganna hefur eðlilega í för
með sér ný sjónarmið, fjölgun viðmiða
ef svo má að orði komast. Einnig veld-
ur þessi fjölgun breiðari sýn innan
bandalagsins og aukinni kynningu milli
hópa og aðildarfélaga. Ut á við verður
“slagkrafturinn” vonandi betur finnan-
legur í hagsmunamálum eins og þeim
sem áður er að vikið hér að framan.
Eftir því sem Öryrkjabandalagið
stækkar og höfðatalan í röðum banda-
lagsins eykst ríður á að efla jafnframt
samstöðuna innan þess, að missa ekki
sjónar á gildi samtakamáttarins. Undir-
ritaður minnist þess að Guðmundur
Löve, fyrsti framkvæmdastjóri ÖBI,
líkti samtakamætti aðildarfélaganna
við samstillt átak sjómanna sem komu
úr róðri og drógu bát sinn á land. Einn
úr hópnurn kallaði: samtaka nú. Því
fylgdi svo nákvæmt og samstillt átak
sjómannanna. Þannig var haldið áfram
þar til báturinn var kominn á öruggan
stað. Þótt þetta vinnulag í útræði sé
löngu horfið hér á landi kemur samlík-
ingin samt að fullum notum til að
minna okkur á samtakamáttinn.
Stjórn ÖBÍ sendir aðildarfélögunum
og meðlimum þeirra bestu jóla- og
nýárskveðjur.
Haukur Þórðarson
Hlerað í hornum
íslendingur í Flórída bað um krókódfla-
skó í skóbúð einni, en fannst þeir svo
dýrir að hann sagðist bara ætla að veiða
krókódíl sjálfur. Nokkrum dögum
síðar kom hann í búðina rifinn og tættur
og bað um krókódílaskó. Afgreiðslu-
maðurinn spurði hvort hann hefði ekki
fundið neina krókódíla. “Jú, nóg af
þeim, en ég velti þeim öllum við og
enginn var á skóm”.
Tveir litlir áttu tal saman. Annar sagði
hinum að pabbi sinn hefði spilað á
píanó frá því hann var fjögurra ára
gamall. Þá sagði hinn í efasemdartón:
“Mikið svakalega hlýtur hann þá að
vera orðinn þreyttur”.
Valgeir Sigurðsson rithöf.:
Tvö ljóð
Síðsumardagar á
Bergþórshvoli árið 1011
Hver kannast ekki við hina ógleymanlegu frásögn Njálu af Sæunni
kerlingu á Bergþórshvoli, þegar hún gengur að húsabaki og tekur
að lemja og berja arfasátu eina, er þar stóð. “Skarphéðinn hló og
spurði, hví hún amaðist við arfasátuna.” En kerling svaraði því til, að
sátan myndi notuð, “eða brennið hana sem skjótast.” - En alltaf fórst
þó fyrir, að tortíma sátunni, og svo notuðu menn Flosa hana til að
auka eldana á Bergþórshvoli seinna þetta örlagaríka sumar.
Sögu vil ég segja láta,
sem er fræg um byggð:
Útistaðin arfasáta
olli sorg og hryggð.
Sumri hallar, haustið kemur,
hnípa gróin þök.
Sæunn kerling sátu lemur,
sér þar dulin rök.
Áfram þokast þungar
stundir,
þytur fer um skjá.
Langir dagar líða undir
Ijótra drauma spá.
Feigðin eltir kappa káta,
komin háttamál.
Bak við húsin situr sáta.
- Senn má kveikja bál.
Segir Njáll á settan máta,
- sárt þó undir býr - :
“Mér finnst okkar eigin sáta
ætla að verða dýr.”
Yfir bæinn breiðir skugga,
byrgir hæð og lægð.
Síðan þá má þessi tugga
þola sína frægð.
V.S.
í svefnrofum
Sú stund er vér stöldrum hér við
er stopul, tíminn er naumur,
örskot í eilífðar bið,
andvaka, draumur.
í svefnrofum sækja oss heim
svipir frá bernskunnar dögum.
Hve Ijúft var að lifa með þeim
í Ijóði og sögum.
Svo hverfum vér héðan einn dag,
þá hrífur oss ólgandi straumur,
hinn sami og botnar hvern brag.
Blekkingar? Draumur?
Þetta gæti nú gilt sem nokkurs konar
áramótaljóð, þótt það sé að vísu ort
síðla sumars árið 1976
V.S.
4