Fréttabréf Öryrkjabandalags Íslands - 01.12.1997, Side 46

Ásgerður Ingimarsdóttir:
Þegar amma var ung!
M 7 yrir meira en þrjátíu árum var
M~1 þáttur í útvarpinu, sem kall-
JL aður var “Við sem heima sitj-
um”. Eg undirrituð, sem þá var
heimavinnandi húsmóðir með fjögur
börn flutti erindi í þessum ágæta þætti
um störf heimavinn-
andi húsmæðra. Það
er óneitanlega gaman
að lesa þennan þátt því
svo mjög hafa tímarn-
ir breyst þó mér finnist
í raun og veru ekkert
afskaplega langt síð-
an! En þetta var fyrir
daga sjónvarpsins og
fyrir daga stórmark-
aðanna, útvarpið
gengdi þá miklu hlut-
verki m.a. tala ég um
að ekki dragi tíu villtir
hestar mann út þau
kvöld sem framhalds-
leikritin voru og
skemmtiþættir og leikrit laugardags-
kvölda voru toppurinn á tilverunni.
Þar sem erindið var flutt í nóvem-
ber enda ég erindið á að tala um jól
og jólaundirbúning. Okkur ritstjór-
anum datt í hug að birta þetta núna.
E.t.v. hefur jólaundirbúningur ekki
breyst svo ýkja mikið hjá húsmæðrum
á þessum þrjátíu og eitthvað árum
a.m.k. em blessuð jólin alltaf sú hátíð,
sem lýsir upp skammdegið og boðar
frið ájörðu.
g hér kemur þá sá kafli erindis
míns, semsnýraðjólunum: “Og
nú líðuróðum nærjólum, hátíð hátíð-
anna. Engin hátíð jafnast á við jólin
og fyrir enga hátíð er eins mikið að
snúast. Það er bakað og brasað. Þveg-
ið, saumað, skrúbbað og skúrað.
Yfirleitt er byrjað á að athuga með
jólafötin handa börnunum. Enginn
máfaraíjólaköttinn. Það þarf að fara
og kaupa efni í kjóla og buxur, sauma
sjálfur eða koma því fyrir hjá sauma-
konum. Það eru algengar spurningar
milli húsmæðra, hvort þær viti nú ekki
urn einhverja konu sem saumi telpu-
kjóla eða drengjabuxur. Það vill sem
sé brenna við að erfitt sé að fá
saumaðan barnafatnað sérstaklega
telpukjóla. Þetta stafar líklega af því
að það er allt að því eins mikið verk
að sauma kjóla á stálpaðar telpur og
fullorðna en ekki hægt að taka sama
verð fyrir.
Þetta er því oft vandamál hjá þeim
sem ekki treysta sér til eða hafa ekki
tíma til að sauma sjálfar.
Síðan kemur röðin að almennri
hi'eingemingu. Næstum öll íbúðin fær
meiri eða minni yfirferð. Glugga-
tjöldin eru drifin niður, þvegin og
stífuð og ef þau neita að hanga saman
lengur er reynt að kaupa efni og
sauma ný. Oft er tækifærið notað tii
að mála, ef með þarf, sérstaklega hjá
þeim sem vinna slík verk sjálfir. Já,
jólin, það er margur hluturinn, sem
hefur verið látinn dankast drifinn í
gegn í tilefni komu þeirra.
Og svo kemur blessaður jólabakst-
urinn. Allt húsið ilmar. Smá-
kökubaksturinn mun vera einna tíma-
frekastur. Margar húsmæður veit ég
að útbúa deigið í hnoðuðu smákök-
urnar kvöldið áður en á að baka og
það borgar sig áreiðanlega. Maður er
oft orðinn glettilega þreyttur eftir að
hafa hnoðað deigið, svo það er ágætt
að geyma hlaupin og stappið við
sjálfan baksturinn til næsta dags. Oft
höfum við sjálfsagt hugsað sem svo:
“Næstu jól baka ég bara eina og í
mesta lagi tvær tegundir af smá-
kökum”. Ensvolíðuraðjólumogþá
verður að baka svolítið meira enda eru
smákökur mjög gómsætar og fylla vel
upp á kaffiborðið. Sumar konur eru
svo fornbýlar að þeir eiga jólasmá-
kökurnar von úr viti. Það hlýtur að
vera afskaplega
þægilegt að geta grip-
ið til þeirra, þegar
komið er fram á góu.
- A mínu heimili end-
ast þær því miður
aldrei nema liðlega
fram yfir þrettánd-
ann!
Fyrir utan jóla-
bakstur og allt sem á
undan er talið eru svo
óteljandi aðrir hlutir
sem eiga og verða að
gerast. Eitt af því eru
jólagjafa- og jóla-
kortasendingar.
ólakort til kunningja erlendis fara
fyrst af stað. Þau fara blessunar-
lega snemma og svo þarf ekki að hafa
áhyggjur af þeim meir. - Ég á vinkon-
ur búsettar erlendis, sem ég skrifa
skammarlega sjaldan, en fyrir jólin
reyni ég alltaf að rubba upp fáeinum
síðum svo það sjáist þó lífsmark með
manni þó kalt sé og skammdegið upp
á sitt svartasta. - Jólakortin innan-
lands og innanbæjar er maður oft
meira á síðustu stundu með. Og oft
er hringt í ættingja eða vini og sagt:
“Æ, heyrðu, manstu nokkuð hvert það
var sem hann Nonni og hún Sigga
fluttu, það er einhvers staðar í þessu
nýja hverfi, þar sem engar búðir éru
og strætisvagninn kemur einu sinni á
dag?” Stundum fær maður strax
greinargóð svör en stundum hefjast
langar umræður um að það sé þarna
við hliðina á gráa húsinu sem sé við
hliðina á húsinu með mörgu útskot-
unum, það er víst númer 45 eða 47,
nei heyrðu kannski númer 57. Svo er
kortið sent í þeirri von að viðtakandi
finnist. - Það er gaman að senda kort
og fá kort sjálfur. Þetta þykir að vísu
orðið mesta fargan og póstmennirnir
margir hverjir eldast um tíu ár
46