Fréttabréf Öryrkjabandalags Íslands - 01.12.1997, Page 53

Hávaði og heyrnarskaði
Málþing Heyrnarhjálpar
^ 'Í nóvember sl. hélt Heyrnarhjálp málþing í Ráðhúsi Reykjavíkur um
Ád A »hávaða og heyrnarskaða. Þetta málþing var haldið m.a. í tilefni af
60 ára afmæli þessa næstelzta félags Öryrkjabandalagsins. Þetta var hið
merkasta málþing og synd hve fáir sóttu það, því þarna kom fram fróðleikur
mikill, sem engu okkar er óviðkomandi.
Framkvæmdastjóri Heyrnarhjálpar, Jóhanna S. Einarsdóttir setti málþingið,
fundarstjóri var Ólöf Rún Skúladóttir fjölmiðlafræðingur og Guðjón Ingvi
Stefánsson formaður Heyrnarhjálpar sleit svo málþinginu eftir fjörugar
umræður og fyrirspurnir þar sem allir frummælendur sátu fyrir svörum.
í upphafi söng Sigrún Hjálmtýsdóttir (sem sjálf er alvarlega heyrnarskert)
þrjú lög við undirleik Önnu Guðnýjar Guðmundsdóttur svo yndi var á að hlýða.
Framsöguerindi fluttu svo: Ólafur Ólafsson landlæknir urn hávaða; Einar
Sindrason yfirlæknir um heyrnarskaða af völdum hávaða; Bolli Thoroddsen
hagfræðingur um hávaða á vinnustöðum; Vilhjálmur Rafnsson læknir um
Vinnueftirlit ríkisins; Þór Tómasson verkfræðingur um hávaða sem
umhverfismengun; Hulda Ólafsdóttir form. Heilbrigðisnefndar Reykjavíkur
um hávaða í borg og Björn Th. Árnason forrn. Fél.ísl.hljómlistamanna um
starfsumhverfi tónlistarmanna og áhrif þess á heyrnina.
Þetta voru virkilega fróðleg og áhugaverð erindi sem sönnuðu hve miklu
skiptir að sem bezt verði fyrir forvörnum séð, að vel þyrfti að sjá fyrir vemdun
gegn hávaða á vinnustöðum, Ijósvakafjölmiðlar komu og við sögu svo og
kvikmynda- og danshús og hinn óþolandi ærandi þar. Málþing þetta var
aðstandendum sannarlega til mikils sóma og umhugsunarefni hversu fáir sáu
ástæðu til þess að sækja svo merkilegt málþing um efni sem alla varðar.
Máske á gamla biblíusetningin þama vel við: Heyrandi heyra þeir ekki.
A.m.k. voru alltof fáir sem heyrðu í alvöru þetta ágæta kall Heyrnarhjálpar.
H.S.
Björn G. Eiríksson
sérkennari:
Gleðileg jól
Færa friðarins jól
fögnuð, gleði og skjól.
Leiftrar dýrðarljós bjart
Ijós er hjarta vort snart,
gegnum grimmúðug él,
gegnum myrkur og hel.
Barn er borið í heim
birtan leikur um geim.
Ljós með lífgandi yl
leiðir frelsarans til.
Glampar gleðinnar sól.
Gleðileg jól.
Björn G. Eiríksson
Hlerað í
Umboðsmaður útvarpsins var á ferð í
kauptúni einu og var að mkka ógreidd
afnotagjöld. Hann kom að húsi þar
og barði að dyrum, út kom ungur
maður og rukkari spurði eftir Erlendi
Jónssyni. “Er Erlendur við?” “Nei,
hann er ekki við,” sagði ungi mað-
urinn og lokaði á hinn. Þrem tímum
seinna barði rukkarinn aftur að dyrum
og spurði unga manninn, hvort
Erlendur Jónsson væri við, en hann
kvað nei við. “Veistu nokkuð hvenær
hann kemur?”, spurði rukkarinn.
“Nei, það veit ég ekki, hann fór inn í
kirkjugarð fyrir 10 ámm og hefur ekki
komið þaðan.”
Sagt var að Þorleifur ríki hefði komið
að unglingspilti sem hefði verið að
baksa við að leysa klyfjar ofan af hesti
og endað með því að skera bandið í
sundur. Unglingurinn spurði svo Þor-
leif, hvernig hann hefði orðið svona
ríkur. Þá anzaði hann: “Ég leysti
hnútinn.”
hornum
Danskur brandari, meinlegur mjög er
einhvern veginn svona. Tveir af
æðstu mönnum Dana dóu um svipað
leyti og fóru báðir til himna og var
þar vel tekið. Daginn eftir sáu þeir
viðbúnað nokkurn við Gullna hliðið,
rauður dregill, englahljómsveit og
Lykla-Pétur í sínu fínasta pússi. Þeir
fóru nú að forvitnast um þetta hjá
Pétri. “Já, það voru að koma tveir
íslendingar,” sagði Pétur. “Hvað er
þetta? Voru þeir svona háttsettir?”
“Nei, langt í frá,” anzaði Pétur, “það
em bara orðin 25 ár frá því íslendingur
kom hér síðast.”
***
Tengdafaðirinn var að lýsa einum
tengdasona sinna og sagði: “Það er
ekki mikið sem skilur þá að tengdason
minn og guð almáttugan.” Viðmæl-
anda kom þetta á óvart, því ekki var
vitað um mikla dáleika milli þeirra
tengdafeðga. “Jú, sjáðu til. Guðgerði
allt af engu, en hann tengdasonur
minn gerir allt að engu.”
***
Og ein tvíræð vel sem eldri kona sagði
nýlega í eyru ritstjóra:
Gamla konan á elliheimilinu var orðin
örlítið út úr heiminum enda gekk hún
um ganga elliheimilisins með
prjónabrók af látnum bónda sínum í
fanginu. Þetta þótti starfsfólki sem
og ekki síður aðstandendum gömlu
konunnar afleitt en engar fortölur
dugðu. Því þótti það þrautaráð að
biðja prestinn að reyna að ráða fram
úr þessu vandamáli.
Prestur sá að sér væri vandi á höndum
en lét þó til leiðast, fór til gömlu
konunnar með fallega bíblíu og bauð
henni að skipta á bíblíunni og
brókinni. “Nei, prestur minn, það tek
ég ekki í mál,” sagði sú gamla, “ég er
nú orðin svo gleymin og kölkuð að
ég man ekkert eftir því hvað stóð í
þessari góðu bók, en ég man hins
vegar vel eftir því sem stóð í þessari
brók.”
FRÉTTABRÉF ÖRYRKJABANDALAGSINS
53