Þjóðmál - 01.12.2018, Síða 33

ÞJÓÐMÁL Vetur 2018 31
Samkvæmt athugunum Viðskiptaráðs,
byggðum á gögnum frá Hagstofunni er ein
sviðsmynd sú að hækka 1. skattþrep upp í
60,54% og 2. þrepið upp í 67,25% (sjá mynd
3). Það myndi þýða að hið opinbera tæki
nærri tveimur af hverjum þremur krónum
sem einstaklingar afla sér umfram lágmarks-
laun. Ekki þarf mikla rannsóknarvinnu til
að staðfesta að slíkir jaðarskattar þekkjast
varla. Heyrst hafa hugmyndir um að setja
þurfi hátekjuskatt á tekjur yfir 20 milljónum
á ársgrundvelli eða álíka. Slíkt myndi skila
ríkissjóði litlu meira en 5 milljörðum króna í
tekjur á ári ef miðað er við 75% skatt.
Staðreyndin er sú að margfalt stærri hluti
Íslendinga er í millitekjuhópum held en
hátekju hópum og því lenda byrðarnar
óumflýjanlega á millitekjuhópum. Enn fremur
má nefna að skattbyrðin er nú þegar nær öll
á efri hluta tekjudreifingarinnar – þau 40%
landsmanna sem höfðu hæstu tekjurnar eða
574 þúsund krónur á mánuði eða meira,
greiddu um 82% af sköttum einstaklinga árið
2017.
Er algjör jöfnuður
raunhæfur eða eftirsóknarverður?
Nú hefur verið tekið fram að ef kröfum um
breytingar á skattkerfinu verði ekki mætt
muni þurfa meiri launahækkanir og öfugt.
Þó kemur fram í kröfugerð VR bæði krafa
um krónutöluhækkanir sem nema 125.000 á
mánuði upp allan launastigann og að lægstu
laun verði skattfrjáls. Kröfugerð SGS orðar
þetta öðruvísi og sumt í kröfunum virðist
óljóst. Við vitum þó, eins og hér hefur verið
rakið að kröfurnar eru miklar. Hvað ef gengið
verður að kröfum um krónutöluhækkanir og
skattleysismörk verða samtímis færð upp í
300 þúsund krónur?
Viðskiptaráð Íslands | 3