Þjóðmál - 01.12.2018, Side 43

ÞJÓÐMÁL Vetur 2018 41
Í fyrsta lagi er ljóst að þúsundir heimila voru
boðin upp eftir bankahrunið og enn fleiri
lentu í fjárhagslegum þrengingum, sem
hefur valdið reiði og vantrausti á stofnunum
samfélagsins. Þá hafa ákvarðanir kjararáðs
varðandi laun æðstu embættismanna ekki
verið til að sefa reiði almennings. Loks hafa
margir að búa við ótryggt leiguhúsnæði. Frá
2008 hefur þeim sem búa í leiguhúsnæði
fjölgað út 22% í 30%.
Kröfugerðir stéttarfélaga sem hafa komið
fram í haust um hækkun lágmarkslauna
taka viðmið af hvað þurfi til að lifa í nútíma
samfélagi. Út frá viðmiði um samkeppnis-
hæfni starfa eða verðlags er mjög líklegt að
kröfurnar séu það háar að erfiðlega muni
ganga að klára kjarasamninga.
Út frá ummælum forustumanna stærstu
stéttar félaga og ASÍ er einnig ljóst að sótt
verður fram af mikilli festu og að menn hafa
þegar brennt brýrnar að baki sér.
Verulegar líkur eru að á endanum verði
boðað til verkfalla. Ef verkföll verða langvinn
þá munu margir félagsmenn stéttarfélaga
sem ekki samsama sig við helstu kröfurnar,
þeir sem eru á hærri launum og búa í eigin
húsnæði spyrja sig hvort herkostnaðurinn sé
of dýru verði keyptur. Verkföll eru að jafnaði
mjög erfið félagslega. Í ljósi þess að það
sem á sér stað úti í heimi virðist oft reka á
fjörur okkar fyrr eða seinna, þá má fastlega
búast við að þróunin hér á landi varðandi
stéttar félagsþátttöku verði í átt að því sem er
annarstaðar í hinum vestræna heimi.
Það er spurning hvort risarnir í verkalýðs-
hreyfingunni séu að kasta fjöreggi
hreyfingar innar full ógætilega á milli sín og
að ef eitthvað fer úrskeiðis muni það skaða
hreyfinguna alvarlega til framtíðar.
Höfundur er formaður Félags lykilmanna
og fyrrverandi formaður VR.