Þjóðmál - 01.12.2018, Blaðsíða 56

54 ÞJÓÐMÁL Vetur 2018
Mér fannst aðstandendur kvennafri.is draga
rangar ályktanir, til að skekkja umræðuna.
Mér fannst þessi framsetning óboðleg. Ég á
tvær dætur og mér finnst það ekki vera rétt
skilaboð til ungra kvenna að sitja hjá og láta
svona málflutning átölulausan. Ef maður spyr
10-12 ára gömul börn að því hvort að karlar
og konur séu með sömu laun fyrir sömu
vinnu, þá svara þau umsvifalaust neitandi
enda hefur þeim verið kennt jafnvel í skólum
að munurinn sé sláandi. Það kann að vera að
einhverjum finnst þetta góð leið til að efla
baráttuanda ungmenna en ég tel meiri hættu
á að börn taki þessum skilaboðum sem
náttúru lögmáli. Það er óþolandi að senda
krakka út í lífið haldandi að þetta sé svona, að
kjafta laun kvenna niður með þessum hætti.“
Sigríður segir að þessi skrif hennar hafi ekki
þurft að koma neinum á óvart en hún hafi
haldið þessari skoðun og staðreyndum á lofti
í fjölda ára.
„Ég fékk gagnrýni á mig fyrir að ræða þetta
á þessum degi, þrátt fyrir að vera nú einmitt
kona. Ég spyr hvort það sé þannig að bara
sumar konur megi tjá sig um þessi mál á
þessum degi, degi þar sem er fagnað m.a.
áratugalangri baráttu kvenna fyrir því að rödd
þeirra heyrist á öllum sviðum samfélagsins
og að á þær sé hlustað,“ segir Sigríður.
„Einhverjum fannst kannski rangt af mér að
draga svona úr stemningunni sem hafði verið
byggð upp af aðstandendunum, en svona
mál mega ekki vera bara einhver stemnings-
mál. Þessi barátta skiptir miklu máli hér á
landi og enn meira máli í löndum sem eru
ekki komin jafnt langt og við í jafnréttis-
málum. Þannig að ég ætla að leyfa mér að
taka áfram þátt í þessari umræðu þegar mér
hentar. Ef það þá hefur eitthvað upp á sig,
því svo getur verið að það hafi ekkert upp
á sig. það eru margir sem hafa gefist upp
á því að taka þátt í þessari umræðu. Virtir
tölfræðingar jafnvel verið færðir í kaf.“
En á það ekki við um svo margt í stjórnmálum
eða þjóðfélagsumræðunni, það eru búnar til
mýtur til að skapa ákveðna stemningu fyrir
ákveðnum málum?
„Það eru auðvitað margir sem hafa hagsmuni
af því að viðhalda áhyggjum fólks af ákveðnu
misrétti. Það eru einnig margir sem starfa við
það að leiðrétta misrétti og það hentar þeim
auðvitað ekki ef það tekst að útrýma því og
þeir verði óþarfir,“ segir Sigríður.
„Mér finnst þetta mikilvægt, því nú hafa verð
sett lög um jafnlaunavottun. En það má á
sama tíma spyrja sig, hvað á að votta? Það á
að votta að það sé ekki munur á milli kynjanna,
en þá þarf fyrst að finna út hvort það sé ein-
hver munur. Það verður fróðlegt að sjá hvort
að launamunurinn verði enginn þegar við
fáum fram jafnlaunavottanir. Það gengur hins
vegar ekki að menn noti sömu aðferðarfræði
og var viðhöfð á Kvennafrídeginum. Menn
verða að gera kröfu um faglegri framsetningu.
Það er vissulega munur á launum kynjanna,
en ég hef ítrekað bent á að það stafar ekki af
skipulögðu misrétti, aðför eða samsæri gegn
konum, heldur út af öðrum mælanlegum og
ómælanlegum þáttum. Það eru aðrir sam-
félagslegir þættir sem hafa áhrif og við eigum
að verja tíma okkar í ræða þá til að komast að
rót vandans. Af hverju fara konur fyrr heim
úr vinnu, af hverju eru þær að oftar að sækja
börnin í skólann, af hverju eru þær frekar
heima þegar börnin eru veik? Það þarf hver
kona að eiga þetta við sjálfa sig. En þetta
var mjög merkilegt, því þær sem stóðu að
þessum kvennafrídegi vissu upp á sig sökina,
þær vissu að það væri verið að draga rangar
ályktanir og setja tölurnar fram með röngum
hætti og viðurkennda það í kjölfarið á þessari
umræðu – en sögðu um leið að þær ætluðu
ekkert að gera í því. Þá veit ég ekki alveg
hvernig við eigum að ræða þessi mál.“