Strandapósturinn - 01.06.2013, Blaðsíða 80

78
um ótta mínum því að nú fór að sækja að mér martröð í hvert
sinn er ég sofnaði liggjandi á bakinu eða ef ég velti mér í svefn-
inum upp í loft. Draumar gerðust erfiðir og sífellt var mig að
dreyma ýmiss konar ókindur, aðallega drauga og afturgöngur,
sem að mér sóttu en þarna var talað um nokkrar nafngreindar
verur þess háttar er tilheyra áttu ákveðnum bæjum í sveitinni. Var
þar fremstur í flokki Seljanesmóri sem reyndar var kenndur við
fleiri bæi en sögur af honum munu hafa komist á prent. Svo var
og talað um Skuplu, Snæril, Skinnsvuntu og Stígvélabrokk. Ekki
voru þetta geðþekkar verur eða persónur við að eiga fyrir lítinn
mann hvorki í svefni né vöku. Varð þá á nóttum oft helsta ráðið
að grípa til bænanna, þylja þær stanslaust svo óvinurinn smeygði
sér ekki inn milli þeirra en þær hafði elsta systir mín, Jensína,
kennt mér því á hana hafði komið að sjá um uppeldi okkar yngstu
barnanna, að mestu leyti, eftir lát móður okkar. Var þó sem ekkert
stoðaði og mátti ég oft ekki blund festa fyrir ótta um aðsókn ill-
þýðis þessa meirihluta nætur. Það var heldur ekki örgrannt um að
ég þættist stundum í vökunni verða var þessa ófénaðar, að minnsta
kosti fram að tíu ára aldri. Þannig var það eina bjarta sumarnótt
að ég þóttist aftur og aftur sjá ófélegan strák í mórauðum fata-
lörfum fyrir framan rúmið mitt í hvert sinn er ég var að festa
blund. Snemma næsta morgun kom svo gestur er sagt var að Móri
væri sérstaklega fylgispakur við. Svo var það eitt sinn hausttíma að
ég var að halda í ristla fyrir systur mína og ég þurfti að skreppa út
til að kasta af mér vatni. Sá ég þá hvar stráklingur kom eins og
valhoppandi frá fjárhúsunum, en þar voru menn við slátrun, og
skondraði yfir bæjarlækjarbrúna og beygir síðan norður svokall-
aða Flókakinn en hún var hallinn í túninu framan við bæinn og
niður að bæjarlæknum. Ég sá þetta vel þar eð tunglskin var og
lítils háttar snjóföl á túninu. Í fyrstu hélt ég að þetta væri einhver
þeirra er voru við slátrunina en er strákur beygði norður fyrir
ofan bæinn þar sem væntanlega enginn átti leið um í þessu tilviki
og göngumátinn í meira lagi einkennilegur greip hræðslan mig
svo ég stökk æpandi inn í eldhús og fór að segja systur minni hvað
fyrir mig hefði borið. Varla hafði ég lokið frásögn minni þegar
barið var að dyrum. Var þá kominn sami gesturinn og fyrr var
getið. Síðar varð svo vitað að enginn heimamanna hafði átt leið
um Flókakinn, þarna framan við bæinn. Fleira þessu líkt bar fyrir