Strandapósturinn - 01.06.2013, Blaðsíða 87

85
einkum ef eitthvað fjölgaði í krakka- og unglingastóðinu sem
helst var á sumrum. Var þá oft, meðal annars, farið í skessu- eða
stórfiskaleik á sandinum fyrir neðan túngarðinn en alllangur
sandur er þarna fyrir fjarðarbotninum og er hann breiður og
harður þegar lágsjávað er og þá ágætur leikvöllur. Þegar fara átti
í skessuleik voru fyrst afmarkaðir þrír staðir sem við kölluðum
borgir en hugsaðar línur milli þeirra skyldu mynda hér um bil
rétthyrndan þríhyrning. Því næst tók eitthvert eldri krakkanna
að sér að vera skessa og stillti sér upp í skessuborginni sem
var rétta horn þríhyrningsins en hin fóru í aðra hvora hinna
borganna. Þegar skessan klappaði saman lófunum áttu öll hin að
hlaupa í átt til auðu borgarinnar og reyna að ná í hana án þess
að skessan næði þeim. Þau sem skessan greip á hlaupunum urðu
þá hjálparskessur hennar í næsta hlaupi, svo koll af kolli uns öll
voru orðin að skessum. Í næsta hlaupi var svo ný skessa valin. Að
hlaupa í skarðið er víst leikur sem allir þekkja og þarflaust að
lýsa. Þann leik iðkuðum við helst á sléttri flöt í túninu þegar því
var ekkert til fyrirstöðu, gras eða hey. Sama er að segja um eitt
par fram fyrir ekkjumann. Bolta áttum við alltaf og lékum okkur
með hann á ýmsan hátt eins og börn gera en dáðastur var þó
slagboltinn ef nógu margir voru viðlátnir til að skipa bæði liðin.
Voru notuð hrífuskaftsbrot til að slá boltann með og gekk oft
misjafnlega að hitta boltann eins og gengur. Fótbolti sást ekki
þarna fyrr en 1916–1917 en þá hafði maður frá Ísafirði, er réðst
vélamaður á bát sem gekk frá Norðurfirði, með sér fótbolta. Ekki
var þó neitt knattspyrnufélag stofnað þarna enda ekki neinn
liðsafli til þess. Þó var nú dálítið leikið með knöttinn á melnum
fyrir botni fjarðarins þegar tækifæri gafst og voru þar aðallega að
verki bátsverjar og nokkrir unglingar af nálægum bæjum.
Skíði voru almenningseign á þessum slóðum. Varla var nokkur
sæmilega gangfær maður í hreppnum sem ekki átti sín skíði enda
var snjór oft mikill svo að vart varð farið milli bæja öðruvísi en á
þeim eða þrúgum en þær voru úr sögunni fyrir mitt minni. Sagn-
ir voru þó um þær frá fyrri tíð. Pabbi smíðaði skíði fyrir okkur
krakkana strax og við urðum rólfær utan dyra. Reyndar smíðaði
hann allflest heimilistæki sem notuð voru á heimilinu því að hann
var mjög laginn og vandvirkur við smíðar þó ekki væri hann lærð-
ur í iðninni. Kem ég kannski nánar að því síðar. Notaður var í