Veiðimaðurinn - 01.11.2008, Page 47

VEIÐISTAÐALÝSING
Sandvik í Arnarvatnslandi. Hér þarf að kasta nokkuð langt að sögn Stefáns.
veiðistaðurinn á þessu svæði, að kalla samfelldur veiðistaður
allt vikið og þar ofan við, strengirnir allt upp að brotinu neðan
við Landhólmana. Hér sem annars staðar er gott að geta
kastað langt, en það er ekki skilyrði fyrir veiði í Langaviki.
Þegar byrjað er efst í vikinu er skynsamlegt að reikna með því
að efsti urriðinn sé í strengbárunni fast uppi við grasbakkann
á efra nesinu. Sá er oft vænn. Að honum teknum er gott að
byrja með stuttum köstum þvert norður yfir strenginn og
draga hægt í lygnunni þín megin, lengja síðan köstin um svo
sem hálfan metra hvert uns þú hefur fiskað með þessum
hætti yfir hálft vikið og eru mörkin þá dálítill klettur sem næst
miðju vikinu. Þar neðan við breytist straumurinn og botnlagið,
en einnig þar er ágæt veiðivon.
Áður en ég skilst við Langavik skulum við láta gamla minn-
ingu þaðan kalla fram þarflega áminningu varðandi veiðirétt á
urriðasvæðinu í Laxá. Þar sem bakkarnir eru sitt hvort veiði-
svæðið, nær veiðirétturinn aðeins út í miðja á. Svæðið milli
Geldingaeyjar og Geirastaðaness er dæmigert upp á nauðsyn
þess að halda þessi veiðiréttarákvæði, sem ella eru líklegt til
að valda ýfingum á veiðistað. Sjálfsagt er, finnist veiðimanni á
rétt sinn gengið, að gera kurteislega athugasemd yfir ár-
strenginn, og mun sjaldgæft að ekki sé tekið tillit til hennar. Þó
hefur höfundur þessarar greinar lifað það, og valdi þess vegna
Langavikið til vettvangs athugasemdinni, að þar óð duglegur
veiðimaður miðja ána og kastaði í krikana mína í Langaviki. Sá
hafði leyfi frá Geirastöðum. Við hógværri athugasemd varð-
andi veiðiréttinn brást hann fremur kuldalega, kvaðst aldrei
fyrr hafa heyrt neina miðlínureglu varðandi stangarveiði,
þannig hefði hann ávalt veitt og myndi veiða. Ég gæti þá kært
sig fyrir. Ekki vil ég ráðleggja neinum að hefja meiriháttar
áflog út af slíku, því eigi veit hvern við er að eiga, en með góðri
samvisku get ég ráðlagt þeim er fyrir slíku verður að ná taki á
flugutaum andstæðingsins og kippa í. Það er ávalt gaman að
sjá bros vongleðinnar á andliti fluguveiðimanns. Að svo búnu
er eðlilegt að draga til sín flugulínu hans og gera hana upp í
snyrtilega hönk. Samtímis þessu er hægt að halda uppi samn-
ingaviðræðum. Efekki gengursaman getur aldrei farið verren
svo að undirlínan slitni í átökunum, ella elti andstæðingurinn
fluguna sína yfir álinn og væri þá fullrefsað.
Þá erum við komin upp á móts við Landhólmana sem fyrr
var á minnst. Þeir eru í Geirastaðalandi. í kvíslinni milli þeirra
og Geldingaeyjar má veiða, þótt hún virðist nokkuð ströng.
Mest er veiðivonin efst í kvíslinni undir Miðmundakletti.
Norður frá honum, rétt ofan við Landhólmana er Mið-
mundavað, vel bússutækt, með skvompum og pyttum á milli,
samfellt veiðisvæði yfir í Geirastaðanes. Frá því segjum við
síðar.
Hér, við Miðmundaklett, erum við komin í varpstöðvar.
Sérstaklega er varpið þó mikið í Landhólmunum, en einnig á
bökkum Geldingaeyjar hér ofan við. Hér förum við því með
sérstakri gát og hógværð á varptímanum. Sumar andarteg-
undirnar eru nefnilega svo firtnar að þær afrækja eggin ef þær
eru styggðar af þeim. Frá Miðmundakletti er heldur ekki eftir
miklu að slægjast í veiði fyrr en komið er aftur upp í Miðkvísi.
Þá leið göngum við sem sagt ekki með ánni um varptímann,
heldur styttum við okkur leið þvert austur yfir þangað sem
heitir Björg norðaustan á eynni. Verulegur veiðistaður er ekki
11 '08
47