Læknaneminn - 01.10.1991, Page 88

Mynd 8 Sjónhimnurit konu á þrítugsaldri nteð sjúkdóm Stargardt, skráð af höfundi á Göngudeild Augndeildar. Sömu
aðferðir og í myndum 6 og 7. Vinstri dálkur myndar sýnir svörun við ljósertingu með blárri “cut off’ Ijóssíu. Birtumagn
fyrst eftir aðlögun að rökkri var höfð hálfri veldiseiningu minnaen í mynd 6 til að tryggja að einhver svörun stafa kæmi fram.
Þar sem hún reyndist tii staðar, var birtumagn aukið. Efri skráning hvers pars hægra megin við tölur um birtumagn er frá
hægraauga, súneðrifráþví vinstra. Takiðeftir aðmunurmilli augnaeykstmeð auknu birtumagni ljóss, og svörun er lægri
en á mynd 6. (Þ. Eysteinsson, áður óbirt).
skráningu í Stargardt ef notuð er samskonar ljóserting
og í mynd 6. Svörun stafa við iitlabirtu virðist eðlileg,
en við aukið ljósmagn og ef notað er hvítt ljós, þ.e.
aukning í þætti keilna í svörun, sést greinileg lækkun
í svörun. Aðeins við hámarks birtumagn kemur
a-bylgja fram, og keilusvörun við 30 Hz flicker er
lækkuð að spennu og seinkuð að dvöl. Þetta eru
svipaðar niðurstöður og fengist hafa á deildum er nota
sömu aðferðir og hér var gert (Arden ofl., 1981).
Eftirtektarverður er sá munur sem er á milli augna, þar
sem annað augað sýnir lægri svörun við öllum áreitum
nema þegar notað er dimmt blátt ljós. Slíkur munur
milli augna virðist koma fram hjá hluta af sjúklingum
með Stargardt, þótt ekki sé vitað hversu stórt hlutfali
afheildarfjöldaþaðer(Ardenofl, 1981). Ekkierljóst
hvort þessi lækkun í svörun er vegna þess að
starfhæfum keilum hefur fækkað, eða vegna þess að
starfsemi þeirra er óeðlileg vegna í galla í tengslum
ytri liðar (segment) og litþekju, og ætti etv. að sjást í
ljósaðlögun “cone system” ERG (Peachey ofl, 1989).
Ljósaðlögun keilna hefur veriö lítið athuguð á
truflunum í miðgróf, en 4 sjúklingar með sjúkdóm
Best sýndu eðlilega svörun (Peachey ofl, 1989). Eg
hef framkvæmt grófa athugun á Ijósaðlögun “cone
system” ERG í sjúklingi með Stargardt er sýndi
mismun milli augna í sjónhimnuriti. Það augað sem
verra er sýndi enga ljósaðlögun, en hitt subnormal
ljósaðlögun. Aðferð Peachey og félaga, og svipaðar
aðferðir (t.d. aðlögun að 30 Hz flicker) er því
hugsanlega vænleg leið til að skoða þennan þátt í
starfsemi keilna í sjúkdómum í miðgróf raflífeðlis-
fræðilega.
Nýjungar í aðferðum.
I hefðbundnum tækjabúnaði sem flestir nota
klínískt við töku ERG er ekki hægt að breyta
tímalengd áreitis, þar sem hún er “innbyggð” í þá
Ijósertara sem seldir eru á aimennum markaði. Er
þetta að mínum dómi slæmur galli, sem sumir hafa þó
komist í kringum með sérsmíðuðum útbúnaði (t.d.
Miyake et al., 1987). En af þessum sökum er ekki
hægt að mæla sk. d-bylgju sjónhimnurits með
hefðbundnum tækjabúnaði klínískt, þar sem
tímalengd hvers áreitis þyrfti að vera um 100 msek. til
86
LÆKNANEMINN 2 1991 44. árg.