Læknaneminn - 01.10.1991, Síða 113

ég líka, ég man þau bara ekki lengur. Þrem dögum
síðar kom hún til mín aftur glaðleg mjög og sagðist
aldrei hafa þurft að taka töflurnar og vera orðin ágæt.
Fjandi, að ég skuli ekki muna, hvað ég sagði við hana,
ég hefði líklega átt að “notera” það hjá mér, það hlýtur
að hafa verið frekar snjallt.
Snjallt, það var orðið. Ég gæti trúað því, að það
hafi verið fátt snjallt, sem ég aðhafðist um þetta leyti,
nema ef vera skyldi þessi fáu orð, sem ég sagði við
vesalings stúlkuna, en gleymdi svo strax. Þetta má
segja, að sé minnisvarðinn um læknisstörf mín í
miðhluta. Það skásta, sem ég gerði er gleymt, en hitt er
þó sem betur fer á förum líka. Eitt man ég þó sæmilega
vel nú, að þegar við kvöddumst kandidatinn og ég,
þrýsti hann hönd mína og sagði föðurlega: “Þú skalt nú
ekki halda, að þú geri nein kraftaverk á þessum hálfa
mánuði”. Þetta hefur nú sennilega verið hárrétt
athugað hjá honum, en hinu vil ég þó halda fram, að
allar mínar lækningar á þessum tíma hafi verið
kraftaverk.
Doctor in spe.
Nulla est Rosa.........
Astandið hefur nú batnað töluvert frá því að
þetta var skrifað en greinilegt að skilningsleysi um
velferð stúdenta er langvarandi og jafnvel ólœknandi
sjúkdómur meðal sumra lœrifeðra okkar. Hitt ber þó
að athuga að ekki er ólíklegt að sá erþetta ritarfyrir
30 árum síðan, sé einmitt lœrifaðir okkar í dag.
Allirlæknanemarog prófessoraríIII. hluta, vita,
að við eigum við illa loftræsta og þrönga kennslustofu
að búa, þar sem aðalkennslan í þriðja hluta fer fram.
Nemendur sitja þar hver við annan, lær við lær og hné
við þjó. Stólamir eru fornfálegar eftirlíkingar af körfu-
og kontorstólum, sem lætur jafn hátt í og Rock'n Roll
hljómsveit, ef einhverreynirað liðkaum sig, ég tala nú
ekki um, þegar allir standa upp, eins og stundum
kemur fyrir í klíník, má þá varla heyra mannsins mál,
meðan menn eru að reyna að lempa sig á versvæði,
sem telur alllangan tíma vegna þrengsla. Þeir, sem
vitið og valdið hafa, segja, að þetta standi til bóta,
þegar við fáum nýju kennslustofuna eða stofurnar, en
hvenær verður það, eftir 5-10 ár? Er það meiningin að
láta okkur sitja á þessum hrossabrestum þangað til.
Prófessorarnir í síðasta hluta hafa þann mjög
vítaverða sið að kenna allar frímínúturnar og sleppa
okkur ekki út fyrr en næsti lærifaðir er búinn að krimta
góða stund fyrir utan , og jafnvel farinn að taka í
snerilinn, til að vekja athygli á sér. Prófessorarnir
virðast ekki gera sér grein fyrir, hvernig að okkur er
búið heilsufræðilega séð. Loftræstingin er sama og
engin nema ef nefnt væri relluverk nokkuð, er sett
hefur verið í efsta glugga, en ef það er sett í gang, hey ra
þeir er aftast sitja mjög takmarkað, þar af leiðandi er
hún sjaldan höfð í gangi. Af þessu leiðir, að heilsellur
manna eru þjáðar af “anoxi”, hita og skítalykt og
líkaminn lurkum laminn af setu á áðumefndum
stólum, þegar liðið er að tímalokum. Nei, það er ekki
verið að sleppa okkur þá! heldurer kennt 10-15 mín.
fram yfir tímann, þannig að okkar akademiska kortér
“redúserast” niður í 5-0 mínútur. Það er mikill
misskilningur, ef haldið er, að sú kennsla, er við fáum
í frímínútum okkar, vegi á móti þeirri nauðsyn að rétta
úr sér og anda að sér skárra lofti. Er prófessorunum
vinsamlegast bent á, að andspænis þeim blasir við
klukka, sem oftast gengur rétt og mætti þar af leiðandi
fara eftir.
Ég er þeirrar skoðunar, að flótti sá úr
aukafögunum, er nú tíðkast, komi mikið til af þessu,
því að menn geta ekki hugsað sér að sitja margar
klukkustundir sleitulaust við slíkar aðstæður.
VULPES.
Við létum þennan fljóta með vegna þess hve
hann á vel við, alltaf.
Úr tíma í réttarlæknisfræði:
“Það eru tvær manntegundir, sem eru ákaflega
ómóttækilegar fyrir rökum. Það eru alkoholistar og
söngvarar. Alkoholistinn heldur aldrei, að hann sé
alkoholisti - og söngvarinn heldur alltaf, að hann sé
söngvari.”
Úrlœknanemanum, I,-2.tbl. IO.árg.apn'11957.
LÆKNANEMINN 2 1991 44. árg.
111