Upp í vindinn - 01.05.2007, Side 50

... Upp í vindinn
Ferð þriðja árs nema á
Kárahnjúka
-Ferðasaga
Það hefur varla farið fram hjá neinum hversu gríðarlegar
verkfræðilegar framkvæmdir eru á Kárahnjúkasvæðinu
um þessar mundir. Kennarar okkar, 3. árs nema í
umhverfis- og byggingarverkfræði, hafa frætt okkur
heilmikið um framkvæmdirnar og sett þær í samhengi við
námsefnið á þeim 3 árum sem við höfðum verið í námi
okkar.
Fæst okkar höfðu haft tækifæri til að sjá framkvæmdirnar
með eigin augum og fannst okkur, verkfræðingum
framtíðarinnar, ómögulegt að klára námið án þess að
berja herlegheitin augum.
Skipulagning ferðar á Kárahnjúkasvæðið fór því í gang
skömmu eftir að við mættum í skólann að hausti 2006.
Huga þurfti að ýmsu; hverjir myndu taka á móti okkur,
hvar skyldi gista og hvernig við myndum komast austur.
Skömmu eftir að undirbúningur fór í gang var allt klappað
og klárt.
Föstudagurinn 13. október
Það var nú reyndar algjör tilviljun að við skyldum fljúga
austur föstudaginn 13. október 2006. Þrátt fyrir að sumir
hefðu verið með hnút í maganum að ferðast á
óhappadeginum mikla voru 19 frískir útskriftarnemar sem
lentu á Egilsstöðum, „höfuðborg" Austurlands skömmu
eftir hádegi. Fyrsta stopp var að sjálfsögðu
Hamborgarabúlla Tómasar þar sem þeir hugrökku gæddu
sérá hreindýraborgaranumfræga. Eftirað búlluborgararnir
höfðu runnið Ijúflega niður var ferðinni heitið að Eiðum.
Þar höfðum við leigt þrjú lítil sumarhús. Til að hrista upp í
hópnum drógum við um hver skyldi vera í hvaða húsi,
vakti þetta fyrirkomulag mikla lukku og stemmningin var
góð. Eftir að við höfðum komið okkur þægilega fyrir í
sumarhúsunum var stefnan tekin á Reyðarfjörð. Þar tók á
móti okkur Erna Indriðadóttir, framkvæmdastjóri sam-
félags- og upplýsingamála hjá Alcoa Fjarðaáli. Hún kynnti
fyrir okkur starfsemina og fyrirtækið, sem var afar
fróðlegt. Að loknu erindi Ernu komu nokkrir starfsmenn
Alcoa og svöruðu spurningum okkar um eitt og annað er
við kemur álveri. Um kvöldmatarleitið héldum við svo í
vinnubúðir Bechtel þar sem okkur var boðið í fjölþjóðlegan
kvöldmat. Á boðstólnum voru meðal annars pólskar
pylsur og wienerschnitsel.
Laugardagurinn 14. október
Snemma næsta morgunn lögðu þreyttir ferðalangar af
stað frá Eiðum í átt að Fljótsdal þar sem Landsvirkjun er
með gestastofu fyrir upplýsingaþyrsta ferðalanga, Végarð.
í Végarði tók á móti okkur Sólveig Dagmar Bergsteinsdóttir.
Hún vakti mannskapinn með kaffi og svala og sýndi okkur
myndband um Kárahnjúkavirkjun. Hún útskýrði líkönin
sem þarna eru til sýnis, til að mynda er líkan af svæðinu
sem sýndi allar stíflur, veitur, aðgöng, aðrennslisgöng og
stöðvarhús. Þar er einnig líkan af risaborunum sem voru
enn að bora aðveitugöng þegar þarna var komið sögu.
Eftir að hafa fengið ágætis yfirlit yfir framkvæmdirnar í
Végarði héldum við í átt að stöðvarhúsinu í Fljótsdal. Áður
en farið var inn í fjallið þurftu allir að setja á sig
öryggishjálm og vesti.
Inni í stöðvarhúsinu var það hinn þýski Peter sem fylgdi
okkur og fræddi um allt sem okkur þyrsti að vita.
Eftir leiðangurinn um stöðvarhúsið ókum við upp á
Fljótsdalsheiði í dýrindis veðri og heimkynni hreindýranna
blöstu við okkur í allri sinni dýrð.
Ferðinni var nú heitið í búðir Arnarfells við Hraunveitur.
Þar tók á móti okkur, Þorbjörn, starfsmaður Arnarfells.
Hann vísaði rútunni veginn að Ufsa- og Kelduárstíflu en
þess á milli sagði hann okkur frá framkvæmdunum. Að
50