Ársrit Skógræktarfélags Íslands - 15.12.1989, Blaðsíða 37

Mynd 3:
Vindskafin trén ofan við
Rannsóknastöðina á Mó-
gilsá. Sviptivindur af
Esjunni aflagar trén.
(Mynd: J. Harry
McCaughey).
Mynd 5:
Blandskógur af mýralerki
og svartgreni á Mið-Ný-
fundnalandi. Takið eftir að
mýralerkið á myndinni er
misvaxið vegna stöðugs
suðvestan sumarvinds, en
svartgrenið er jafnvaxið
þráttfyrir vindinn. (Mynd:
Alexander Robertson).
vexti. í Suður-Labrador er hvítgrenikræða, sem
er haldið niðri af köldum sumarvindum (mynd
4a). Berið þessa kræðu saman við hávaxna hvít-
grenið á mynd 4b. Hávaxna hvítgrenið á mynd 4b
er við Goose Bay í Mið-Labrador, um 200 knt
norðar en kræðan. Við Goose River í Mið-
Labrador ná hvítgrenitré 35 m hæð og 30 cm
þvermáii í brjósthæð. í Mið-Labrador eru sumur
mun hlýrri en sunnar í landinu. Þar eru sumurin
stutt en mjög hlý, en vetur eru afar kaldir og
snjóþungir. Við strönd Labrador er vindasamara
en innar í landi. Þar mildar hafið veðurfarið,
þannig að sumur eru svalari og vetur mildari en
innar í landinu.
Vindurinn hefur meiri áhrif á sumar trjáteg-
undir en aðrar. A mynd 5 má sjá mjög aflagað
mýralerki en við hlið þess svartgreni, sem ekki
sér á. Mýralerkið fellir barrið á haustin þannig að
vetrarnæðingar vinna því lítið mein samanborið
við sígræn tré eins og balsamþin og blágreni.
Þinur og greni hafa stinnar og seigar greinar og
þola því betur snjófarg og klaka en tré með eftir-
gefanlegri og stökkari greinar eins og lerki og
fura. Á mynd 6 er mýralerki í Mið-Nýfundna-
ÁRSRIT SKÓGRÆKTARFÉLAGS ÍSLANDS 1989
35