Morgunblaðið - 13.01.1980, Blaðsíða 36

Morgunblaðið - 13.01.1980, Blaðsíða 36
36 MORGUNBLAÐIÐ, SUNNUDAGUR 13. JANÚAR 1980 Minning: Ari Jónsson frá Blönduósi F. 8. maí 1906 D. 3. des. 1979. Hinn 10. des. síðastliðinn var ég við útför vinar míns Ara Jónsson- ar vörubifreiðarstjóra frá Blöndu- ósi. Öll var útförin hin virðu- legasta, falleg ræða hjá prestin- um, sýslunga Ara, sr. Guðmundi Þorsteinssyni frá Steinnesi, ynd- islegur sálmar sungnir eftir þá Norðanmenn, sr. Matthías og Davíð frá Fagraskógi, að ógleymd- um sálmi sr. Hallgríms, Allt eins og blómstrið eina, sem þrátt fyrir allt brambolt, þykir enn sjálfsagð- ur, þegar íslendingur er borinn til grafar. Að útförinni lokinn voru kirkjugestir boðnir á heimili Ingi- bjargar, dóttur Ara, að Hagamel 16. Kom þangað mikið fjölmenni, er naut rausnarlegra veitinga. Margir ættingjar og vinir Ara höfðu komið að norðan til að fylgja honum síðasta spölinn, og kom mér það ekki á óvart, því Ari var vinsæll og vinmargur þar nyrðra. Þar sem ég hef ekki orðið þess vör, að Ara hafi enn verið minnzt í blöðum svo sem maklegt væri, hef ég látið þessar línur frá mér fara. Raunar telja ýmsir minn- ingargreinar hálfgerðan hégóma og stundum hef ég heyrt, að blaðamenn hafi heldur ímugust á þeim skrifum, þau taki rúm frá nytsamlegu efni. Þó efast ég um, að annað efni sé meira lesiö og jafnvel haldið til haga. Þá verður að telja, að þetta sé þjóðlegur siður, og ýmsir munu telja það einhvers virði enn sem komið er. Og þess er ég fullviss, að mörgum þykir fengur að því að fá brugðið upp myndum af látnum samferða- mönnum, þótt skrif okkar, sem stundum stíngum niður penna, séu vafalaust oftast af meiri vilja en mætti. Þegar ég sat meðal fjöldans í Fossvogskirkju 10. desember liðu mér fyrir hugskotssjónum margar myndir af hinum látna heiðurs- manni. Fyrst sá ég hann ungan mann þeysa á góðhestum um sveitina í glöðum hóp. Ég var þá nýlega komin þangað, en hann kaupamaður á Hjallalandi í Sveinsstaðahreppi þar sem sá landskunni maður Jósep á Hjalla- landi, hafði gert garðinn frægan. Mér varð starsýnt á þennan unga og háttprúða svein, sem auðsjáan- lega hafði yndi af að sitja á hesti og gat tekið undir með skáldinu, að „knapinn á hestbaki er kóngur um stund, kórónulaus á hann ríki og álfur". Þegar ég spurðist fyrir um ætt hans og uppruna, var mér sagt, að hann væri sonur Jóns Sigurðsson- ar að Hofi á Skagastrónd; könnuð- ust víst flestir Húnvetningar þá víð Jón á Hofi, sem búið hafði fjölda ára að Balaskarði á Laxár- dal, en var um þessar mundir kominn að Hofi. Móðir Ara, Guð- ný Pálsdóttir, að Eyjarætt, var að sögn mikilhæf kona. Þau Bala- skarðahjón eignuðust 14 börn, og var Ari þeirra yngstur, fæddur að Balaskarði 8. maí 1906. Jón á Balaskarði þótt með glæsilegustu mönnum sinnar tíðar; líktu sumir honum við enskan lord í fram- komu og allri hegðun. Lengra varð ekki jafnaði í Húnaþingi á þeim tíma og sennilega víðar. Börnin á Balaskarði, öll velgefin, urðu myndarfólk, sem tekið var eftir. Auk Ara kynntist ég systkinum hans, Páli skólastjóra á Skaga- strönd, Emmu húsfreyju á Spákonufelli og Ingibjörgu Finns eins og hún var kölluð á Blönd- uósi. Maður hennar var Finnur Guðmundsson, bjuggu þau lengi í Skrapatungu á Laxárdal, en síðar í nágrenni við mig á Blönduósi. Húsið þeirra var andspænis kvennaskólanum og var ekki ónýtt að eiga slíka nágranna. Var ánægjulegt t.d. að líta þangað inn á morgnana, alltaf var heitt á könnunni og vinsamlegar viðtökur yljuðu um hjartarætur. Varla leið löng stund, ef ekki var fólk fyrir, að eldhús Ingibjargar fylltist af aðkomufólki, skyldu sem óskyldu, er sótti í ylinn. Mér þótt sérlega ánægjulegt að heyra aftur eins og á Akureyri, að húsfreyjan var kennd við mann sinn, eins og Sigríður Óla, Krist- jana Þorvaldar og fleiri sómakon- ur í Fjörunni heima. Bar ekki slíkt vott um ástríka sambúð, góðan heimilisanda, þar sem heimilið var öllu æðra í augum heimilis- fólksins? Það, sem mér fannst einkenna öll þessi sytskini, eftir að ég kynntist þeim, var mikil hjarta- hlýja ásamt frábærri snyrti- mennsku og háttvísi í umgengni. Eiginmaöur minn t BJARNI ÆVAR ARNASON tækniteiknari Háengi 10, Selfossi andaöist 11. janúar. Fyrir hönd barna okkar og annarra vandamanna L6a Guðmundsdóttir t Eiginkona mín og móöir okkar HANSÍNA HELGADÓTTIR Blöndubakka 5 lést 4. janúar. Útfðrin hefur fariö fram í kyrrþay að óak hinnar látnu. Sérstakar þakkir fyrir góða umönnun til lækna og starfsfólks á deíld 8. Landspítalanum. Baldur Jónsson, J6n Baldur Baldursson, Arnljótur Baldursson, Edda Baldursdóttir, Klara Baldursdðttir, Björk Baldursdóttir. t Jarðarför eiginkonu minnar, móður og ömmu GUÐNÝJAR RUNÓLFSDÓTTUR fer fram frá Fossvogskirkju mánudaginn 14. janúar kl. 3.00. Ragnar Bárðarson, Málfríður Sigurðardóttir, og börn. Marís Gfslason, Heimilið á Balaskarði þótti mesta merkisheimili „i den tid", en geta má nærri, að þar hefur þurft á ýtrustu aðgæzlu að halda. Hús- bóndinn varð oft að leita sér atvinnu utan heimilis til að sjá barnmargri fjölskyldu borgið. Hann vann tímum saman við Höepfners-verslun á Blönduósi og var í miklum metum hjá verzlun- arstjórunum þar, Pétri og Evald Sæmundsen. Kom þá í hlut hús- freyju að stjórna búi og börnum heima, og eftir því sem sögur herma tókst henni það með mestu prýði. Ekki er ólíklegt að Ari hafi verið uppáhald foreldra og systk- ina, þar sem hann var yngstur í svo stórum barnahóp. En hann bar þess ekki merki, að hann hefði verið dekurbarn. Hann fór snemma að vinna fyrir sér eins og þá tíðkaðist og þótti strax liðtæk- ur. Hann var í vegavinnu á vorin og fór í kaupavinnu um sláttinn. Kaupavinnan á Hjallalandi varð honum örlagarík, því þar kynntist hann konu sinni, er seinna varð, Guðríði Björnsdóttur frá Hnaus- um, fallegri stúlku, dóttur Björns Kristóferssonar bónda þar, þess er úti varð á Torfalækjarflóanum ásamt nafna sínum, Birni Sigurðs- syni bónda á Litlu-Giljá í Þingi 1911. Hörmulegur atburður, er lengi var í minnum hafður í héraðinu. Gömul kona, sem þá var í Hnausum, sagðist hafa litið til baðstofugluggans seint um kvöld- ið, en stórhríð lamdi þá þekjuna og glugginn var loðinn af hélu. Sá hún þá bregða fyrir myndum í hélunni af þeim nöfnum og þóttist vita, að væri fyrirboði illra frétta. Daginn eftir barst harmafregnin. Bjórn Kristófersson var Borg- firðingur að ætt bróðir Péturs, er lengi bjó á Stóru Borg í Vestur- Húnavatnssýslu og þeirra systk- ina, sem mörg urðu nafnkunn og frá þeim runnar miklar ættir. Er mikill hagleikur í þeirri ætt. Móðir Guðríðar, seinni kona Björns, var Sigríður Bjarnadóttir, ættuð frá Breiðafirði mikil hetja og drengskaparkona. Öll börn Björns Kristóferssonar urðu myndar- og atorkufólk. Magnús yngsti sonur Björns bjó í mörg ár á eignarjörð sinni Hnaus- um. Á yngri árum var hann oft heimilismaður hjá mér á Þingeyr- um. Betri heimilismann var naumast hægt að hugsa sér né afkastameiri við störf. Var hans saknað hvert skipti sem hann fór, en fagnað að sama skapi, þegar hann kom aftur. Hann er nú nýlega látinn og hefur ekki verið getið sem maklegt væri. Hann var í hópi þeirra hraustmenna, sem ekkert virtist bíta á , en hinn slyngi sláttumaður hafði þó betur að lokum eins og jafnan verður. Guðríður og Ari giftust 18. okt. 1930 og settust að á Blönduósi. Bjuggu þau fyrst í Halldórshúsi, en síðan bjuggu þau í allmörg ár í Sæmundsenshúsi. Var til þess tekið, hve litla heimilið var vist- legt og notalegt, enda lögðu þau bæði áherzlu á að hlynna að því eftir föngum. Árið 1946 keyptu þau Friðfinnshús, en síðar reistu þau einbýlishús fyrir utan Blöndu og bjuggu þar síðan þau ár, sem þau dvöidust á Blönduósi. Þegar bílaöldin var hafin og hafði teygt sig norður á Blönduós, gerðist Ari bílstjóri. Um langt árabil ók han áætlunarbíl milli Akureyrar og Reykjavíkur, fyrst hjá Kristjáni Kristjánssyni for- stjóra og síðan hjá póststjórninni. Hann var þekktur fyrir öruggan akstur og fyllstu reglusemi í starfi og naut því fyllsta trausts allra og ekki þarf að spyrja að þrifnaðin- um og regluseminni. Áratuginn 1940-1950 átti ég ófáar ferðir milli Blönduóss og Reykjavíkur og þá kynntist ég Ara betur, og fékk að staðreyna, hvílíkt öryggi var í bíl hans á hverju sem gekk. Þótt ekki virðist langt síðan, gerir fólk sér nú á tímum þess naumast grein fyrir, hvernig vegirnir á íslandi voru á þeirri tíð, og mundi ekki telja þá ílfæra nú. Þá reyndi mikið á bílstjórana. Mér er Hvalfjörður- inn einna minnisstæðastur. Þar þurfti oft að krækja fyrir slörkin og þá ryðja koppagötur ofar í hlíðinni eða leggja á tæpasta vaðið fyrir neðan, eftir því hvernig á stóð. Algengt var, að angistarfull- ir farþegar þyrftu allir að fara út til að létta á eða ýta á bílinn, nema hvort tveggja væri. Minnisstæðust verður mér ein norðurferð fyrir jól 1941. Lagt var af stað með Laxfossi dimman skammdegismorgun, hvasst var á flóanum, nánast slagviðri. Strax og komið var út úr höfninni í Reykjavík, tók skipið að velta ógurlega, en farþegar sóttu í skjólið. Ekki var rúm fyrir alla undir þiljunum, því mikill fjöldi var með skipinu. Ég var meðal þeirra, sem máttu hýrast á dekk- inu, en var þó svo lánsóm að fá sæti á bekk í ganginum fyrir framan hásetadyrnar. Þak var yfir ganginum og því örlítið skjól. Nokkrir setuliðsmenn voru með í förinni, sátu þeir aftur á lestar- hlerunum og höfðu með sér grammófón og hugðust nota til að skemmta sárþjáðum þiljubúum. En sú góða viðleitni tókst ekki sem skyldi. Sjór gekk stöðugt yfir skipið og skolaði burt plötunum, áður en þær komust á fóninn, flutu þær um allan sjó. Á síðustu stundu tókst að bjarga grammó- fóninum og þótt engum væri hlátur í hug, var þó erfitt að verjast brosi. Skipið varðist áfram gegn óveðrinu, kuldinn var óskaplegur qg sjóveikin í samræmi við annað. Ég var ekki lánlaus fremur en fyrri daginn. Fyrir aftan mig á bekknum hafði einhver skilið eftir hnakktösku með olíufötum. í ör- væntingu minni klæddi ég mig í fótin, og hafa þau sjálfsagt bjarg- að lífi mínu í þetta skipti, og verið auk þess til ómældra þæginda að öðru leyti, því að yfir þau gengu aðrar gusur — af mannavöldum, þannig að eigandinn kannaðist ekki við fötin þegar loks var komið á leiðarenda. Þar biðu „vinir í varpa", Ari með bílinn á bryggjunni. Hann var kominn með útrétta hönd til að taka á móti okkur norðanfplki, elskulegur og hlýr í viðmóti eins og honum var eiginlegt. Við þetta hvarf öll vanlíðan og segja má, að ný tilvera hafi blasað við. Ennþá minnist ég þess, hve gott var að koma úr þessu volki í hreinan og notalegan bílinn hans Ara. Nú var haldið norður með fullan bíl af fólki. Ferðin sóttist mjög seint, því að' aftaka veður var alla leiðina yfir Holtavörðuheiði, en slotaði ögn þegar halla tók norður af. Þótt umskiptin að komast í t Eiginkona mín og móöir okkar CORNELÍA MARÍA JÓHANNESSON verður jarðsungin frá Fossvogskirkju mánudaginn 14. janúar kl. 13.30. Blóm vinsamleqast afþökkuö. Þeir sem vilja minnast hennar láti líknarstofnanir eða Amnesti International njóta þess. F.h. aðstandenda, |ngj Karl Jóhannesson og bðrn. bílinn hans Ara, hef ég þó sjaldan orðið fegnari að komast heim að Þingeyrum en þessa nótt. Klukkan var þá orðin 4. Farangurslaus var ég, því að ekkert af honum fannst í fárviðrinu í Borgarnesi. Nokkr- um dögum seinna gerði hann mér orð, að hann væri búinn að hafa uppi á farangrinum. Þannig reyndist hann hugulsamur og taldi ekki eftir sér þetta og þvílíkt umstang fyrir farþegana. Með engum vildi ég fremur ferðast en Ara, enda var það ekki heiglum hent í þá daga að annast akstur milli landshluta við þær aðstæður, er þá ríktu. Eftir langt og giftudrjúgt starf við langferðabílana, hætti hann því starfi, keypti sér bíl sjálfur og gerðist leigubílstjóri, sá eini á Blönduósi í nokkur ár. Þá var hann um skeið við skrifstofustörf á sýsluskrifstofunni. Reyndist hann þar sem annars staðar traustur og samvizkusamur starfsmaður, ekki spillti það fyrir, að hann hafði mjög fallega rit- hönd, og hafði gott auga fyrir öllu, er betur mátti fara. Börn þeirra Ara og Guðríðar, Björn og Ingibjörg, þóttu hin mestu myndarbörn. Björn tók stúdentspróf frá M.A. 1953, stund- aði síðan íslenzk fræði við háskól- ann fór síðan til Englanda og las ensku og enskar bókmenntir. Hann gerðist síðar kennari við héraðsskólann á Reykjum, en síðar í Borgarnesi. Nú rekur hann þar eigin verzlun, og er umsvifa- maður í hreppsmálum. Kvæntur er hann Guðrúnu Jósafatsdóttur frá Sauðárkróki mestu myndar- konu og eiga þau fjögur börn. Ingibjörg gekk í Kvennaskólann á Blönduósi, var þar ágætur nem- andi og skólaþegn. Hún stundaði verzlunarstörf hjá Kaupfélagi Húnvetninga, og var síðustu sex árin þar deildarstjóri. Hún bjó ávallt með foreldrum sínum ásamt syni sínum Ara Hafsteini, sem var yndi og eftirlæti afa síns og ömmu. Árið 1975 fluttist hún til Reykjavíkur og gerðist inn- kaupastjóri hjá Hagkaup, þar sem hú starfar við góðan orðstír. Haustið 1977 seldu þau hjón Ari og Guðríður hús sitt á Blönduósi og fluttust suður í Borgarnes, þar sem Ari var við verzlunarstörf hjá Birni syni sínum. Ég geri ráð fyrir, að það hafi ekki verið sársaukalaust fyrir Ara að yfir- gefa sína heimabyggð, því hann var vanafastur og rómaður fyrir trygglyndi sitt. Hann lét þess getið, er ég heimsótti hann á Landspítalann stuttu áður en hann dó, að hann saknaði Norður- lands. Gat ég vel skilið það. Hann var Húnvetningur í húð og hár. Á Blönduósi hafði hann átt heima nær hálfa öld, átti þar marga vini og ættingja og margs að minnast. Að endingu votta ég Guðríði börnum hennar, barnabörnum og öðrum ættingjum innilega samúð mína og þakka Ara trygga vináttu og trausta samfylgd á liðnum árum — vona að hann fyrirgefi mér, þótt kveðjan frá mér sé síðbúin. I Guðs friði. Hulda Á. Stefánsdóttir. Birting afmælis- og minningar- greina ATHYGLI skal vakin á því, að afmælis og minningargreinar verða að berast blaðinu með góðum fyrirvara. Þannig verður grein, sem birtast á í miðvikudagsblaði, að berast i siðasta lagi fyrir hádegi á mánudag og hliðstætt með greinar aðra daga. Greinar mega ekki vera í sendibréfs- formi. Þess skal einnig getið af marggefnu tilefni að frum- ort Ijóð um hinn látna eru ekki birt á minningarorðasið- um Morgunblaðsins. Handrit þurfa að vera vélrituð og með góðu línubili.

x

Morgunblaðið

Beinir tenglar

Ef þú vilt tengja á þennan titil, vinsamlegast notaðu þessa tengla:

Tengja á þennan titil: Morgunblaðið
https://timarit.is/publication/58

Tengja á þetta tölublað:

Tengja á þessa síðu:

Tengja á þessa grein:

Vinsamlegast ekki tengja beint á myndir eða PDF skjöl á Tímarit.is þar sem slíkar slóðir geta breyst án fyrirvara. Notið slóðirnar hér fyrir ofan til að tengja á vefinn.