Morgunblaðið - 13.01.1980, Blaðsíða 47

Morgunblaðið - 13.01.1980, Blaðsíða 47
MORGUNBLAÐIÐ, SUNNUDAGUR 13. JANÚAR 1980 47 AR TRESINS í fornum ritum er þess víða getið að þá er menn kvöddu gamla árið og minntust og rifj- uðu upp atburði þess þá „stigu þeir á stokk og strengdu þess heit" að vinna ákveðin verk á því ári er í hönd fór og þóttu menn þá stundum gerast fulldjarfir í heitstrengingum sínum. Mikið vatn hefur til sjávar runnið síðan sá siður er vitnað var til aflagðist en þó eru enn í dag til þeir menn sem setja sjálfum sér og öðrum ýmis ákveðin markmið á nýbyrjuðu ári — og er það vel. Skógræktarmenn hafa nú t.d. ákveðið að vinna ótullega að eflingu trjáræktar í landinu á nýbyrjuðu ári - ÁRI TRÉSINS — en á árinu 1980 eru liðin 50 ár frá stofnun Skógræktarfélags íslands. Heita þeir á landsmenn alla að bregðast vel við og hefja myndarlegt átak í því að gróður- setja tré — græða landið — og þarmeð greiða því dálítið upp í skuldina sem við íbúar þess eigum því að gjalda fyrir illa og óskynsamlega notkun þess um ár og aldir. Hafa fjölmörg félög, hópar og einstaklingar heitið málefninu stuðningi. Sannarlega er kominn tími til þess að ekki sé látið standa við orðin tóm með að klæða landið skógi heldur hefja verkið af fullum krafti. Engum dettur þó í hug að unnt sé að ljúka slíku verki á einu ári — síður en svo — en meiningin er sú að sem allra flestir taki þátt í að gróðursetja, ungir sem aldnir, þó ekki væri nema að hver og einn gróðursetti eitt tré. Safnast þeg- ar saman kemur. Aðalatriðið er að byrja og byrja á réttum stað: Rétt tré á réttum stað! En til þess að svo megi verða er sérstaklega byrjendum ráðlegt að leita til þeirra sem þekkingu og reynslu hafa bæði um plöntu- val og staðaval og á það við hvort heldur um er að ræða lítinn garð heima við hús eða skóggræðslu í víðtækari merkingu. En vinna þarf mark- visst svo árangurinn verði sem tilgangurinn. Þessum hugleið- ingum mínum beini ég fyrst og fremst til félagsmanna Garð- yrkjufélags íslands svo og allra þeirra sem gróðri og ræktun unna og heiti hér með á þá að leggja málinu það lið að „ÁR TRESINS" verði í raun og reynd upphaf að nýrri vakningu um trjárækt, ekki aðeins á þessu ári heldur framvegis. Þannig geta öll ár orðið ár trésins og skapað landsmönnum betra, nytsamara og fegurra umhverfi. J.P. formaður G.í. Guðný Runólfsdótt- ir — Minningarorð Fædd 3. október 1913. Dáin 2. janúar 1980. Á morgun fer fram frá Foss- vogskirkju útför Guðnýjar Run- ólfsdóttur, er andaðist 2. janúar síðastl., eftir langvarandi veikindi. Fyrir 5 árum síðan kenndi hún fyrst þess meins, er varð henni nú að aldurtila. Það er mannlegt að kvíði sæki á við slíka uppgötvun enda leyndi hún því eigi fyrir sínum nánustu. Þetta olli þó ekki því, að lífsgleðin biði nokkurt skipbrot, hún elskaði lífið og naut þess að lifa því í ríkum mæli með sínum nánustu ástvinum, þótt trúa megi því að í einrúmi hafi verið undir- búin sókn til varnar aðgerðum hins mikla sláttumanns. Þau átök hófust fyrir alvöru fyrir um það bil þremur árum. Margar voru þær orrustur háðar af harðfylgi beggja, oftast tvísýnar, aldrei heyrðist hún kvarta er hún var harðast leikin. Fagnaði jafn oft unnum sigri, kunni vel að meta störf lækna sinna og hjúkrunar- fólks. Hún gekk æðrulaus til þeirrar síðustu, sem hún vissi að ekki yrði umflúin, enda þá fyrir löngu búin að sætta síg við örlög sín, sátt við allt og alla, þakklát Guði sínum fyrir allt það er henni hafði auðnast í þessu lífi. Guðný — Lóa eins og hún var alltaf kölluð af öllum þeim er hana þekktu, var fædd í Reykja- vík, dóttir hjónanna Runólfs Guð- jónssonar bökbindara og konu hans Margrétar Guðmundsdóttur, er lengst af bjuggu á Berg- staðastræti 60. Þangað fluttist Lóa á þriðja aldursári. Þar eignað- ist hún sínar tvær yngri systur, og ólst þar upp hjá elskuðum og mikilsvirtum foreldrum, í glað- værum sex systkina hópi, sem nú hefir í þriðja sinn verið höggvið skarð í. Lóa var fríð kona sýnum, vel vaxin og samsvaraði sér vel. Hún flíkaði ekki tilfinningum sínum, en var vel gefin og traust. Hún var hrókur alls fagnaðar í góðra vina hópi, hafði sérstakt lag á að taka á móti gestum og láta þá finna hversu velkomnir þeir voru, svo þeir fundu til vellíðunar í návist hennar. Kom þessi eigin- leiki áberandi vel í ljós hin allra síðustu ár. Á Bergstaðastræti 60 átti Lóa heima mestan hluta ævi sinnar, þar átti hún sín bernskuár, og síðar sitt eigið heimili ásamt fyrri manni sínum Sigurði Þórðar- syni, sem er nýlátinn. Eignuðust þau eina dóttur, Málfríði, sem búsett er í Keflavík, gift Marís Gíslasyni bifreiðastjóra og eru barnabörn hennar þar nú fjógur. Atvikin í lífi þeirra Lóu og Sigurðar, höguðu því þannig að þau slitu samvistum eftir fimm- tán ára sambúð. Sá skilnaður hefir að öllum líkindum verið sárastur tíu ára dótturinni er unni foreldrum sínum báðum. Þær mæðgur höfðu miklar mætur hvor á annarri og voru einkar samrýnd- ar. Næstu árin vann Lóa ýmis verzlunar- og afgreiðslustörf, lengst af í söludeild varnarliðsins á Keflavíkurflugvelli, en einnig síðar í verzlunum í Reykjavík. Var hún vel látin af vinnuveitendum og samstarfsfólki, fyrir samvisku- semi og lipurð í hvívetna. í annað sinn öðlaðist hún hamingju þessa lífs, er átti eftir að valda straum- hvörfum í lífi hennar. Fyrir rúmum tíu árum giftist Lóa eftirlifandi manni sínum, Ragnari Bárðarsyni, Faxatúni 42, Garðabæ. Þar áttu þau yndislegt heimili, og þar naut hún lífsins í ríkum mæli, umvafin ást og um- hyggju eiginmanns og vina. Sam- búð þeirra varði þó skammt, aðeins rúm tíu ár. Lífið var dásamlegt fyrri hluta þess tíma- bils, en svo dró ský fyrir sólu, sem að framan er getið. Við vitum um og reynum að skilja líðan sjúkra, en sá skilningur nær skammt hjá þeim sem aldrei hafa kennt sér neins meins. Síðustu þrjú árin urðu Lóu einkar erfið og hefðu orðið henni næsta óbærileg ef ekki hefði notið við ástríkis, skilnings og umhyggju eiginmannsins, er í engu lét sitt eftir liggja, að gera henni lífið svo létt sem nokkur kostur var. Var þar í engu til sparað, aðdáunarvert og til eftir- breytni þeim er með fylgdust. Nú þegar leiðir skiljast hérna megin hinnar miklu móðu, er efst í huga þakklætið fyrir samfylgd, kærrar mágkonu, þakklæti fyrir samveruna á Bergstaðastræti 60, þar sem heimili okkar beggja var í tæp þrjátíu ár. Frá þeim árum öllum er svo margs að minnast. Ég ætla þó ekki að gera tilraun til þess að tíunda þær minningar hér, því svo vel þekkti ég Lóu að ég veit að það myndi henni síst að skapi. Þó get ég ekki á þessari hinstu kveðjustund skilið svo við þessi fátæklegu orð mín, að þakka ekki fyrir alla hennar umhyggju fyrir börnum okkar Unnar, sem henni þótti svo vænt um, sem væru þau hennar eigin. Lóa var sérstaklega barngóð og nærgætin, þess fengu börn okkar óspart að njóta. Sam- gangur á milli heimila okkar var mjóg náinn öll þessi ár, er við bjuggum í Bergstaðastrætinu, samkomulag með eindæmum gott, svo að aldrei bar skugga á. Þess ber að minnast og þakka. Eigin- manni Lóu, Ragnari, Millý, manni hennar og börnum bið ég huggun- ar í þeirra miklu sorg. Þetta er ekki í fyrsta sinn er hinn mikli sláttumaður kveður dyra hjá Ragnari. Ég vil biðja algóðan guð að styrkja Ragnar og styðja i þeirri sorg er hann nú má líða. Ég veit að minningin um horfna ástvini er honum huggun harmi gegn. Friðhelg veri minning hinn- ar látnu. Þórður Kristjánsson. Hinn 2. janúar síðastliðinn lézt elskuleg frænka mín, Guðný Run- ólfsdóttir, eftir löng og erfið veikindi. Lóa, eins og hún var kclluð, ólst upp að Bergstaða- stræti 60 hjá foreldrum sínum, þeim Margréti Guðmundsdóttur og Runólfi Guðjónssyni bókbind- ara í Landsbókasafninu. Með fyrri eiginmanni sínum Sigurði Þórðar- syni, eignaðist hún eina dóttur, Málfríði, sem nú er gift Marís Gíslasyni, og eiga þau fjögur börn. Mig langar aðeins í fáum orðum til að þakka elskulegri frænku fyrir hve vel hún hefur reynst mér og fjölskyldu minni, og senda eftirlifandi eiginmanni hennar Ragnari Bárðarsyni, Málfríði, Marís og barnabörnum hennar mínar innilegustu samúðarkveðj- ur og bið góðan Guð að styrkja þau á þessari sorgarstundu. Margrét Erla.

x

Morgunblaðið

Beinir tenglar

Ef þú vilt tengja á þennan titil, vinsamlegast notaðu þessa tengla:

Tengja á þennan titil: Morgunblaðið
https://timarit.is/publication/58

Tengja á þetta tölublað:

Tengja á þessa síðu:

Tengja á þessa grein:

Vinsamlegast ekki tengja beint á myndir eða PDF skjöl á Tímarit.is þar sem slíkar slóðir geta breyst án fyrirvara. Notið slóðirnar hér fyrir ofan til að tengja á vefinn.