Morgunblaðið - 11.11.1984, Blaðsíða 31

Morgunblaðið - 11.11.1984, Blaðsíða 31
MORGUNBLADID, SUNNUDAGUR11. NÓVEMBER 1984 31 heim til Moskvu. Hann hefur gert nóg. f tvo mánuði hefur hann ver- ið þarna að raka saman banda- rísku fé fyrir ríkið." „Ég vona að þú vitir hvað þú ert að segja." „Og ég vona að þú vitir hvern þú ert að móðga. Gleymdu ekki að það eru Rostropovich og ég." „Ef þið tvö haldið að þið getið komið svona fram, verðum við hreinlega að skapa nýja Vishn- evskaya og nýjan Rostropovich. Og við munum þrengja að ykk- ur..." gegn Sakharov. Ef Slava undir- ritar hana, getur hann hafið hlómsveitarstjórn hjá Bolshoi strax á morgun. Hann fær að stjórna hvaða sýningu sem hann vill." „Hvað? Viltu að ég sannfæri hann? Nei! Ef hann skrifar undir, kyrki ég hann með eigin höndum. Hvernig leyfir þú þér að segja annað eins við mig? Hvernig maður heldur þú eiginlega að Rostropovich sé?" „En hvað er svona óvenjulegt Sellóleikarinn og hljómsveitarstjórinn Mstislav Rostropovich. oiginmaAur Galinu. Hjónin sam gieojast eftir vel beppnaða tónleika. aukaleikararnir allt sem þurfti: hvar í úthverfunum var unnt að kaupa 200 metra af nælon tjulli á 40 dollara. Og þeir gátu, betur en nokkur starfsmaður CIA, dregið fram kort og sýnt hvernig átti að komast að vörugeymslu þar sem kaupa mátti 10 pör af skóm fyrir 20 dollara, og fá að auki fimm pör í kaupbæti. 011 innkaup voru út- reiknuð miðuð við 400 dollara sjóðseign (40 daga vinna á 10 dollara á dag). Það þurfti varla neinar reiknitðlvur, því í hugan- um var fljótlegt að reikna út hve ágóðinn yrði mikill við sölu varn- ingsins i Moskvu, og smátt og smátt færðist draumurinn um tveggja herbergja ibúðina eða bilinn nær veruleikanum. Næg ástæða til að taka lagið saman! í síðasta skiptið, sem þeir hleyptu mér úr landi til hljóm- leikahalds í Bandaríkjunum var 1969, og brottför mín olli miklu hheyksli í menningarráðuneytinu og hjá Miðstjórninni. í þetta skiptið átti ég að frumflytja verk eftir Shostakovich í Carnegie Hall, sem tónskáldið hafði til- cinkað mér. Slava hafði verið á tónleikaferð þar í tvo mánuði, og okkur var ætlað að halda nokkra sameiginlega tónleika. Viku fyrir brottför mína var ég boðuð á fund Dyatlovs, flokksrit- ara Bolshoi-leikhússins, og í fyrsta skipti eftir öll þessi ár min hjá leikhúsinu var ég spurð að þvi hvers vegna ég tæki ekki þátt i vikulegum stjórnmálafundum starfsfólksins. Ég verð að játa að af öllum 3.000 starfsmönnum Bolshoi, var ég sú eina sem þorði að sleppa þessum heimskulegu samkomum á þriðjudagsmorgn- um. En þessi spurning hafði aldr- ei verið lögð fyrir mig i upphafi songferils mins, og það var und- arlegt að heyra hana nú. „fhreinskilni sagt, hvers vegna ætti ég að gera það?" „Til að fylgjast með heimsmál- unum." „Ég hef áhuga á mínum eigin málefnum: þjónustustúlkan min er farin, og ég á að koma fram á morgun. Hver á að standa í bið- röðinni við búðina? Hver á að hafa til matinn?" „Kn þú gefur yngra fólkinu slæmt fordæmi. Þegar þau taka eftir þvi að þú mætir ekki á fyrir- lestrana, koma þau ekki heldur. Við verðum að mennta þau." „Menntið þau þá — en látið mig í friði. Ég hef aldrei sótt þessa fyrirlestra, og ætla ekki að byrja á því nú." Daginn eftir var hringt til min frá menningarráðuneytinu og mér sagt að Bolshoi neitaði að skrifa undir meðmælabréf fyrir ferðina til Bandaríkjanna, og að hætt hefði verið við ferðina. Sam- kvæmt gildandi reglum urðu all- ir, sem ætluðu utan, að fá yfirlýs- ingu frá vinnuveitanda sinum, sem staðfesti góða hegðan þeirra, og sem „troika" undirritaði: flokksritarinn, formaður svæðis- stjórnar flokksins og fram- kvæmdastjórinn, Bolshoi neitaði mér nú um þessa yfirlýsingu. (Samtal við starfsmann Mið- stjórnarinnar): „Það hefur verið kvartað yfir því við okkur að þú neitar að sækja stjórnmálafundi, og gefur þannig yngra fólki slæmt fordæmi. Ef þessu heldur áfram er okkur fært að útiloka þig frá ferðalogum erlendis." „Útiloka mig? En það er ekki ég, sem sækist eftir þessu, skilur þú? Það ert þú, sem reynir að sannfæra mig. Ég er farin á taug- um, röddin er búin, og það er ætl- azt til að ég syngi i Bandarikjun- um — en sæki ekki bara veizlur. Látið mig í friði!" „En Rostropov hefur áhyggjur og heimtar að þú komir." „Ég skal hringja til hans i dag og segja honum að koma strax Hann sagði þetta rólega og skorinort, og horfði beint í augun á mér. „Of seint. Þú hefðir átt að þrengja að mér fyrir 15 árum. Þú misstir af bátnum. Nú er ég það sem ég er, og Rostropovich það sem hann er, og það kemur eng- inn i hans stað. Það er ekki hægt að skapa snilling, aðeins drepa hann." Dag nokkurn komu tveir söngvarar frá Bolshoi að heim- sækja okkur. Það er ekki hægt að segja að þeir hafi gengið inn, heldur ruddust þeir inn, glaðir og æstir. Ekki höfðu þeir fyrr heils- að okkur en þeir drógu Slava inn í vinnuherbergi hans til leyni- fundar. Stuttu siðar kom Slava hlaup- andi út úr herberginu og kallaði i mig. „Hvað er um að vera?" spurði ég. „Láttu þá sjálfa segja þér það ... Jæja drengir, verið þið sælir, ég verð að fara. Og reiknið ekki með mér. Ég skrifa ekki und- ir." „Sjáðu til Galya," sagði annar þeirra við mig. „Þú verður að sannfæra Slava. Þetta er allt á svo góðri leið. Við komum frá miklum áhrifamönnum, sem sendu okkur hingað sérstaklega til að tala alvarlega við Slava. Verið er að semja yfirlýsingu vð þetta? Hver skiptir sér af svona yfirlýsingum? Allir eru að gera þetta." „En Slava gerir það ekki." „Hvers vegna?" „Svo börnin okkar þurfi ekki að skammast sin fyrir föður sinn og kalla hann skepnu i framtiðinni. Skilurðu það?" „En þú sérð það sjálf að tón- listarferill hans getur orðið að engu." „Það er allt í lagi. Hann verður ekki að engu." „Jafn mikill listamaður og hann er, að þurfa að eyða tima sínum úti i strjálbýlinu og leika með Guð veit hvernig hljómsveit- um, þegar svo mikil þörf er fyrir hann í Bolshoi. Það er allt að fara úr skorðum, og Rostropovich einn getur bjargað málefninu sem við, þú og ég, hófum gefið 20 ár af ævi okkar. Nú hefur hann raunveru- legt tækifæri til að taka við stjórn leikhússins. En skrifi hann ekki undir yfirlýsinguna, verða honum dyr Bolshoi lokaðar um alla framtið." „Nú jæja, hann stjórnar þá ekki framar við Bolshoi. En hann verður áfram heiðarlegur maður. Hann verur áfram Rostropovich!" Snaran var að herðast að, meir og meir.
Blaðsíða 1
Blaðsíða 2
Blaðsíða 3
Blaðsíða 4
Blaðsíða 5
Blaðsíða 6
Blaðsíða 7
Blaðsíða 8
Blaðsíða 9
Blaðsíða 10
Blaðsíða 11
Blaðsíða 12
Blaðsíða 13
Blaðsíða 14
Blaðsíða 15
Blaðsíða 16
Blaðsíða 17
Blaðsíða 18
Blaðsíða 19
Blaðsíða 20
Blaðsíða 21
Blaðsíða 22
Blaðsíða 23
Blaðsíða 24
Blaðsíða 25
Blaðsíða 26
Blaðsíða 27
Blaðsíða 28
Blaðsíða 29
Blaðsíða 30
Blaðsíða 31
Blaðsíða 32
Blaðsíða 33
Blaðsíða 34
Blaðsíða 35
Blaðsíða 36
Blaðsíða 37
Blaðsíða 38
Blaðsíða 39
Blaðsíða 40
Blaðsíða 41
Blaðsíða 42
Blaðsíða 43
Blaðsíða 44
Blaðsíða 45
Blaðsíða 46
Blaðsíða 47
Blaðsíða 48
Blaðsíða 49
Blaðsíða 50
Blaðsíða 51
Blaðsíða 52
Blaðsíða 53
Blaðsíða 54
Blaðsíða 55
Blaðsíða 56
Blaðsíða 57
Blaðsíða 58
Blaðsíða 59
Blaðsíða 60
Blaðsíða 61
Blaðsíða 62
Blaðsíða 63
Blaðsíða 64
Blaðsíða 65
Blaðsíða 66
Blaðsíða 67
Blaðsíða 68
Blaðsíða 69
Blaðsíða 70
Blaðsíða 71
Blaðsíða 72

x

Morgunblaðið

Beinir tenglar

Ef þú vilt tengja á þennan titil, vinsamlegast notaðu þessa tengla:

Tengja á þennan titil: Morgunblaðið
https://timarit.is/publication/58

Tengja á þetta tölublað:

Tengja á þessa síðu:

Tengja á þessa grein:

Vinsamlegast ekki tengja beint á myndir eða PDF skjöl á Tímarit.is þar sem slíkar slóðir geta breyst án fyrirvara. Notið slóðirnar hér fyrir ofan til að tengja á vefinn.