Morgunblaðið - 02.06.1985, Blaðsíða 18

Morgunblaðið - 02.06.1985, Blaðsíða 18
18 B MORGUNBLAÐIÐ, SUNNUDAGUR 2. JÚNÍ 1985 ¦K ¦ * • t "•"^"m*^" v^?S 1 • t 1 * ^JPHWI - M N^j^^ ¦ Jl K w/,«H wM h3I m P' *«g tí. .; . ' — "Sí^^J í beituskámum hjá Vagni, Haukur Vagnsson. Morgunbiaðis/RAX Páimi jónsS0II beitir einnig fyrir Vagn á Hraki. „Það er hægt að vera sparibúinn á smokknum — segir Vagn skipstjóri á Hauki ÍS u ÞAD VAR góð stemmning í beitu- skúrnum hjá Vagni Hróifssyni á Hauki fS 195. Þeir eru tveir á sjón- um og svo beita fjórir í landi, fjóra bala bver, nema konan í beitu- skúrnum, hún Hronn, hún beitir 5 bala og var reyndar ekki við þegar okkur bar ao garði. „Ég er aðallega á línuveiðum eftir rækjuna," sagði Vagn. „Svona fram í miðjan júní, það þarf að reyna að ná í eitthvað af þessu sem er undanþegið kvót- anum. Eftir miðjan júní er skvering og svo eru það f ærin f rá júlí og fram á haust þegar smokkurinn tekur við. Smokkur- inn bjargaði mér alveg í fyrra- haust, ég náði nær helmingi inn- komunnar á árinu á einum mán- uði, því við fiskuðum tæp 90 tonn af smokki þótt ég byrjaði ekki strax og mátti, vildi leyfa honum að stækka svolítið. Þetta er al- veg ljómandi á smokkinum með þessum nýju aðferðum, maður getur verið sparibúinn á smokk- inum í dag. Jú, þetta er ágætis bátur, ég var að skipta um vél um pásk- ana, en ég er búinn að eiga bát- inn síðan 1978, var búinn að vera á öðrum litlum 20 ár. Ég eignað- ist fyrsta bátinn minn árið 1955, þá 17 ára, það var opin þriggja tonna trilla vestan úr Arnar- firði, ég átti hana í þrjú ár og keypti svo aðra, en Hauksnafnið hef ég alltaf haft. Nei, ég verka ekki sjálfur, ætlaði í rækjuverk- un en fékk ekki leyfi, ég fer ef til vill í eitthvað annað." -»j- Vagn er lengst til hægri, þá Jakob Ftosasoa, 12 ára strákur, sem er að byrja að beita, og lengst til vinstri er Tryggvi Tborsteinsson. „Sjómenn, almennt, eru sanr (6 ÞAÐ VAR hálfgerður slydduhraglandi á Isafirði laugardaginn fyrir bvíta- sunnu, nokkrir togarar lágu bundnir og stærri bátar, en það var hógvær kliður við höfnina daginn þann. Við brugðum okkur um borð í aðkomu- bát í ísafjarðarböfn, Mars ST 150 frá Drangsnesi, sjötíu og fjögurra tonna bát. Skipstjórinn, Sigvaldi Ólafsson, var að koma úr sínum fyrsta túr sem skipstjóri. „Við erum á rækjuveiðum, djúprækju, og þetta hefur gengið sæmilega, hvorki vel né illa, en við löndum tímabundið á ísafirði vegna þess að það er verið að breyta og bæta í frystihúsinu á Drangsnesi. Við erum fjórir á bátnum, en vélstjórinn og skip- stjórinn, sem ég skiptist á við, eiga bátinn. Gamall? Ég er 30 ára og hef alltaf verið til sjós siðan ég var 15 ára, en ég hef alltaf verið að hætta, aðallega vegna fjarver- unnar frá Iandinu og svo finnst manni ekkert metið að maðursé sjómaður. Sérstaklega hef ég velt þessu fyrir mér síðan ég eignaðist konu. Ég er nýfluttur frá Hólmavík vegna ótryggs ástands. Ekki hefur bætt ástandið á Hólmavík og Drangsnesi tilkoma kvótans, þegar bátarnir stóðu uppi nær kvótalausir. Það olli því að mér fannst ekki hægt að setjast þar að fyrir fullt og fast þótt mig hafi langað til þess. Ég hafði um skeið verið til skiptis háseti, bátsmaður og stýrimaður á Hólmadrangi, en fór síðan á togara á Suðvestur- landi og á þeim tíma hafði mað- ur varla ofan i sig að éta, karfinn gefur svo lítið af sér. Eins og málin standa í dag er þetta ekkert bjart og ég skil það vel að menn veigri sér við að fara út i sjómennsku. Það sem mér finnst athyglisverðast í þróuninni í dag er það, að menn á minum aldri og þar yfir eru að flýja í land, mönnum finnst það ekki borga sig að fara á sjó mið- að við það sem gengur og gerist i kjörum í landi, útiveran er svo lítils metin. Ég hygg að menn hafi til skamms tima hugsað þetta frá oðru sjónarhorni, hugs- að þetta eins og þeim kæmi ekk- ert við í þessum ef num annað en sjómennskan, en þetta er að Sijrvaldi ólafsson skipstjórí á Marz frá Drangsnesi. breytast, matið á timanum er orðið annað. Á meðan sífellt er hlaðið undir hinn félagslega þátt fólksins, sem vinnur i landi, er sjómaðurinn látinn sitja eftir, þá kemur að stóra brestinum. Jú, ég verð að segja að ég er frekar sár út í lífið og tilveruna þessa stundina. Það er stundum verið að blása út í fjölmiðlum þegar toppar koma til sjós, gera mikið úr því sem veiðimennskan gefur þá, en það er sjaldan tekið tillit til þess í umræðunni hvert meðaltalið er, að ég tali nú ekki um slæma tímann. Mér finnst til Morgunblaðið/Rax dæmis að síðasta ár hafi komið mjog illa út fyrir sjómenn og verkfallið í vetur hjá Vestfjarða- sjómönnum gaf því sem næst ekkert, að minnsta kosti ekki eins og efni stóðu til að mínu mati. Sjómenn almennt eru sár-