Morgunblaðið - 25.06.1986, Síða 33

MORGUNBLAÐIÐ, MIÐVIKÚDAGUR 25^ JÚNÍ1986
Minning:
Guðmundur Þórðar-
son skipstjóri
í dag er til moldar borinn frá
Fríkirkjunni Guðmundur Þórðar-
son, skipstjóri, Hringbraut 111.
Guðmundur fæddist 3. janúar
1903 í Sperðlahlíð í Geirþjófsfirði,
sonur hjónanna Ragnheiðar Ólafs-
dóttur og Þórðar Þorsteinssonar er
þarbjuggu.
Tíu ára gamall fluttist Guðmund-
ur til Hafnarfjarðar og er hann
hafði þroska til hóf hann að stunda
sjómennsku, sem var helzta at-
vinnugreinin fyrir unga og duglega
menn á þeim árum.
Í Hafnarfirði kynntist og kvænt-
ist Guðmundur fyrri konu sinni,
Guðrúnu Bjamadóttur, og eignuð-
ust þau tvö böm, Benjamín vél-
gæzlumann í Ólafsvík og Jenny,
sem búsett er í Bandaríkjunum.
Guðrún andaðist árið 1928.
Á þessum ámm stundaði Guð-
mundur sjósókn og aflaði sér fjöl-
þættrar reynslu í öllu, er snéri að
sjómennsku opg veiðiskap, enda
varð hann síðar stýrimaður og skip-
stjóri í mörg ár.
Guðmundur kvæntist síðari konu
sinni, Hrefnu Einarsdóttur, Þor-
kelssonar, skrifstofustjóra Alþingis,
árið 1934.
Fyrstu búskaparár sín bjuggu
þau í Hafnarfirði, en fluttu síðan
til Reykjavíkur þótt Guðmundur
héldi áfram sjósókn á Hafnaríjarð-
artogurum eftir það. Þeim Hrefnu
og Guðmundi varð ekki bama auðið.
Hrefna andaðist 1955.
Ég, sem þessar línur rita, kynnt-
ist Guðmundi um sama leyti og
konu minni Gyðu, dóttur Hrefnu
og því stjúpdóttur Guðmundar.
Það var auðvelt að kjmnast
Guðmundi. Hann var hreinn og
beinn, skrafhreifinn um sín áhuga-
mál, ef svo bar undir, og tókst með
okkur góð vinátta þótt hann væri
á þessum ámm langdvölum á sjón-
um. Hann var góður heimilisfaðir
og gætti þess, að það skorti ekki
neitt.
Bömum okkar Gyðu reyndist
Guðmundur góður afi og hafði
mikla ánægju af að vera með þeim
þegar tækifæri gafst til.
Einum eiginleika Guðmundar má
ekki gleyma. Hann var gjaffús svo
af bar og ekki smátækur í þeim
efnum þegar skyldmenni og vinir
áttu í hlut.
Eins og áður er að vikið, var sjó-
mennskan ævistarf Guðmundar.
Þótti hann sýna bæði kunnáttu og
öryggi við skipstjóm og naut
trausts undirmanna sinna.
Það ber því vitni að Guðmundur
var ódeigur á sjó, að hann sigldi
öll stríðsárin með físk til Bretlands,
ýmist sem stýrimaður eða skip-
stjóri.
Þegar Guðmundur hætti sjó-
mennsku og siglingum gerðist hann
fískimatsmaður. I því starfí, sem
og öðmm, sýndi hann sína með-
fæddu vandvirkni og samviskusemi.
Heyrði ég sagt, að sumum útgerð-
Minning:
Flosi Jónsson
á Hörðubóli
Flosi Jónsson, fyrrum bóndi á
Hörðubóli í Miðdölum í Dalasýslu,
lést 19. júní sl. Útför hans verður
frá Bústaðakirkju í dag, miðviku-
daginn 25. júní kl. 13.30.
Flosi fæddist í Snóksdal 10.
ágúst 1898. Hann var því nærri 88
ára er hann lést. Foreldrar hans
vom Jón Bergsson og Sigurfljóð
Ikaboðsdóttir, bæði ættuð úr Dölum
vestra. Flosi var ungur tekinn í
fóstur af hjónunum á Hörðubóli,
Guðmundi Jónssyni og Sigurrósu
Hjálmtýsdóttur.
Það var mikil hamingja fyrir hinn
unga svein að njóta aðhlynningar
þessara góðu hjóna og alast upp á
þessu myndarheimili.
Sá sem þessar línur ritar ólst að
mestu upp á þessu heimili. Ég kom
þangað fímm ára gamall. Þá mun
ég hafa séð Flosa frænda minn í
fyrsta sinn. Síðan em nú liðin 72
ár, svo þetta em orðin löng kynni
og margs að minnast. En nú er
komið að leiðarlokum.
Flosi var mikill gæfumaður í
einkalífi. Þann 18. desember 1925
kvæntist hann Ingibjörgu Hannes-
dóttur, ættaðri frá Stykkishólmi,
hinni mestu myndarkonu. Þau
bjuggu á Hörðubóli til ársins 1952,
er þau fluttu til Reykjavíkur. Þar
áttu þau heimili síðan, síðast á
Bústaðavegi 75. Ingibjörg lést á
síðastliðnum vetri. Þá höfðu þau
verið rúm 60 ár í hjónabandi. Þau
eignuðust tvo sonu, Sigurð, bif-
reiðastjóra í Kópavogi, og Hannes,
tónlistarkennara og tréskurðar-
meistara í Reykjavík. Þá ólu þau
upp bróðurson Flosa, Guðmund
Jónsson bónda á Emmubergi á
Skógarströnd.
Flosi naut nokkurrar menntunar
umfram það sem algengast var á
uppvaxtarámm hans. Hann fór í
Hjarðarholtsskólann og síðan í
Samvinnuskólann.
Kosinn var hann til fjölmargra
starfa fyrir sveitarfélag sitt, enda
trúr og traustur og greind í besta
armönnum hafi þótt meira en nóg
um þessa starfskosti hans.
Eftir lát síðari konu sinnar bjó
Guðmundur einn síns liðs í mörg
ár, unz hann var svo lánsamur að
kynnast konu aðeins yngri en hann,
Sólrúnu Sigursteinsdóttur. Tókst
með þeim vinátta, er leiddi til
sambúðar þeirra, þar til Guðmundur
lézt.
Mun sambúðin hafa orðið báðum
til blessunar, einstæðingsskapur
beggja rofnaði, og þau fengu það
góða hlutskipti að annast hvort
annað. Þegar heilsu beggja fór að
hnigna kom bezt í ljós hvað um-
hyggja og umönnun aldraðs, þrosk-
aðs fólks er því mikils virði. Fyrir
sinn góða þátt í sambúð þeirra
verður Sólrúnu aldrei fullþakkað.
Megi guð styrkja hana og leiða á
ókomnum ámm.
Öllum ættingjum og vinum hins
látna sendum við hjónin hjartanleg-
ar samúðarkveðjur.
Egill Bjarnason
lagi. Eftir að hann hætti búskap
gerðist hann kennari og kenndi á
ýmsum stöðum um árabil. Margt
er orðið breytt frá því að ég var
að alast upp í Dölum vestur. Mér
er sagt að Hörðuból, æskuheimili
okkar Flosa, sé nú í eyði.
Nú er komið að leiðarlokum.
Langferðamaðurinn hefur lokið
göngu sinni. Ég kveð frænda minn
með söknuði og þakka löng kynni.
Sonum hans og nánum aðstand-
endum votta ég samúð mína.
Ágúst Vigfússon
Minning:
Halldora Gests-
dóttir, Ólafsfirði
Fædd 9. mars 1924
Dáin 17. júní 1986
Kveðja frá Sinawiksystrum
í dag er borin til grafar ástkær
vina okkar og félagi, Halldóra
Gestsdóttir frá Ólafsfírði. Flestar
okkar þekktu, Höddu, eins og hún
var kölluð, lítið fyrr en við stofnuð-
um okkar litla klúbb, Sinawikklúbb
Ólafsfjarðar, fyrir rúmum sex
árum. Var Hadda ein af stofnendum
klúbbsins og brautryðjandi í flestri
starfsemi hans, enda hlífði hún sér
hvergi, hvort sem var í starfí eða
leik.
Er við lítum til baka, þá minn-
umst við ótal margra ánægjustunda
sem við áttum saman og var Hadda
þá oftast hrókur alls fagnaðar. Hún
var mjög glaðvær og hafði unun
af söng, enda eru þær ófáar stund-
imar sem við sungum saman. í öllu
félagsstarfí tók hún virkan þátt,
uns veikindi fóru að steðja að, enda
mjög traust og heilsteypt mann-
eskja. Ekki taldi hún það eftir sér
að fara ein til Qalla, að tína grös
og selja fyrir klúbbinn og voru öll
hennar verk á þann veg, ósérElífín
og sjálfsögð.
Nú er lífsdagur hennar á enda,
en minning hennar mun lifa meðai
okkar um ókomin ár og verður seint
hægt að fylla hennar skarð.
Við viljum að lokum þakka
Höddu fyrir allt, hennar óeigin-
gjama starf og góða félagsskap um
leið og við sendum ástkæram eigin-
manni hennar, Sæmundi Jónssyni,
sonum, aldraðri móður og öllum
aðstandendum, okkar innilegustu
samúðarkveðjur og biðjum góðan
Guð að styrkja þau öll.
Sinawiksystur, Ólafsfirði.
Minning:
Erlendur Paturs-
son lögþingsmaður,
Nýlega lést í Færeyjum Erlendur
Patursson, lögþingsmaður, á sjö-
tugasta og þriðja aldursári. Með
honum er horfínn af vettvangi svip-
mikill stjómmálamaður, sem ekki
aðeins var áhrifavaldur í eigin landi
heldur og um Norðurlönd öll á
vettvangi norrænnar samvinnu.
Erlendur átti sæti í Norðurlanda-
ráði, sem kjörinn fulltrúi frá 1970
til 1974 og síðan óslitið frá 1976
til dauðadags. Hann var jafnan í
menningarmálanefnd ráðsins og
var þar ekki aðeins elstur að áram
heldur og átti hann þar lengsta
setu. Þar lágu leiðir okkar saman
nú nokkur undanfarin ár.
Um margt verður Erlendur Pat-
ursson samferðamönnum sínum
minnisstæður. Hann átti sér hug-
sjónir, sem hann barðist ótrauður
og sleitulaust fyrir og notaði hvert
tækifæri til að koma á framfæri.
Skoðanir hans áttu ekki ævinlega,
og kannski raunar sjaldnast, meiri-
hlutafylgi á heimaslóð, en hann
barðist samt.
í menningarmálanefnd Nörður-
landaráðs var hann óþreytandi tals-
maður smáþjóðanna, Færeyinga,
Sama, Grænlendinga og íslendinga,
sem á stundum geta átt undir högg
að sækja í menningarlegu tilliti.
Fyrir menningarmálanefndinni
liggur nú tillaga frá honum um að
komið verði á fót í Færeyjum nor-
rænni stofnun til rannsókna á
menningu þjóðanna við Norður-
Atlantshaf. Hann hreyfði því fyrst-
ur í Norðurlandaráði, að ég hygg,
að reist yrði norrænt hús í Færeyj-
um, þegar í ljós var komið hversu
vel Norræna húsið í Reykjavík
gegndi sínu hlutverki. Norðurlanda-
húsið í Þórshöfn, glæsileg lista- og
menningarhöll, verður ævinlegur
minnisvarði um áhuga og atorku
Erlendar. Ég býst ekki við að
hugmyndin um slíkt hús í Færeyjum
hafí átt mikinn stuðning í fýrétu
lotu, en málið vannst með góðra
manna stuðningi.
Það þarf engum að koma á óvart
að eitt af áhugamálum Erlendar var
að koma á stórum nánara samstarfi
Færeyinga, Grænlendinga og ís-
lendinga. Þar stefnir nú allt í réttar
áttir. Samvinnan fer hraðvaxandi
og á síðastliðnu hausti var formlega ..
stofnað Vestnorræna þingmannar-
áðið, ekki síst fyrir áhuga hans og
þrautseigju. Þar verður nú svip-
minna yfír í sumar, er ráðið kemur
saman til fundar hér á landi.
Erlendur lauk stúdentsprófí frá
stærðfræðideild Menntaskólans í
Reykjavík vorið 1933. Hann var
tíður gestur hér, fylgdist vel með
mönnum og málefnum, keypti jafn-
an íslensk blöð og talaði lýtalausa
íslensku, var enda Austfírðingur í
móðurætt. Komdu sæll og blessað- ^
ur, sagði hann ævinlega er við hitt-
umst. Það var jafnan hressandi að
hitta hann, því Érlendur var ómyrk-
ur í máli og þurfti oft margs að
spyija um pólitíkina hér. Þótt hann
væri áskrifandi að Morgunblaðinu
er ég ekki alveg viss um að hann
hafi trúað mjög nákvæmlega öllu,
sem þar var fært í letur.
Nú við leiðarlok votta ég eftirlif-
andi eiginkonu og afkomendum
samúð og þakka samstarf og sam-
vistir við minnisstæðan mann.
Eiður Guðnason
Haraldur Agnars-
son — Minning
Fæddur 6. mars 1953
Dáinn 17. júní 1986
Mjög er um tregt tungu að
hræra, sagði Egill Skallagrímsson
eftir sinn sonamissi og er mér nú
tregt sem aldrei fyrr, en þó langar
mig að segja hér nokkur fátækleg
orð um minn besta vin, sem nú er
allur. Fyrstu kynni mín af Haraldi
Agnarssyni vora þau, að við þreytt-
um báðir lestrarpróf til inngöngu í
bamaskólann á Flúðum í Hrana-
mannahreppi ásamt fleiram, þá 8
ára gamlir, og eflaust hefur árang-
ur verið nokkuð misjafn eins og
gengur. Á þessum skólaárum okkar
þarna á Flúðum varð til sá kunn-
ingsskapur og sfðar vinátta, sem
aldrei rofnaði, heldur styrktist æ
meira eftir því sem árin liðu. Það
fór að vonum, að eftir mörg og
misjafnlega gáfuleg uppátæki tán-
ingsáranna fóram við ti! starfa hvor
sína leið. Haraldur gekk til sam-
starfs við foreldra sína í þeirra bú-
skap og þar fann hann sjálfan sig
og sínum hæfileikum þá útrás, sem
allir menn þyrftu að ná, en hlotnast
ekki öllum í þessu lífi. Mig langar
til að kveðja minn gamla vin með
hlýrri endurminningu um allar
okkar góðu samverastundir f stuttu
ljóði eftir Jóhannes úr Kötlum:
„Nú skil ég stráin sem fönnin felur
ég fann þeirra vetrarkvíða
þeir vita það best sem vin sinn þrá
hve vorsins er langt að bíða.
Að haustnóttum sá ég þig sigla burt
og svo kom hinn langi vetur
þó vald hans sé mikið veit ég þó
að vorið, það má sln betur."
Foreldram, unnustu, frændum
og vinum votta ég mfna samúð og
hluttekningu.
Sigurður Guðmundsson,
Birtingaholti.