Morgunblaðið - 12.12.1986, Síða 68

Morgunblaðið - 12.12.1986, Síða 68
68 MORGUNBLAÐIÐ, FÖSTUDAGUR 12. DESEMBER 1986 Hjóimntinning: SvanbjörgH. Einarsdótt- ir—Arni B. Björnsson Fædd 20. júli 1899 Dáin 27. nóvember 1986 Fæddur ll.mars Dáinn 2. júlí 1947 í dag, föstudaginn 12. desember, er til moldar borin frú Svanbjörg Hróðný Einarsdóttir, ekkja Ama B. Bjömssonar gullsmiðs, en hann andaðist 2. júlí 1947 langt fyrir aldur fram. Frú Svanbjörg fæddist á Hálsi í Fnjóskadal 20. júlí 1899. Foreldrar hennar vom Einar Pálsson prestur þar, síðar í Gaulveijabæ í Flóa 1904—1908 og í Reykholti í Borgar- firði 1908—1930, og kona hans Jóhanna Katrín Krístjana Eggerts- dóttir Briem yngst bama Eggerts Briem þjóðfundarmanns (1851) og sýslumanns á Reynistað í Skaga- firði og konu hans Ingibjargar Eiríksdóttur. Ung að aldri stundaði Svanbjörg nám við húsmæðraskólann á Blönduósi, þar sem móðursystir hennar, Elín Briem, var skólastjóri og Ingibjörg systir Svanbjargar kennari. Árið 1920 eða 1921 lá leið Svan- bjargar til Reylqavíkur og réðst hún þá til starfa hjá frú Kristínu Bjöms- dóttur ekkju Bjöms Símonarsonar gullsmiðs, en hún og maður hennar ráku um árabil Bjömsbakarí, sem stofnað var 1896 af bræðrunum Friðriki og Sturlu Jónssonum og var upphaflega kaliað Sturlubakarí, en eftir 1901 Bjömsbakarí. Það var næstelsta bakarí bæjarins á eftir Bemhöftsbakaríi. Hjá frú Kristínu kynntist Svan- björg syni hennar Áma Bimi, sem hafði numið gullsmíði hjá frænda sínum Guðmundi Guðnasyni. Er ekki að orðlengja það, að þau felldu hugi saman og gengu í hjónaband 6. maí 1922, og þóttu þau óvenju glæsilegt par. Leið þeirra lá til út- landa og stundaði Ámi framhalds- nám í iðngrein sinni í Múnchen en einnig í Frakklandi og Sviss, en hann var talinn málamaður með afbrigðum. Hinn 7. febrúar fæddist elsti son- ur þeirra, Haraldur, en böm þeirra urðu flögur. Næstelst er Kristín fædd 12. júní 1925, þá Einar f. 22. desember 1926 og loks Bjöm fædd- ur 12. ágúst 1928. Haraldur er landbúnaðarvélaverkfræðingur og starfar hjá Búnaðarfélagi Islands, Kristín lauk prófi frá Verslunar- skóla íslands vorið 1943 en starfar nú sem sjúkraliði við Borgarspítal- ann; Einar er fulltrúi hjá Vinnuveit- endasambandi íslands og Bjöm er bæjarverkfræðingur í Hafnarfirði. Öll eru þau mesta mannkostafólk. Haustið 1938 kynntist ég þessari flölskyldu, þegar leiðir okkar Har- alds lágu saman í 3. bekk Mennta- skólans í Reykjavík, en við lentum í B-bekk, sem var strákabekkur og var bekkjarbragur eftir því. Við vomm þá 15 ára. Ekki leið á löngu að ég kæmi á heimilið á Túngötu 33 og kynntist húsráðendum og yngri systkinum Haralds. Þau Svanbjörg og Ámi höfðu einstakt lag á að umgangast okkur vini Haralds eins og jafningja, hvort sem við vomm fleiri eða færri saman. Myndarskapur Svanbjargar leyndi sér ekki, því að gestrisni og mynd- arskapur vom henni í blóð borin, svo að fágætt var. Margar góðar minningar eigum við beklqarbræður frá Túngötu 33, þótt aðeins fátt eitt verði talið. Einu sinni á sunndagseftirmiðdegi sátum við Haraldur hvor í sínum hæginda- stól í stofunni, en aðrir vom ekki heima. Þegar þau hjónin komu heim, vomm við steinsofnaðir. Þá varð frú Svanbjörgu að orði: „Jesús minn almáttugur, mikið hljótið þið að hafa verið skemmtilegir." Árin liður, háskólinn tók við af menntaskólanum, og við félagamir fengum kosningarétt hver á fætur öðmm, þá 21 árs, og vom það kærkomin tilefni til að gera sér dagamun. Eins slíks afmælis var minnst á Túngötu 33, og var það vel undirbúið, en svo stóð á að hús- ráðendur vora ekki heima. Veislan var afar vel lukkuð og stóð enn, þegar þau hjónin komu heim. Frú Svanbjörgu brá nokkuð, en Ámi benti frúnni á að það væri enginn munur á þeim og okkur nema hvað vjð piltamir væmm 25 ámm yngri. Ég gerði skilmerkilega grein fyrir tilefni samkvæmisins og aðdraganda og kvað engan stað heppilegri né betri en þennan til að minnast slíks merkisafmælis. Þetta var tekið gilt og ég talinn hafa lög að mæla, og frú Svanbjörg tók gleði sína. Eftir þetta kallaði Ámi mig gjaman vin frúarinnar. Enn liðu árin. Haraldur hélt til framhaldsnáms í Ameríku við Com- ell-háskóla og hópurinn dreifðist. Við sem stunduðum nám hér heima héldum áfram að koma á Túngötu 33 og eiga þar góðar og glaðar stundir. Ámi rak um árabil gullsmíða- verkstæði og skartgripaverslun á homi Austuretrætis og Lækjargötu, en eftir lát Áma tók frú Svanbjörg við rekstrinum og hélt honum áfram til 1960. Um það leyti hætti hún verelunarrekstri, en við verkstæð- inu tóku gullsmiðimir, sem þar unnu. Um sama leyti seldi hún hús sitt á Túngötu 33 og fluttist á Holtsgötu 19 þar skammt frá. Þá snéri hún sér að öðmm störfum, vann um tíma á City Hótel og síðan hjá Alþingi fram undir áttrætt. Fyrir nokkmm ámm lenti hún í umferðarelysi og beinbrotnaði illa, en náði sér þó furðu vel. Hún varð fyrir alvarlegu sjúkdómsáfalli fyrr á þessu ári og virtist vera á góðum batavegi, þegar hún lést skyndilega hinn 27. nóvember sl. og vom þá tæp 40 ár frá láti Áma. Þegar Ámi lést árið 1947, vom þau hjónin komin úr skemmtiferð til útlanda. Að morgni annars júlí kenndi hann Iasleika, og innan lítillar stundar var hann allur. Nú er Svanbjörg horfín okkur. Það er bjart yfír minningu þeirra hjóna, og við sem þekktum þau munum jafnan minnast þeirra með þakk- læti og virðingu. Niðjum og öðmm aðstandendum em færðar innilegar samúðarkveðjur. Sigurður Baldursson Þau em að týna tölunni, Reyk- holtssystkinin. Nú sjáum við á bak Svanbjörgu, en á undan henni em farin Gunnlaugur, Eggert, Páll og Ingibjörg, en eftir em Valgerður og Vilhjálmur. Reykholtssystkinin vom þau oft kölluð vegna þess að þar þjónaði afi, séra Einar Pálsson, og Jóhanna Eggertsdóttir Briem, síðustu emb: ættisárin, eða frá 1908 til 1930. í Reykholti uxu systkinin frá ungl- ingsáranum til fullorðinsáranna og varð af mikill og náinn vinskapur við fólkið í næreveitunum, séretak- lega Reykholtsdalnum, Hálsasveit- inni og Hvítáreíðunni. Héldu systkinin mikla tryggð við þetta Ferðin til Kalajoki FERÐIN til Kalajoki nefnist barnabók sem Vaka-Helgafeil gefur út. Þetta er myndabók sem segir frá hugarfóstri Daníels litla. í fréttatilkynningu frá útgefanda segir m.a.: „Hugarfóstur Daníels litla er undrabærinn Kalajoki, sem hann einn „veit“ að er raunveralega til... en enginn trúir honum. Það hlæja bara állir að honum þegar hann nefnir Kalajoki og halda að hann hafi bara búið nafnið til. Hann grípur því til sinna ráða og fær fjöl- skylduna til að koma með sér á þennan ævintýrastað! Lesandinn kynnist ýmsum furðu- fuglum, sterka manninum risa- stóra, kúrekum, indíánum, trúðum og Hróa hetti. Með þeim lendir hann í kostulegu lummukappáti og öðmm skemmtilegum ævintýmm." Texti bókarinnar er eftir Svíann Verð kr. 2.250,00 byggðarlag. Þau gáfu öllum kirkj- unum, sem afi þjónaði, gjafir, þar á meðal dýrindis balderað altaris- klæði til Reykholtskirkju. Seinna fengu systkinin til um- ráða skógræktarreit í landareign Reykholts. Síðan hafa afkomend- umir, með Reykholtssystkinin í fararbroddi, gróðureett þar á hveiju ári. Komu þá oft vinimir úr sveit- inni, Jíka til að hittast og blanda geði. í öllum þessum umsvifum stóð Svana frænka framarlega og minnist ég margra ánægjustunda á Eggertsflötinni í skógarreitnum. Svanbjörgu og Áma Bimi Bjömssyni, gullsmið, man ég fyrst eftir þegar þau bjuggu á Njálsgötu 1. Elsti sonur þeirra, Haraldur, er á líkum aldri og við Jóhann, bróðir minn, og var þá mikið samband milli heimilanna, en við áttum heima á Skólavörðustígnum. Alltaf var gott að koma á heim- ili þeirra Svönu, töntu Svönu, eins og við krakkamir kölluðum hana, og Áma Bjöms, en hann var eitt það mesta ljúfmenni sem ég hef kynnst. Gegnum árin hélst alltaf mikið og gott samband milli heimilanna. Ég minnist margra skíðaferða upp að Kolviðarhóli, því við vomm öll ÍR-ingar. Svana og Ámi Bjöm og foreldrar mínir fóm með okkur krakkana á skíði, en það var ekki algengt að foreldrar stæðu í því á þeim tímum. Ámi Bjöm féll frá löngu fyrir aldur fram, meðan böm- in fjögur vom enn á skólaaldri. Kom það í hlut Svönu að sjá fjölskyld- unni farborða og rak hún verelunina og gullsmíðaverkstæðið í tæp fimmtán ár af alúð og óþijótandi dugnaði. Síðasta sinn sem ég hitti töntu Svönu var við opnun málverkasýn- ingar á Kjarvalsstöðum í október sl. í tilefni aldarminningar föður míns. Dreif hún sig þá, nýstaðin upp úr alvarlegum veikindum á síðastliðnu sumri, og lýsir það vel skapferlinu og þrautseigjunni, því að gefast aldrei upp né láta deigan síga. Færi ég nánustu aðstandendum hennar innilegar samúðar- og vin- arkveðjur, frá mér og mínu fólki. Einar Eyfells Carl-Anders Norrlid og myndimar eftir samlanda hans Tord Nygren. Fríða Á. Sigurðardóttir fslenskaði. Bókin er prentuð í Danmörku en Prentstofa G. Benediktssonar, Kópavogi, setti texta og annaðist fílmuvinnslu.

x

Morgunblaðið

Beinleiðis leinki

Hvis du vil linke til denne avis/magasin, skal du bruge disse links:

Link til denne avis/magasin: Morgunblaðið
https://timarit.is/publication/58

Link til dette eksemplar:

Link til denne side:

Link til denne artikel:

Venligst ikke link direkte til billeder eller PDfs på Timarit.is, da sådanne webadresser kan ændres uden advarsel. Brug venligst de angivne webadresser for at linke til sitet.