Morgunblaðið - 12.12.1986, Blaðsíða 67

Morgunblaðið - 12.12.1986, Blaðsíða 67
MORGUNBLAÐIÐ, FÖSTUDAGUR 12. DESEMBER 1986 67 heimili sitt af myndarskap og rausn. Þau voru þar fyrst með nokkurn búskap, geitur og hænsni og voru á undan sinni samtíð í ræktun garðávaxta. Anna lagði einlæga rækt við garðinn sinn og kenndi niðjum sínum að meta hollustu grænmetis. Jafnframt lögðu þau áherslu á útlit jarðar sinnar, enda fengu þau viðurkenningu frá Feg- runarfélagi Hafnarfjarðar. Það var eðlileg verkaskipting milli þeirra hjóna, að hún sæi um rekstur heim- ilisins, því að Guðbjörn, hinn harðduglegi og farsæli sjósóknari, var oft langdvölum að heiman. Anna var mjðg trúuð kona og þess fullviss að líf sé eftir þetta jarðneska. Trú hennar kom m.a. fram í einlægum áhuga á fagurri tónlist. Var hún góður liðsauki þeg- ar hún nýkomin úr sveitinni söng með Alþingishátíðarkórnum á Þing- völlum 1930. Þrátt fyrir mikil skyldustörf heima fyrir hafði Anna alltaf tíma til ýmissa félagsstarfa og svo til að rækta samskiptin við ættingja og vini. Nánir ættingjar hennar voru margir en hún fylgdist grannt með öllum og lét velferð einstakra sig ávallt skipta þegar á þurfti að halda. Við tengdafólk sitt átti hún og einstaklega gott samband og voru t.d. samskipti foreldra minna og systur við þau Önnu og Guð- björn fádæma innileg, og saknar móðir mín samfylgdar hennar f opið hús hjá Félagi aldraðra. Anna trúði á land sitt og þjóð og Icitaði allra leiða til að bæta eig- ið mannlíf sem og annarra. Hún tók forystu í Náttúrulækningafélagi Hafnarfjarðar og var um langa tíð mjög virkur og virtur félagi í Hraunprýði, kvennadeild Slysa- varnafélags íslands í Hafnarfirði. Þá lét hún einnig skógrækt mjög til sín taka, var virkur félagi í Skóg- ræktarfélagi Hafharfjarðar og var meðal þeirra sem fóru árið 1952 til að kynna sér skógrækt í Nor- egi. Hún lét sig ógjarnan vanta á samkomur þar sem áhugamál henn- ar voru á döfinni. Anna Eiríksdóttir taldi sig ótví- rætt Snæfelling og lét sig varða vöxt og viðgang sveitar sinnar. Er því viðeigandi að gera tvö síðustu erindin úr ljóði Ármanns Dalmanns- sonar, „Sólarlag við Snæfellsjökul", að lokaorðum þessarar minningar. Þessi orð Ármanns frænda hennar lýsa vel lífsviðhorfí Önnu. Hafið og allar Faxaflóa strendur faðmar nú sólarinnar mildi bjarmi eins og hún vilji minna á mjúkar hendur móður sem leggur hvítvoðung að barmi - eins og hún vilji minna mig á það, sem mér var kærast hér á þessum stað. Himinsins drottning, móðir Ijóss og lita lítur í svip af þessu breiddarstigi, en strax að morgni meira Ijós og hita miðlar hún oss, þó nú til viðar hnigi. Það er sem jörð og hafa svo undurhljótt hlusti, er sólin býður - góða nótt. Hafi Anna Eiríksdóttir þökk fyrir það Iíf sem hún gaf okkur nánustu samferðamönnum hennar. Almar Grimsson Vilhjálmur Th. Bjarnar tannlæknir - Minning Fæddur 19. ágúst 1923 Dáinn 30. nóvember 1986 Vilhjálmur Th. Bjarnar, tann- læknir í Uddevalla í Svíþjóð, varð bráðkvaddur sunnudaginn 30. nóv- ember sl. og verður jarðsunginn þar í dag, 12. desember. Hann fæddist í Reykjavík 19. ágúst 1923. Faðir hans var Theódór kaupmaður í Reykjavík, sonur Vil- hjálms Bjarnarsonar, bónda á Rauðará, og Sigurlaugar Jóhannes- dóttur. En móðir Vilhjálms var Vilborg, dóttir Vilhjálms Þorláks- sonar, bónda á Kollsstöðum í Vallnahreppi og Hólmfríðar Grímsdóttur frá Öxará í Ljósavatns- hreppi. Vilborg lézt 21. september 1923, einungis rúmum mánuði eftir að Vilhálrhur fæddist. Faðir hans, Theódór, drukknaði úti fyrir Mýrum 9. desember 1926, þá á leið að norðan frá jarðarför móður sinnar. Það vildi Vilhjálmi og systrum hans tveim, er eldri voru, Sigfríði og Guðnýju, til happs, að móður- systir þeirra, Guðný og maður hennar, Einar Sveinn Einarsson, bankamaður frá Stakkahlíð í Loð- mundarfirði, tóku þau í fóstur og reyndust þeim sem bestu foreldrar. Þau bjuggu lengstum á Lokastíg 7 í Reykjavík, og þangað átti maður forðum marga ferðina að heim- sækja frændsystkin sín. Við Vil- hjálmur, sem vorum nær jafnaldrar, vorum eitt sumar á skólaárunum saman í vegavinnu norður á Stóra- Vatnsskarði. Var hann alltaf sami góði og glaðlyndi félaginn, er öllum þótti vænt um er kynntust honum og samvistum voru við hann. Að loknu stúdentsprófi í Reykjavík vorið 1945 vann Vil- hjálmur við skrifstofustörf í Reykjavík um hríð, en réðst síðar til náms í tannlækningum við Tann- læknaháskólann í Málmey í Svíþjóð ög lauk prófí úr þeim skóla snemma árs 1953. Hann vann sem tann- læknir á ýmsum stöðum á Svíþjóð í Jönköping 1953—55, þá tvö ár í Gautaborg, sfðan ár í Kristianstad, fimm ár í Varberg og loks í Udde- valla, þar sem hann rak eigin tannlæknastofu frá 1964 til ævi- loka. Heimsótti ég hann og fjöl- skyldu hans þar einu sinni og minnist þeirrar heimsóknar með mikilli ánægju. Vilhjálmur gekk hinn 6. desem- ber 1952 að eiga sænska stúlku, Irmu Elviru Nilsson, dóttur Nils Martinssonar bónda f Kjellstorp i Glimákra og Önnu konu hans. Vilhjálmur og Irma eignuðust tvær dætur og eru þær Rita Elfza- bet, kennari og sálfræðingur og Birgitta, hjúkrunarkona. Þótt fjölskyldan ÖU kæmi hingað heim, voru þær þó fleiri ferðirnar, er Vilhjálmur kom einn, í honum þrá til gamla landsins og ættingja og vina hér. Það var alltaf jafn- ánægjulegt að hitta hann og spjalla við hann um heima og geima, heyra hve vel hann hélt hinu íslenzka tungutaki, sem hann fékk svo lítt beitt úti um byggðir Svfarfkis. Nú er þessi vinur minn og frændi snögglega fallinn frá. Ég votta Irmu og dætrunum, ennfremur systrum Vilhjálms hér heima og öðrum nán- um vandamönnum innilega samúð. \ Finnbo gi Guðmundsson ArnleifS. Höskulds- dóttír - Minning Að loknum veikindum sfðustu tveggja mánaða lauk Arnleif Stein- unn Höskuldsdóttir lífsferli sínum að morgni sunnudagsins 7. desem- ber. í dagsins önn er dauðinn ætíð svo fjarri okkar hugsun, þeirra sem erum við fulla heilsu og á fullu að lifa lífinu dag hvern. Enda ekkert skritið, því dauðinn er jú andstaða lífsins. Alla Steina var tengdamóðir mín og við andlát hennar verður tregt um tungutak. Hugurinn leitar víða og þaðan streyma ótal spurn- ingar sem ekkert svar fæst við, því leitar hugurinn á vit minninganna. Þær renna hjá straumþungar en um leið milda þær huga manns. Á aðventu þessa árs kveð ég góða tengdamóður mína sem ég og fjöl- skylda mín áttum með svo margar dýrmætar stundir. Hennar heimili stóð okkur alltaf opið og var hún boðin og búin að rétta hjálparhönd þegar eitthvað stóð til, eða bara þegar strákarnir okkar fóru til hennar Öllu ömmu til að fá að drekka og var það þá oft að Alla amma bakaði vöfflur handa þeim til að hafa með mjólkinni. Ég kynnt- ist Öllu Steinu fyrst er ég og kona mín, Margrét Þórdís Egilsdóttir, trúlofuðum okkur. Þá bjuggu Egill og Alla í Miðstrætinu en nú síðustu árin í Klapparbergi 23 hér í borg. Hún Alla Steina fæddist 5. mars 1915 á Djúpavogi, dóttir hjónanna Höskuldar Sigurðssonar og Þórdís- ar Stefánsdóttur. AUa var næst yngst barna þeirra hjóna, en þau voru fímm. AHa Steina fluttist ung til Reykjavíkur þar sem hún kynntist eftirlifandi eiginmanni sínum, Agli Gestssyni, tryggingamiðlara, og bjó þar æ síðan. Þau hjónin eignuðust fjögur börn. Þau eru Örn Egilsson, kvæntur Lonný Egilson, Höskuldur Egilsson, kvæntur Soffíu Rögn- valdsdóttur, Ragnheiður Egilsdðtt- ir, gift Lárusi Svanssyni og Margrét Þórdís Egilsdóttir, sem er konan mín. Ég vil að lokum biðja góðan guð að styrkja fjölskylduna á sorg- arstundu, en minningin um elskaða eiginkonu, móður, ömmu, lang- ömmu, tengdamóður og systur mun lýsa hjörtum ykkar um ókomin ár. Óskar Smárí Halldórsson Egill Benedikts- son íDal - Kveðja Fundum okkar bar fyrst saman með undarlegum hætti, en átti vel við manninn umhverfið. Ég mætti honum út á aurum Jökulsár í Lóni einn sólbjartan vordag 1963. Hann dróst áfram og dröslaði á eftir sér pokaskjatta með grjóti f. Þennan mann hefir dauðinn merkt sér, Iaust samstundis niður í huga minn. Hann heilsaði mér andstuttur og kvaðst heita Egill Benediktsson, kenndur við Dal f Lóni. Hann sagðist vafra um aurana að vana sínum að líta eftir fágætum steinum, sem þar kynnu að finnast f framburði árinnar. Sfðar kom f ljós að af sjaldgæfum bergtegund- um átti hann mikið og forkunnlegt safh. Skömmu síðar leitaði Egill sér lækninga á Skotlandi. Kom þá í ljós að mein hans var ekki f hjartanu sjálfu heldur umbúnaði þess. Fékk hann fullan bata við uppskurð hjá skozkum og kunni sögur að segja af þeim atburðum. Þessi maður varð einhver hl^jast- ur vinur sem ég hefi eignazt um ævina. Og minnar fjölskyldu. Börn- in mín bernsk gerðust miklir aðdáendur þessa manns með töfra- steinana og linntu ekki látum fyrr en smíð höfðu verið gerð úr gjöfum hans. Egill í Dal var snemma til kvadd- ur að vera fyrirsvarsmaður sveitar sinnar í félagsmálum. Það má mik- ið vera ef fundizt hafa hnökrar á þeirri embættisfærslu. Hann var allra manna samvizkusamastur í störfum sínum og lét ekki hendi óveifað ef það gat orðið til góðs félagsskap sveitarinnar. Sótti mannamót kappsamlega hennar vegna. Var hvarvetna að honum hinn mesti sómi og bótti samferðar- mönnum hans f hópi sveitarstjórn- armanna hið mesta til hans koma af drengskaparsökum. Um það hef- ir margur borið vitni í mín eyru. Egill var allra manna gestrisn- astur og glaðbeittastur heim að sækja. Leiddi hann þá jafnan gesti sína í gimsteinastofu að sýna þeim dýrðarsmíð móður náttúru. Um all- an beina og vináttu voru þau samtaka hjónin, Guðfinna og hann. Mátti svo kalla, eftir að þau ftuttu í Volasel, að skáli þeirra stæði um þjóðbraut þvera. Margir af góðum vinum mínum hafa gengið fyrir ætternisstapann austur þar á umliðnum aldarfjórð- ungi er ég fyrst nam þar iand. Fari þeir f friði. Friður Guðs þá blessi. Einn af þeim beztu var Eg- ill bóndi f Dal. Sverrir Hermannsson Gústav Sigvalda- son - Minning Fæddurl2.júlil911 Dáimi 6. desember 1986 Elsku afi minn, Gústav Sigvalda- son, varð bráðkvaddur þann 6. þ.m. Svo skyndilega sem hendi væri veif- að var hann kallaður burt héðan. Það er alltaf erfitt að sætta sig við það þegar ástvinur er kallaður burt en minningarnar munu lifa og þær eru það dýrmætasta sem hver mað- ur á. Afi minn var fæddur þann 12. júlí 1911 að Hrafnabjörgum í Svínadal, A-Húnavatnssýslu og 61 hann bernskualdur sinn þar. Varð hann búfræðingur frá Hðlum í Hjaltadal 1932 og nam sfðan við Samvinnuskólann árin 1933—35. Fluttist hann síðan til Reykjavík- ur og vann þar hin ýmsu störf meðal annars sem skrifstofumaður hjá heildverslun Jóns Loftssonar ('36-'38), bókari og gjaldkeri hjá Ofnasmiðjunni hf. ('38-'48). Varð hann svo aðalgjaldkeri hjá Flug- málastjórn frá 1. janúar '48 og síðan sem skrifstofu- og fjármála- stjóri. Vann hann hjá Flugmála- stjórn til 70 ára aldurs eða til ársins 1982. Afi kvæntist ömmu minni, Asu Pálsdóttur, 18. maí 1940 ogeignuð- ust þau þrjú börn, Jónínu Guðrunu, Pál og Sigvalda. . Þegar ég lít til baka og minnist bernsku minnar þá er afi alltaf til staðar þvf í Blönduhlfðinni hjá afa og ömmu vildi ég alltaf vera. ÖU sumur, sem barn og unglingur, fór ég með afa norður að Hrafnabjörg- um, en þar hafði hann (á fæðingar- jörð sinni), hafið uppbyggingu og varð þar hið reisulegasta bú svo af bar í sveitinni. Enda var afí stolt- ur af jörð sinni, enda átti hún hug hans allan og þar undi hann sér best. Rak hann fyrst búskap á Hrafna- björgum með ráðsmanni en sfðan með öðrum ábúendum. Dáðist ég alltaf að því hvað hann var vihugur að keyra norður stanslaust f 7 klst. Og þá voru nú vegirnir ekki eins góðir og nú orðið. En hin seinni ár treysti hann sér ekki að fara svo ört norður. En hann sagði ekki skilið við skepnurnar þvf hann hefur ávallt haft hesta fyrir sunnan. Fyrst var hann með hesthús á Reykjavíkur- flugvelli en byggði síðan hesthús f Víðidal og hefur hann haft hestana þar síðan. Hafa hestarnir alltaf verið honum mjög hjartfólgnir og voru þeir bestu vinir hans. Það voru yndislegar stundir sem ég átti með afa í útreiðartúrum en eftir að árin fóru að færast yfír hann fækkaði þeim. Ég mun aldrei gleyma því atviki sem skeði er ég var u.þ.b. 6 ára. Þá afrekuðum við það ég og vin- kona mín að kveikja f gardmunum í svefnherbergi ömmu og afa. AUur «$- glugginn var í ljósum logum og földum við okkur og létum engan vita um þennan hræðilega atburð. Eftir u.þ.b. 3 tfma fundumst við svo. Vorum eilítið skammaðar en afi eins og endranær kenndi í brjðst um okkur og fór með okkur út f ísbúð, fengum við sinn ísinn hvor og var afi þá sannarlega besti afi í heiminum. Þegar eitthvert okkar systkinana var veikt var afi fyrstur af ölluni að koma í heimsókn með fulla vasa af sælgæti, og þá færðist nú bros yfir sjúklingana. En alltaf var hann § kominn ef eitthvað bjátaði á. Við systkinin þökkum fyrir öll árin sem við fengum að njóta sam- vista við hann. Megi góður guð styrkja elsku önunu, Siwa frænda og alla ástvini á þessari stundu. Ása Kolla
Blaðsíða 1
Blaðsíða 2
Blaðsíða 3
Blaðsíða 4
Blaðsíða 5
Blaðsíða 6
Blaðsíða 7
Blaðsíða 8
Blaðsíða 9
Blaðsíða 10
Blaðsíða 11
Blaðsíða 12
Blaðsíða 13
Blaðsíða 14
Blaðsíða 15
Blaðsíða 16
Blaðsíða 17
Blaðsíða 18
Blaðsíða 19
Blaðsíða 20
Blaðsíða 21
Blaðsíða 22
Blaðsíða 23
Blaðsíða 24
Blaðsíða 25
Blaðsíða 26
Blaðsíða 27
Blaðsíða 28
Blaðsíða 29
Blaðsíða 30
Blaðsíða 31
Blaðsíða 32
Blaðsíða 33
Blaðsíða 34
Blaðsíða 35
Blaðsíða 36
Blaðsíða 37
Blaðsíða 38
Blaðsíða 39
Blaðsíða 40
Blaðsíða 41
Blaðsíða 42
Blaðsíða 43
Blaðsíða 44
Blaðsíða 45
Blaðsíða 46
Blaðsíða 47
Blaðsíða 48
Blaðsíða 49
Blaðsíða 50
Blaðsíða 51
Blaðsíða 52
Blaðsíða 53
Blaðsíða 54
Blaðsíða 55
Blaðsíða 56
Blaðsíða 57
Blaðsíða 58
Blaðsíða 59
Blaðsíða 60
Blaðsíða 61
Blaðsíða 62
Blaðsíða 63
Blaðsíða 64
Blaðsíða 65
Blaðsíða 66
Blaðsíða 67
Blaðsíða 68
Blaðsíða 69
Blaðsíða 70
Blaðsíða 71
Blaðsíða 72
Blaðsíða 73
Blaðsíða 74
Blaðsíða 75
Blaðsíða 76
Blaðsíða 77
Blaðsíða 78
Blaðsíða 79
Blaðsíða 80

x

Morgunblaðið

Beinir tenglar

Ef þú vilt tengja á þennan titil, vinsamlegast notaðu þessa tengla:

Tengja á þennan titil: Morgunblaðið
https://timarit.is/publication/58

Tengja á þetta tölublað:

Tengja á þessa síðu:

Tengja á þessa grein:

Vinsamlegast ekki tengja beint á myndir eða PDF skjöl á Tímarit.is þar sem slíkar slóðir geta breyst án fyrirvara. Notið slóðirnar hér fyrir ofan til að tengja á vefinn.