Morgunblaðið - 12.12.1986, Síða 67

Morgunblaðið - 12.12.1986, Síða 67
MORGUNBLAÐIÐ, FÖSTUDAGUR 12. DESEMBER 1986 67 Vilhjálmur Th. Bjarnar tannlæknir — Minning heimili sitt af myndarskap og rausn. Þau voru þar fyrst með nokkum búskap, geitur og hænsni og voru á undan sinni samtíð í ræktun garðávaxta. Anna lagði einlæga rækt við garðinn sinn og kenndi niðjum sínum að meta hollustu grænmetis. Jafnframt lögðu þau áherslu á útlit jarðar sinnar, enda fengu þau viðurkenningu frá Feg- runarfélagi Hafnarfjarðar. Það var eðlileg verkaskipting milli þeirra hjóna, að hún sæi um rekstur heim- ilisins, því að Guðbjöm, hinn harðduglegi og farsæli sjósóknari, var oft langdvölum að heiman. Anna var mjög trúuð kona og þess fullviss að líf sé eftir þetta jarðneska. Trú hennar kom m.a. fram í einlægum áhuga á fagurri tónlist. Var hún góður liðsauki þeg- ar hún nýkomin úr sveitinni söng með Alþingishátíðarkómum á Þing- völlum 1930. Þrátt fyrir mikil skyldustörf heima fyrir hafði Anna alltaf tíma til ýmissa félagsstarfa og svo til að rækta samskiptin við ættingja og vini. Nánir ættingjar hennar vora margir en hún fylgdist grannt með öllum og lét velferð einstakra sig ávallt skipta þegar á þurfti að halda. Við tengdafólk sitt átti hún og einstaklega gott samband og vora t.d. samskipti foreldra minna og systur við þau Önnu og Guð- bjöm fádæma innileg, og saknar móðir mín samfylgdar hennar í opið hús hjá Félagi aldraðra. Anna trúði á land sitt og þjóð og leitaði allra Ieiða til að bæta eig- ið mannlíf sem og annarra. Hún tók forystu í Náttúrulækningafélagi Hafnarfjarðar og var um langa tíð mjög virkur og virtur félagi í Hraunprýði, kvennadeild Slysa- vamafélags íslands í Hafnarfirði. Þá lét hún einnig skógrækt mjög til sín taka, var virkur félagi í Skóg- ræktarfélagi Hafnarfjarðar og var meðal þeirra sem fóra árið 1952 til að kynna sér skógrækt í Nor- egi. Hún lét sig ógjaman vanta á samkomur þar sem áhugamál henn- ar vora á döfinni. Anna Eiríksdóttir taldi sig ótví- rætt Snæfelling og lét sig varða vöxt og viðgang sveitar sinnar. Er því viðeigandi að gera tvö síðustu erindin úr ljóði Ármanns Dalmanns- sonar, „Sólarlag við Snæfellsjökul", að lokaorðum þessarar minningar. Þessi orð Ármanns frænda hennar lýsa vel lífsviðhorfi Önnu. Hafið og allar Faxaflóa strendur faðmar nú sólarinnar mildi bjarmi eins og hún vilji minna á mjúkar hendur móður sem leggur hvítvoðung að barmi - eins og hún vilji minna mig á það, sem mér var kærast hér á þessum stað. Himinsins drottning, móðir Ijóss og lita lítur í svip af þessu breiddarstigi, en strax að morgni meira ljós og hita miðlar hún oss, þó nú til viðar hnigi. Það er sem jörð og hafa svo undurhljótt hlusti, er sólin býður - góða nótt Hafi Anna Eiríksdóttir þökk fyrir það líf sem hún gaf okkur nánustu samferðamönnum hennar. Almar Grímsson Fæddur 19. ágúst 1923 Dáinn 30. nóvember 1986 Vilhjálmur Th. Bjamar, tann- læknir í Uddevalla í Svíþjóð, varð bráðkvaddur sunnudaginn 30. nóv- ember sl. og verður jarðsunginn þar í dag, 12. desember. Hann fæddist í Reykjavík 19. ágúst 1923. Faðir hans var Theódór kaupmaður í Reykjavík, sonur Vil- hjálms Bjamarsonar, bónda á Rauðará, og Sigurlaugar Jóhannes- dóttur. En móðir Vilhjálms var Vilborg, dóttir Vilhjálms Þorláks- sonar, bónda á Kollsstöðum í Vallnahreppi og Hólmfríðar Grímsdóttur frá Öxará í Ljósavatns- hreppi. Vilborg lézt 21. september 1923, einungis rúmum mánuði eftir að Vilhálrhur fæddist. Faðir hans, Theódór, drakknaði úti fyrir Mýram 9. desember 1926, þá á leið að norðan frá jarðarför móður sinnar. Það vildi Vilhjálmi og systrum hans tveim, er eldri vora, Sigfríði og Guðnýju, til happs, að móður- systir þeirra, Guðný og maður hennar, Einar Sveinn Einarsson, bankamaður frá Stakkahlíð í Loð- mundarfirði, tóku þau í fóstur og reyndust þeim sem bestu foreldrar. Þau bjuggu lengstum á Lokastíg 7 í Reykjavík, og þangað átti maður forðum marga ferðina að heim- sækja frændsystkin sín. Við Vil- hjálmur, sem voram nær jafnaldrar, voram eitt sumar á skólaáranum saman í vegavinnu norður á Stóra- Vatnsskarði. Var hann alltaf sami góði og glaðlyndi félaginn, er öllum þótti vænt um er kynntust honum og samvistum voru við hann. Að loknu stúdentsprófi í Reykjavík vorið 1945 vann Vil- hjálmur við skrifstofustörf í Reykjavík um hríð, en réðst síðar til náms í tannlækningum við Tann- læknaháskólann í Málmey í Svíþjóð ög lauk prófi úr þeim skóla snemma árs 1953. Hann vann sem tann- læknir á ýmsum stöðum á Svíþjóð í Jönköping 1953—55, þá tvö ár í Gautaborg, sfðan ár í Kristianstad, fimm ár í Varberg og loks í Udde- valla, þar sem hann rak eigin tannlæknastofu frá 1964 til ævi- loka. Heimsótti ég hann og fjöl- skyldu hans þar einu sinni og minnist þeirrar heimsóknar með mikilli ánægju. Vilhjálmur gekk hinn 6. desem- ber 1952 að eiga sænska stúlku, Irmu Elvira Nilsson, dóttur Nils Martinssonar bónda í Kjellstorp í Glimákra og Önnu konu hans. Vilhjálmur og Irma eignuðust tvær dætur og era þær Rita Elíza- bet, kennari og sálfræðingur og Birgitta, hjúkranarkona. Þótt fjölskyldan öll kæmi hingað heim, vora þær þó fleiri ferðimar, er Vilhjálmur kom einn, í honum þrá til gamla landsins og ættingja og vina hér. Það var alltaf jafn- ánægjulegt að hitta hann og spjalla við hann um heima og geima, heyra hve vel hann hélt hinu íslenzka tungutaki, sem hann fékk svo lítt beitt úti um byggðir Svíaríkis. Nú er þessi vinur minn og frændi snögglega fallinn frá. Ég votta Irmu og dætranum, ennfremur systram Vilhjálms hér heima og öðram nán- um vandamönnum innilega samúð. Finnbo gi Guðmundsson Arnleif S. Höskulds dóttir - Minning Að loknum veikindum síðustu tveggja mánaða lauk Amleif Stein- unn Höskuldsdóttir lífsferli sínum að morgni sunnudagsins 7. desem- ber. í dagsins önn er dauðinn ætíð svo íjarri okkar hugsun, þeirra sem erum við fulla heilsu og á fullu að lifa lífinu dag hvem. Enda ekkert skrítið, því dauðinn er jú andstaða lífsins. Alla Steina var tengdamóðir mín og við andlát hennar verður tregt um tungutak. Hugurinn leitar víða og þaðan streyma ótal spum- ingar sem ekkert svar fæst við, því leitar hugurinn á vit minninganna. Þær renna hjá straumþungar en um leið milda þær huga manns. Á aðventu þessa árs kveð ég góða tengdamóður mfna sem ég og fjöl- skylda mín áttum með svo margar dýrmætar stundir. Hennar heimili stóð okkur alltaf opið og var hún boðin og búin að rétta hjálparhönd þegar eitthvað stóð til, eða bara þegar strákamir okkar fóra til hennar Öllu ömmu til að fá að drekka og var það þá oft að Alla amma bakaði vöfflur handa þeim til að hafa með mjólkinni. Ég kynnt- ist Öllu Steinu fyrst er ég og kona mín, Margrét Þórdís Egilsdóttir, trúlofuðum okkur. Þá bjuggu Egill og Alla í Miðstrætinu en nú síðustu árin í Klapparbergi 23 hér í borg. Hún Alla Steina fæddist 5. mars 1915 á Djúpavogi, dóttir hjónanna Höskuldar Sigurðssonar og Þórdís- ar Stefánsdóttur. Alla var næst yngst bama þeirra hjóna, en þau vora fimm. Alla Steina fluttist ung til Reykjavíkur þar sem hún kynntist eftirlifandi eiginmanni sínum, Agli Gestssyni, tryggingamiðlara, og bjó þar æ síðan. Þau hjónin eignuðust fjögur böm. Þau era Öm Egilsson, kvæntur Lonný Egilson, Höskuldur Egilsson, kvæntur Soffíu Rögn- valdsdóttur, Ragnheiður Egilsdótt- ir, gift Lárasi Svanssyni og Margrét Þórdís Egilsdóttir, sem er konan mín. Ég vil að lokum biðja góðan guð að styrlqa fjölskylduna á sorg- arstundu, en minningin um elskaða eiginkonu, móður, ömmu, lang- ömmu, tengdamóður og systur mun lýsa hjörtum ykkar um ókomin ár. Óskar Smári HaUdórsson Egill Benedikts- son íDal - Kveðja Fundum okkar bar fyrst saman með undarlegum hætti, en átti vel við manninn umhverfið. Ég mætti honum út á auram Jökulsár í Lóni einn sólbjartan vordag 1963. Hann dróst áfram og dröslaði á eftir sér pokaslq'atta með gijóti í. Þennan mann hefir dauðinn merkt sér, laust samstundis niður í huga minn. Hann heilsaði mér andstuttur og kvaðst heita Egill Benediktsson, kenndur við Dal í , Lóni. Hann sagðist vafra um aurana að vana sínum að líta eftir fágætum steinum, sem þar kynnu að finnast í framburði árinnar. Síðar kom í ljós að af sjaldgæfum bergtegund- um átti hann mikið og forkunnlegt safn. Skömmu síðar leitaði Egill sér lækninga á Skotlandi. Kom þá í ljós að mein hans var ekki í hjartanu sjálfu heldur umbúnaði þess. Fékk hann fullan bata við uppskurð hjá skozkum og kunni sögur að segja af þeim atburðum. Þessi maður varð einhver hlýjast- ur vinur sem ég hefi eignazt um ævina. Og minnar fjölskyldu. Böm- in mín bemsk gerðust miklir aðdáendur þessa manns með töfra- steinana og linntu ekki látum fyrr en smíð höfðu verið gerð úr gjöfum hans. Egill í Dal var snemma til kvadd- ur að vera fyrirsvarsmaður sveitar sinnar í félagsmálum. Það má mik- ið vera ef fundizt hafa hnökrar á þeirri embættisfærslu. Hann var allra manna samvizkusamastur í störfum sínum og lét ekki hendi óveifað ef það gat orðið til góðs félagsskap sveitarinnar. Sótti mannamót kappsamlega hennar vegna. Var hvarvetna að honum hinn mesti sómi og þótti samferðar- mönnum hans í hópi sveitarstjóm- armanna hið mesta til hans koma af drengskaparsökum. Um það hef- ir margur borið vitni í mín eyru. Egill var allra manna gestrisn- astur og glaðbeittastur heim að sækja. Leiddi hann þá jafnan gesti sína í gimsteinastofu að sýna þeim dýrðarsmíð móður náttúra. Um all- an beina og vináttu voru þau samtaka hjónin, Guðfinna og hann. Mátti svo kalla, eftir að þau fluttu í Volasel, að skáli þeirra stæði um þjóðbraut þvera. Margir af góðum vinum mínum hafa gengið fyrir ættemisstapann austur þar á umliðnum aldaifyórð- ungi er ég fyrst nam þar land. Fari þeir í friði. Friður Guðs þá blessi. Einn af þeim beztu var Eg- ill bóndi í Dal. Sverrir Hermannsson Gústav Sigvalda- son - Minning Fæddur 12. júlí 1911 Dáinn 6. desember 1986 Elsku afi minn, Gústav Sigvalda- son, varð bráðkvaddur þann 6. þ.m. Svo skyndiiega sem hendi væri veif- að var hann kallaður burt héðan. Það er alltaf erfitt að sætta sig við það þegar ástvinur er kallaður burt en minningamar munu lifa og þær era það dýrmætasta sem hver mað- ur á. Afí minn var fæddur þann 12. júlí 1911 að Hrafnabjörgum í Svínadal, A-Húnavatnssýslu og ól hann bemskualdur sinn þar. Varð hann búfræðingur frá Hólum í Hjaltadal 1932 og nam síðan við Samvinnuskólann árin 1933—35. Fluttist hann síðan til Reykjavík- ur og vann þar hin ýmsu störf meðal annars sem skrifstofumaður hjá heildverslun Jóns Loftssonar (’36—’38), bókari og gjaldkeri hjá Öfnasmiðjunni hf. (’38—’48). Varð hann svo aðalgjaldkeri hjá Flug- málastjóm frá 1. janúar ’48 og síðan sem skrifstofu- og Qármála- stjóri. Vann hann hjá Flugmála- stjóm til 70 ára aldurs eða til ársins 1982. Afi kvæntist ömmu minni, Ásu Pálsdóttur, 18. maí 1940 ogeignuð- ust þau þijú böm, Jónínu Guðrúnu, Pál og Sigvalda. Þegar ég lít til baka og minnist bemsku minnar þá er afi alltaf til staðar því í Blönduhlíðinni hjá afa og ömmu vildi ég alltaf vera. Öll sumur, sem bam og unglingur, fór ég með afa norður að Hrafnabjörg- um, en þar hafði hann (á fæðingar- jörð sinni), hafið uppbyggingu og varð þar hið reisulegasta bú svo af bar í sveitinni. Enda var afi stolt- ur af jörð sinni, enda átti hún hug hans allan og þar undi hann sér best. Rak hann fyrst búskap á Hrafna- björgum með ráðsmanni en sfðan með öðram ábúendum. Dáðist ég alltaf að þvf hvað hann var viljugur að keyra norður stanslaust í 7 klst. og þá voru nú vegimir ekki eins góðir og nú orðið. En hin seinni ár treysti hann sér ekki að fara svo ört norður. En hann sagði ekki skilið við skepnumar þvf hann hefur ávallt haft hesta fyrir sunnan. Fyrst var hann með hesthús á Reykjavíkur- flugvelli en byggði síðan hesthús í Víðidal og hefur hann haft hestana þar síðan. Hafa hestamir alltaf verið honum mjög hjartfólgnir og vora þeir bestu vinir hans. Það vora yndislegar stundir sem ég átti með afa f útreiðartúram en eftir að árin fóra að færast yfir hann fækkaði þeim. Ég mun aldrei gleyma þvi atviki sem skeði er ég var u.þ.b. 6 ára. Þá afrekuðum við það ég og vin- kona mín að kveikja í gardínunum í svefnherbergi ömmu og afa. Allur glugginn var í ljósum logum og földum við okkur og létum engan vita um þennan hræðilega atburð. Eftir u.þ.b. 3 tíma fundumst við svo. Vorum eilítið skammaðar en afi eins og endranær kenndi í bijóst um okkur og fór með okkur út í isbúð, fengum við sir.n ísinn hvor og var afi þá sannarlega besti afi í heiminum. Þegar eitthvert okkar systkinana var veikt var afi fyrstur af öllum að koma í heimsókn með fulla vasa af sælgæti, og þá færðist nú bros yfir sjúklingana. En alltaf var hann kominn ef eitthvað bjátaði á. Við systkinin þökkum fyrir öll árin sem við fengum að njóta sam- vista við hann. Megi góður guð styrkja elsku ömmu, Siwa frænda og alla ástvini á þessari stundu. Ása Kolla

x

Morgunblaðið

Beinleiðis leinki

Hvis du vil linke til denne avis/magasin, skal du bruge disse links:

Link til denne avis/magasin: Morgunblaðið
https://timarit.is/publication/58

Link til dette eksemplar:

Link til denne side:

Link til denne artikel:

Venligst ikke link direkte til billeder eller PDfs på Timarit.is, da sådanne webadresser kan ændres uden advarsel. Brug venligst de angivne webadresser for at linke til sitet.