Morgunblaðið - 28.05.1993, Blaðsíða 47

Morgunblaðið - 28.05.1993, Blaðsíða 47
-m i lAMv8ii HyOAUUTcJÍVt (VÍUA.1HMU0510M ICUNBLAÐIB FOSTUDAGUR ¦28. MAI 1003 M Minning '.¦¦< r f?n(\ —r-,—¦ , ,i, ¦, ¦ i . ¦— I Grétar Lýðsson Fæddur 11. mars 1964 Dáinn 28. apríl 1993 í dag minnumst við elskulegs bróður okkar og mágs, Grétars Lýðssonar sem lést af slysförum nú í apríl. Við systkinin og makar okkar komum saman eina kvöld- stund til að tala um það sem efst var í minningunni um Grétar. Kom þá margt skemmtilegt upp á yfir- borðið, en við ætlum að stikla á því helsta. Grétar var fæddur á Akranesi og ólst upp við Vesturgötuna og fjöruna. Hann var yngstur a'f fimm systkinum og voru þeir bræðurnir þrír. Léku þeir sér mikið saman og var fjaran þeirra athafnasvæði. Sjávarlífið hafði aðdráttarafl og fóru þeir oft niður í Fiskiver að fylgjast með pabba sínum vinna í fiskaðgerðinni eða þegar síldin var að hjálpa mömmu sinni „inni á Kampi að troða síld í tunnu". Á sumrin fór hann svo í sveit til ætt- ingjanna norður á Strandir, þ.e. í Steinadal í Kollafirði. Árin liðu og eftir að skyldunámi var lokið byrjaði hann að vinna hjá Heimaskaga í fiskvinnslu og flutti sig síðan yfir í Síldarverksmiðjuna og var þar í nokkur ár. En hugur- inn stefndi lengra. Hann vann í nokkurn tíma hjá Nótastöðinni og var boðið að læra netagerð, þar eð hann var laghentur og fljótur að læra, en hann þáði það ekki því að sjórinn heillaði. Loðnuskipið Rauðs- ey AK varð því næsti vinnustaður hans, féll honum sjómannslífið vel og var hann vinsæll um borð. Þegar Rauðsey AK var seld fór hann á Höfrung AK og var á honum þar til síðustu loðnuvertíð lauk. Skyldi hún verða sú síðasta. Fjölskyldan var honum það mikilvæg, að hann óskaði þess að eiga meiri samvistir við hana. Um 1980 kynntist hann Hugrúnu Olgu Guðjónsdóttur og byrjuðu þau fljótlega að búa. Saman eignuðust þau soninn Guðjón Þór árið 1984. Þau slitu samvistir tveim árum seinna. Árið 1988 stofnaði hann á ný heimili með Kristínu Hörpu Þrá- insdóttur, sem átti þá þriggja ára stúlku, Guðrúnu Bryndísi. Ári seinna fæddist þeim sonurinn Egill Fannar. Grétar var einstaklega barngóður og lét ekki sitt eftir liggja til að þau öll hefðu það sem best. Alltaf virkaði hann léttur og hress við okkur jafnvel þótt við viss- um að hann ætti erfitt á stundum. Hann var farinn að tala um að fá sér vinnu í landi, og langaði að læra eitthvða listrænt, t.d. að syngja. Nokkrum sinnum hafði hann komið fram á árshátíðum og sjómannaböllum við góðan orðstír og talaði stundum um að hann lang- aði í Skagaleikflokkinn. Ferðalög og stangveiðar vor hans líf og yndi. Oft var talað um að gaman væri „fara eitthvað", t.d. í sólina á Spáni sem hann og gerði. Aldrei stóð svo illa á hjá honum að ekki gæti hann rétt okkur hjálparhönd. Eins var með vinnusemina. Eftir síðustu loðnuvertíð var hann orðinn atvinnulaus. Greip hann því fegins hendi þegar honum var boðið að fara einn róður á Sæberg AK. En þá gripu örlögin inn í. Báturinn kom ekki aftur að landi og Grétar ekki heldur. Við minnumst hans með söknuði um leið og við biðjum himnaföður- inn að vísa honum veg á ókunnum leiðum eilífðarinnar. Við viljum trúa að þar bíði hans nýtt og enn betra tilverustig. Góður Guð blessi minn- ingu Grétars Lýðssonar. Systkini og makar. Margs er að minnast, margt er hér að þakka. Guði sé lof fyrir liðna tíð. Margs er að minnast, margs er að sakna. Guð þerri tregatárin stríð. (V. Briem.) Mig setti hljóða þegar systir mín hringdi til mín að morgni hins 28. apríl, og tilkynnti mér að hann Grétar sonur sinn hefði farist með mb. Sæbergi frá Akranesi. Ótal hugsanir og spurningar sem erfitt er að skilja og aldrei fást svör við hlóðust upp og þutu í gegnum hug- ann. Grétar var nýlega orðinn 29 ára gamall, fæddur og uppalinn á Akranesi og yngstur af fimm systk- inum, sonur hjónanna Vigdísar Matthíasdóttur og Lýðs Sigmunds- sonar. Mig langar með þessum línum að minnast frænda míns. Mín fyrstu kynni af Grétari voru af honum sem litlu barni, nokkurra mánaða gömlu, ög héldust þau kynni nokk- uð fram eftir aldri. En svo skildi leiðir og varð vegalengdin lengri á milli okkar. Grétar var gott barn og unglingur og alltaf var stutt í brosið þó að eitthvað bjátaði á. Ég sá Grétar síðast fyrir nokkr- um árum þegar ég var í heimsókn hjá foreldrum hans. Hann kom þá í heimsókn til þeirra og þar var sami drengurinn á ferð og ég hafði kynnst sem barni. Þessi orð mín segja lítið og eru lítils megnug á slíkri stund. Elsku Harpa, börn, foreldrar, systkini og aðrir aðstandendur. Ég votta ykkur mína dýpstu samúð og bið Guð að gefa ykkur styrk í sorg ykkar og söknuði. Blessuð sé minning þessa góða og hugljúfa drengs sem var okkur svo kær. Hann mun lifa áfram í hugum okkar allra sem elskuðum hann. Sigríður Matthíasdóttir. „Það syrtir að er sumir kveðja," segir í kvæðinu um hafið og þá, sem laðast að því. Það eru oft dimmir dagar hjá þeim sem bíða á ströndinni í válynd- um veðrum eftir þeim sem hafið hefur heillað og hætta lífi sínu þar við að færa björg í bú ástvinum sínum og þjóðinni allri. Það hafa verið dimmir dagar á Akranesi vegna þeirra fórna, sem sjónum hafa verið færðar á þessum fyrstu mánuðum ársins, þar sem þrír bátar hafa farist með fimm mönnum. Sem betur fer er sjaldgæft að sama byggðarlagið verði fyrir svo þungbærum missi á svo stuttum tíma. „Það syrtir að er sumir kveðja." Það er sár harmur kveðinn að fjölskyldu og vinahópi Grétars Lýðssonar, sem drukknaði ásamt nafna sínum Sigurðssyni þegar bát- urinn Sæberg fórst 27. apríl síðast- liðinn í skyndilegu áhlaupsveðri. Grétar Lýðsson var fæddur 11. mars 1964. Foreldrar hans eru Lýð- ur Sigmundsson og Vigdís Matthí- asdóttir. Grétar lætur eftir sig sam- býliskonu, Hörpu Þráinsdóttur, tvö börn og eitt fósturbarn. Oft spyr maður um tilganginn með þessu eða hinu. Hver eru tilverunnar rök fyrir því að ungur maður í blóma lífsins með áætlanir og fyrirheit langs lífs er skyndilega burt kallaður frá konu og börnum? Svo eru aðrir sem þjást í hárri elli og óska dauðans en tíminn er ekki enn kominn fyrir þá. „Það syrtir að er sumir kveðja," og rökin eru til fyrir því að þeir kveðja. Við þekkjum þau bara ekki, og það verður aldrei auðvelt að taka þeim sem staðreynd. Grétar Lýðsson var yngstur sinna systkina og mér er minnisstætt þegar ég kom fyrst á heimili for- eldra hans, sem sonur minn hafði þá nýlega tengst. Það var ferming- ardagur Grétars og systir hans hvíslaði að mér, stolt af bróður sín- um: „Hann er yngstur og stærstur . af okkur." Lítil atvik geymast oft lengi. Grétar stundaði vinnu til sjós og lands og þó aðallega sjós, því að þangað stefndi hugurinn. Hann var eftirsóttur starfsmaður sakir dugn- aðar og góðra samskipta við þá, sem með honum unnu. Á þannig mönnum mæðir hiti og þungi dags- ins. Hann var staddur í fyrri hálfleik Iífsins og horfði glaður til þess síð- ari, þegar kallið kom. Góður er genginn langt um aldur fram. „Alvaldið er kyrrlátt og starf- semi þess örugg. Á neti himinsins eru víðir möskvar, en ekkert slepp- ur úr því." (Lao-Tse.) Ég votta Hörpu, börnunum, for- eldrum og fjölskyldu dýpstu samúð. Blessuð sé minning Grétars Lýðs- sonar. Unnur Leifsdóttir. t Maðurinn minn, BRYNJÓLFUR BJARKAN, sem lést aö kvöldi 17. maí, verður jarð- sunginn frá Lágafellskirkju laugardag- inn 29. maí 14.00. Fyrir hönd barna minna og annarra ættingja, Halldóra Gunnarsdóttir. t Innilegar þakkir til allra þeirra fjöl- mörgu, sem sýndu okkur samúð og hlýhug við andlát og jarðarför TRYGGVA HÉÐINSSONAR, Geiteyjarströnd, Mývatnssveit. Megi góður Guð styrkja ykkur og blessa. Héðinn Sverrisson, Hulda Finnlaugsdóttir, Erna Héðinsdóttir, Jóhannes Pétur Héðinsson, Helgi Héðinsson, Einar Héðinsson, Finnlaugur Pétur Helgason, Sverrir Tryggvason, Hólmfríður Pétursdóttir, Finnlaugur Snorrason, Hermína Sigurðardóttir. Minning Axel Thorarensen Fæddur 24. október 1906 Dáinn 14. maí 1993 Axel vinur okkar á Gjögri lést á heimili sínu að morgni 14. maí síð- astliðinn. Daginn áður fór hann á sjó og vitjaði um netin sín og kenndi sér ekki meins. En að morgni næsta dags er hann kallaður í annan róð- ur sem hann hlaut að fara í að lok- um eins og aðrir. Axel fæddist á Gjögri, ólst þar upp og bjó þar allan sinn búskap. Stundaði veiðiskap á sjó og landi og framfleytti sér og sinni stóru fjölskyldu með þeim hætti. Og veiði- maður var hann fram í fingurgóma, honum var það einf aldlega eðlislægt að veiða sér til lífsviðurværis. Þó var hann með búskap í smáum stíl, átti nokkrar kindur og kú átti hann einhvern tima, en sagði að hann hefði verið þeirri stundu fegnastur þegar hún hrökk uppaf. Axel var sérstæður persónuleiki og eftirminnilegur þeim sem honum kynntust, glaðsinna og kjarnyrtur eins og hann átti kyn til. Það kom enginn að tómum kofunum sem átti tal við hann um menn og mál- efni. Og mér er^núna minnisstætt samtal sem ég átti við hann nokkr- um dögum áður en hann lést. Þar bar auðvitað á góma fiskveiðar og stjórnun þeirra, en þau mál voru honum eðlilega hugleikin. Og þeir sem stjórna þeim málum hefðu mátt heyra þó ekki væri nema brot af því sem Axel hafði um það að segja. Það var einkar skemmtilegt að eiga samræður við Axel því að hann var fróður og fylgdist vel með þjóð- málum. Og þegar hann sagði frá þá var lagt við hlustir því að fram- sögn hans var mjög sérstæð og skemmtileg. Með honum er horfinn mikill fróðleikur um mannlíf á Gjögri á árum áður, og í sumar stóð til að taka upp á segulband frásagnir Axels af mannlífi og at- burðum frá fyrri tíð, bæði til að varðveita sögurnar og einnig frá- sagnarmáta Axels. En nú er það orðið of seint. Hver kann nú að segja frá Jóni kút eða Siggu pjökk sem kenndi Axel að lesa, og öðrum sérkennilegum persónum sem Axel sagði svo skemmtilega frá. En það var einhvern veginn þannig með Axel að maður leiddi ekki hugann að því að hann yrði ekki þarna áfram, svo samofinn var hann þessu litla samfélagi sem við búum í. Fyrir tæpu ári missti hann kon- una sína, Agnesi Gísladóttur, eftir 60 ára sambúð. Saman áttu þau níu börn og eru sjö þeirra í lífi. Son sinn, Ölver, misstu þau fyrir ellefu árum og var það þeim mikið áfall. Þáttur Agnesar við að koma þessum stóra hóp á legg var ekki lítill, og hefur líklega ekki alltaf nægt að vinna átta tíma vinnudag. Að sumu leyti minnti þessi smávaxna og hljóðláta kona mig á konuna sem kyndir ofninn minn í ljóði Davíðs Stefánssonar frá Fagraskógi. En þó að þau hefðu marga munna að metta voru þau samt alltaf fremur veitendur en þiggjendur. Og það var stundum sagt bæði í gamni og alvöru að Axel hefði haldið lífinu í öllum Víkurum með öllum fiskinum sem hann sendi þeim í gegnum tíð- ina. Og þessa örlætis nutum við svo sannarlega hér í Árnesi. Sjómennskan var hans h'fsstarf og fáir þekktu betur miðin sem sótt var á frá Gjögri en hann. En nú heldur hann á önnur mið og vís- ast verður honum vel til fanga þar ejns og hér. Að baki eru nú Brands- vík, Pollvík og Akurvík og aðrir þeir staðir sem honum voru kærir og ég heyrði hann svo oft segja frá. Héðan úr Arnesi eru þeim Axel og Agnesi að lokum sendar hlýjar kveðjur og þakkir fyrir sam- veruna. Guð blessi minningu þeirra. Valgeir Benediktsson. t Þökkum innilega auðsýnda samúð við andlát og útför eiginmanns míns, föður okkar, tengdaföður, afa og langafa, PÁLS ÁSKELSSONAR. Ása Loftsdóttir, Erla Pálsdóttir, Ingvar Antonsson, Guðríður Pálsdóttir, Anna Pálsdóttir, Elísabet Pálsdóttir, Vilhjálmur Antonsson, barnabörn og barnabarnabörn. + Þökkum innilega auðsýnda samúð og vinarhug við andlát og útför föður okkar, tengdaföður, afa og langafa, GESTS JÓNSSONAR, Hróarsholti, Flóa. Sérstakar þakkir færum við hjúkrunarliði sjúkrahússins á Selfossi fyrir góða umönnun og hlýju honum sýnda. Ragnheiður Gestsdóttir, Tryggvi Gestsson, Guðjón Gestsson, Hólmfríður Gestsdóttir, Haraldur Gestsson, Kristín Gestsdóttir, Einar Þórarinsson, Alda Hermannsdóttir, Rannveig Einarsdóttir, Tómas Kristjánsson, Jóna Sigurlásdóttir, Gylfi Ólafsson, barnabörn og barnabarnabörn. t Alúðar þakkir til allra, sem sýndu okkur vináttu og hlýhug við andlát og útför móður okkar, tengdamöður, ömmu og lahgömmu, PETREU JÓNSDÓTTUR. Elsa Jónsdóttir, María Jónsdóttir, Níels Jónsson, Jóhanna Helga Jónsdóttir, Kristin Jóhannsdóttir, barnabörn og bamabarnabörn Hreiðar Valtýsson, Sveinn Sæmundsson, Hildur Sigursteinsdóttir, Ingi Þórðarson,
Blaðsíða 1
Blaðsíða 2
Blaðsíða 3
Blaðsíða 4
Blaðsíða 5
Blaðsíða 6
Blaðsíða 7
Blaðsíða 8
Blaðsíða 9
Blaðsíða 10
Blaðsíða 11
Blaðsíða 12
Blaðsíða 13
Blaðsíða 14
Blaðsíða 15
Blaðsíða 16
Blaðsíða 17
Blaðsíða 18
Blaðsíða 19
Blaðsíða 20
Blaðsíða 21
Blaðsíða 22
Blaðsíða 23
Blaðsíða 24
Blaðsíða 25
Blaðsíða 26
Blaðsíða 27
Blaðsíða 28
Blaðsíða 29
Blaðsíða 30
Blaðsíða 31
Blaðsíða 32
Blaðsíða 33
Blaðsíða 34
Blaðsíða 35
Blaðsíða 36
Blaðsíða 37
Blaðsíða 38
Blaðsíða 39
Blaðsíða 40
Blaðsíða 41
Blaðsíða 42
Blaðsíða 43
Blaðsíða 44
Blaðsíða 45
Blaðsíða 46
Blaðsíða 47
Blaðsíða 48
Blaðsíða 49
Blaðsíða 50
Blaðsíða 51
Blaðsíða 52
Blaðsíða 53
Blaðsíða 54
Blaðsíða 55
Blaðsíða 56
Blaðsíða 57
Blaðsíða 58
Blaðsíða 59
Blaðsíða 60

x

Morgunblaðið

Beinir tenglar

Ef þú vilt tengja á þennan titil, vinsamlegast notaðu þessa tengla:

Tengja á þennan titil: Morgunblaðið
https://timarit.is/publication/58

Tengja á þetta tölublað:

Tengja á þessa síðu:

Tengja á þessa grein:

Vinsamlegast ekki tengja beint á myndir eða PDF skjöl á Tímarit.is þar sem slíkar slóðir geta breyst án fyrirvara. Notið slóðirnar hér fyrir ofan til að tengja á vefinn.