Morgunblaðið - 27.01.1995, Side 31

MORGUNBLAÐIÐ
FÖSTUDAGUR 27. JANÚAR 1995 31
+ Bjarni Jónsson
fæddist í
Reykjavík 16. maí
1934. Hann lést á
Borgarspítalanum
22. janúar 1995.
Foreldrar Bjarna
voru Helga Aðal-
heiður Eggerts-
dóttir, f. 17.12.
1906, ættuð frá
Ytri-Völlum í V-
Húnavatnssýslu, og
Jón Bjarnason, f.
15.7. 1896, ættaður
af Kjalarnesi.
Systkini hans eru:
Birgir, f. 11.8. 1935; Eggert,
f. 6.1. 1939; Rúnar Kristinn, f.
10.8. 1940; Jón Daníel, f. 2.2.
1942, d. 21.7. 1994; Aðalheiður,
f. 28.7. 1944; og Guðrún, f.
24.6. 1946. Eftirlifandi eigin-
kona Bjarna er Kristín Björg
Sigurbjörnsdóttir, f. 30.9.1940.
ÞAÐ SNERTIR ætíð viðkvæman
streng er vinir kveðja. Þannig var
því farið er við fréttum lát mágs
okkar, Bjarna Jónssonar, um aldur
fram. Veikindi hans bar brátt að
og fljótlega var sýnt að hveiju
stefndi. Þótt hann hefði fyrir all-
löngu kennt sér nokkurs meins, var
fjarri því að ætla að endalokin
væru jafn skammt undan sem raun
ber vitni.
Við kynntumst Bjarna fyrst er
hann kom í Ólafsfjörð sem manns-
efni elstu systur okkar, Kristínar.
Þau hófu búskap í lítilli íbúð uppi
á loftinu hjá okkur að Brekkugötu
1, og var samgangur að vonum
mikill eins og jafnan í þá daga
þegar íslenska stórfjölskyldan var
enn við lýði og á flestum heimilum
bjuggu margir ættliðir saman í
húsi, og kynslóðabilið var nánast
óþekkt hugtak. Mikil er sú þjóðfé-
lagsbreyting sem orðin er á þeim
35 árum sem liðin eru síðan. Stofn-
anaþjóðfélagið hélt innreið sína,
aldurshópar fjarlægðust og kyn-
Börn þeirra eru: Jón,
f. 6.6. 1961, kvæntur
Ingibjörgu Hrönn
Ingimarsdóttur, þau
eiga einn son, Brynj-
ar, f. 1.1. 1988; Ár-
mannía Helga, f. 2.8.
1962, sonur hennar
er Bjarni Víðir
Pálmason, f. 29.4.
1981; Sigurbjöm, f.
12.3. 1966, sambýlis-
kona hans er Unnur
Björk Steinarsdóttir
og eiga þau tvö böm,
Birki Má, f. 26.4.
1989, og Söndra
Hödd, f. 23.4. 1993. Dóttir
Bjama er Hulda, f. 15.12.1953,
hennar maður er Jóhann Geird-
al og böm þeirra Sigríður
Lára, Steinþór og Magnea.
Útför Bjarna fer fram frá
Víðistaðakirkju í Hafnarfirði í
dag.
slóðabilið varð til. Nú býr varla í
nokkru húsi þar nyrðra stórfjöl-
skylda lengur. Stórfjölskyldu-
heimilið gegndi þá enn hlutverki
flestra þeirra stofnana er okkur
þykja sjálfsagðar nú í dag. Þar
fæddust menn, lifðu sín mann-
dómsár og dóu. Við systkinin fylgd-
umst með innan veggja heimilisins
þegar tvö eldri börn þeirra Bjama
og Stínu, Jón og Ármannía Helga,
fæddust og stigu sín fyrstu spor,
og tókum við ríkan þátt í uppeldi
þeirra fyrstu bernskuárin. Við
minnumst þess hve þessi litla fjöl-
skylda var okkur mikill gleðigjafi
og nábýlið við þau gott. Ekki er
að efa að stórfjölskyldufyrirkomu-
lagið hefur verið mannbætandi og
sennilega sitthvað tapast uppeldis-
lega séð er það leið undir lok, þótt
stofnanir nútímans séu alls góðs
maklegar og nauðsynlegar í þjóðfé-
lagi nútímans.
Bjarni mágur okkar stundaði sjó-
mennsku framan af ævi og var
stýrimaður og skipstjóri víða. í
MINNIIMGAR
Ólafsfirði eignaðist hann trillu og
reri einn til fiskjar eins og þá var
svo títt um menn þar, sem urðu
að bjarga sér af því sem sjórinn
gaf, því að að fáu öðru var að
hverfa. Á þessum árum eignaðist
hann marga góða vini sem hann
hélt ávallt sambandi við þótt þau
Kristín kysu að leita sér starfa
annars staðar og flytjast búferlum
suður eftir nokkurra ára búsetu í
Ólafsfirði.
Mikill var söknuður okkar og
eftirsjá er fjölskyldan flutti suður,
enda þýddi það að samgangur yrði
lítill eins og þá var háttað sam-
göngum. Börnin dvöldu þó oft lang-
dvölum hjá okkur á sumrum, og
fyrr en varði hófst nýtt skeið nán-
ari samskipta þegar við systkinin
héldum hvert af öðru suður til náms
og starfa og eignuðumst athvarf
hjá Bjarna og Stínu. Enn á ný
fylgdumst við með uppvexti barn-
anna sem voru okkur svo kær og
fæðingu og uppvexti yngri sonar-
ins, Sigurbjöms, sem fæddist eftir
að fjölskyldan flutti suður. Auk
bamanna þriggja sem nefnd hafa
verið eignaðist Bjarni dótturina
Huldu sem ólst upp hjá móður sinni.
Þá hefur nafni hans, Bjarni Víðir,
sonur Ármanníu Helgu, einnig
lengst af dvalið hjá afa sínum og
ömmu. Við áttum margar ferðirnar
á Hverfísgötuna í Hafnarfírði og
síðar á Laufvang 1, þar sem þau
hafa búið lengst af. Það atlæti sem
okkur hlotnaðist þar ámm saman
verður seint fullþakkað. Eftir að
þessum góða tíma náinna sam-
skipta á skólaárum okkar lauk hitt-
umst við sjaldnar, enda við systkin-
in búsett í þrem landshlutum og
erlendis. Gagnkvæmar heimsóknir
hafa þó verið tíðari en við hefði
mátt búast miðað við aðstæður.
Bjami stundaði sjósókn fyrst
eftir að ijölskyldan flutti suður en
stundaði á seinni árum vinnu í
landi. Stína systir okkar hefur unn-
ið við ferðamennsku og starfað
talsvert að félagsmálum og saman
hafa þau ferðast innanlands sem
utan í auknum mæli. Þau hafa
haft mikið yndi af að fara fáfarnar
og ótroðnar slóðir innanlands til
BJARNIJONSSON
að njóta þess sem náttúra landsins
hefur upp á að bjóða og safna stein-
tegundum. Bjama var lengi vel
ekkert um utanlandsferðir gefið og
fór hvergi þótt eftir væri leitað.
Taldi hann landið sitt, ísland, hafa
ærið nóg upp á að bjóða. Þegar
hann seint og um síðir lét til leið-
ast að fara utan með Stínu, varð
hann svo gagntekinn af því sem
fyrir augu bar að framhald varð
á. Ekki var það dvöl á sólarströnd-
um sem heillaði hann, heldur það
að skoða menningarsögulega staði
og ýmis menningarverðmæti
heimsins. Bjami var fremur dulur
maður, jafnan ekki margmáll, og
bar ekki tilfinningar sínar á torg,
en fjölfróður og ræðinn við nána
vini og kunningja. Við kynntumst
nýrri hlið á honum er hann sagði
frá því sem fyrir augu bar í þessum
ferðum, og hvernig hann mat það
til gildis.
Nú, þegar komið er að leiðarlok-
um, þökkum við Bjarna samleið á
vegferðinni gegnum lífið. Við vitum
að jafnræði var mikið með Bjama
og Stínu og samlíf þeirra gott.
Söknuður hennar, barnanna og
barnabarna er mikill og biðjum við
almáttugan Guð að vemda þau og
blessa og sefa sorgina.
Þau úr fjölskyldum okkar sem
erlendis búa, í Noregi, Svíþjóð og
Kanada og ekki geta verið nálæg
nú, senda sérstakar kveðjur og
óskir um huggun og styrk.
Óskar Þór, Ásta, Gunnar,
Sigurlína og fjölskyldur.
Skoðaðu hug þinn vel, þegar þú
ert glaður, og þú munt sjá, að að-
eins það, sem valdið hefur hryggð
þinni, gerir þig glaðan. Þegar þú
ert sorgmæddur, skoðaðu þá aftur
huga þinn, og þú munt sjá, að þú
grætur vegna þess, sem var gleði
þín. (Kahlil Gibran: Spámaðurinn.)
Elsku pabbi minn og afí, á þess-
ari hinstu kveðjustund, sem er
þyngri en tárum taki, viljum við
þakka þér innilega alla samveruna.
Fyrir væntumþykjuna og hugul-
semina og fyrir að vera alltaf til
fyrir okkur, ekki síst þegar við
þurftum þess sérstaklega með.
Við kveðjum þig, elsku pabbi
minn og afi. Þótt sorgin sé sár mun
minning þín lifa og sefa sorgina í
hjörtum okkar.
Vertu yfir og allt um kring
með eilífri blessun þinni.
Sitji Guðs englar saman í hring
sænginni yfir minni.
(Sig. Jónsson frá Presthólum.)
Góður Guð geymi þig.
Helga og Bjami Víðir.
Þegar ég hugsa til tengdaföður
míns kemur fram í hugann mynd
af hæglátum, traustum og myndar-
legum manni og þegar hugurinn
reikar til baka þau tólf ár sem við
höfum átt samleið er margs að
minnast. Bjarni var mikill fjöl-
skyldumaður og heimili þeirra
Kristínar hefur alltaf staðið
börnunum opið til lengri eða
skemmri dvalar. Á heimili þeirra
er reglusemi og rausnarlegt viðmót
einkennandi fyrir heimilisbraginn.
Bjami fylgdist alltaf náið með
því sem fjölskylda hans tók sér
fyrir hendur og veitti okkur styrk
og ráðleggingar. Ekkert ferðalag
var svo lítilvægt að ekki þyrfti að
leggja á ráðin og ekkert afmæli svo
smátt að þess væri ekki minnst á
viðeigandi máta. Sjálfur hafði
Bjami mjög gaman af áð ferðast
og fóru þau Kristín vítt og breitt
um landið með börnin sín ung og
eru þeir ófáir staðirnir sem maður-
inn minn minnist frá þeim ferðalög-
um.
Á sfðari árum stefndi hugur
Bjama í ríkari mæli til annarra
landa og hafa þau hjónin verið iðin
við að heimsækja ' erlendar stór-
borgir og fornár söguslóðir sér til
ánægju og lífsfyllingar.
Kæra tengdamamma; ég votta
þér mmn dýpsta samhug í sorg
þinni. Ég verð Bjarna alltaf þakk-
lát fyrir góða nærvem hans og
stuðning í gegnum árin og það er
erfíð tilhugsun að bamabömin njóti
ekki handleiðslu hans í framtíðinni.
Hrönn.
+ Eva Marý
Gunnarsdóttir
fæddist í Reykjavík
26. apríl 1982. Hún
lést á Landspít-
alanum 19. janúar
síðastliðinn. For-
eldrar hennar em
Gunnar Ingibergs-
son og Gréta Jóns-
dóttir. Alsystkini
Evu Marýar era
Ásdís Fjóla, f. 1979,
og Gunnar Þór, f.
1983. Hálfbróðir
þeirra sammæðra
er Sigurður Jón
Sveinsson, f. 1971.
Útför Evu Marýar fer fram
frá Aðventkirkjunni í'Reykja-
vík í dag.
EVA MARÝ hefur kvatt okkur
eftir stranga baráttu við erfiðan
sjúkdóm. Eftir er mikið tómarúm
og söknuður, sár sem aðeins Guð
getur grætt og sefað sárasta treg-
ann. Hvers vegna deyja sumir svo
ungir? spyija margir. Það er vin-
I sælt að segja að „þeir sem guðim-
ir elska deyi ungir“, en ég tek
ekki undir það. Með slíkri setningu
er fólk að segja að einhveijir guð-
ir séu svo grimmir að taka ástvin-
ina frá okkur vegna þess að þeir
elski þá svo mikið og þar með eig-
um við að taka því með þá trú að
hinn ungi einstaklingur sé jafnvel
j kallaður til starfa í æðri heimi.
| Eva Marý vissi betur áður en
hún kvaddi þetta líf. Hún var svo
■ lánsöm að eiga trúaða ástvini og
sanna kristna trú sem var henni
og þeim ómetanlegur
styrkur, er hinn sárs-
aukafulli og erfiði tími
stóð yfír. Aðeins þeir
sem slíkt reyna geta
skilið hve mjög það
tekur á nánustu ást-
vini að horfa upp á
unga dóttur og systur
beijast við þjáninga-
fullan sjúkdóm, sem
aðeins endar með að-
skilnaði.
Það er við slíkar
kringumstæður sem
trúin er mikilvægust.
Að vita og treysta að
Guð faðir á himnum gefur aftur
lífíð að lokum, að við fáum að
faðma aftur börnin okkar, það er
mikilvægasta vissan í sorginni og
söknuðinum. Eva Marý bað um
Biblíuna sína meðan hún hafði
meðvitund, hún þekkti þá bók vel
og hafði í sínu stutta lífi kynnst
trúnni náið. Það var hennar hugg-
un í raun, hún vissi hvert stefndi
en tók því með aðdáunarverðum
kjarki og æðruleysi, því hún treysti
Guði fullkomlega.
Skömmu eftir jól náði ég að
tala við Evu Marý örstutta stund,
er hún enn hafði meðvitund öðru
hvoru. Ég hvíslaði að henni að hún
vissi að við mundum hittast aftur
einhvem tíma og þá yrði allt orðið
gott. Hún hreyfði höfuðið ofurlítið
og hvflsaði: „Já, ég veit það.“ Hún
óttaðist ekki framtíðina því hún
þekkti fyrirheitið, sem segir: „Ekki
viljum vér bræður, láta yður vera
ókunnugt um þá, sem sofnaðir eru,
til þess að þér séuð ekki hryggir
eins og hinir, sem ekki hafa von.
Því að ef vér trúum því að Jesú
sé dáinn og upprisinn, þá mun Guð
fyrir Jesú leiða ásamt honum fram
þá, sem sofnaðir eru.“ (1. Þes-
salonikubréf. 4, 13-14).
Á síðastliðnum vetri átti ég góð-
ar stundir með ungum vinum, í
Aðventsöfnuðjnum okkar í Hafnar-
fírði á hveijum hvíldardagsmorgni,
þ.e. laugardögum, í Góðtemplara-
húsinu. Þangað komu Eva Marý
og Gunnar bróðir hennar og tóku
virkan þátt í samræðum okkar um
lífíð, Guð og tilveruna. Nú hefur
stórt skarð komið í hópinn en við
sem höldum áfram hér getum
þakkað fyrir dýrmætar samveru-
stundir og það að Eva Marý okkar
hafði svo sanna trú. Hún þekkti
líka versið í Opinberunarbókinni
1.7, þar sem stendur: „Sjá hann
kemur í skýjunum og hvert auga
mun sjá hann.“
Einnig Þessalonikubréfið 4.
16-17 sem segir: „Því að sjálfur
Drottinn mur. stíga niður af himni
með kalli, með höfuðengils raust
og með básúnu Guðs, og þeir sem
dánir eru í trú á Krist, munu fyrst
upp rísa. Síðan munum vér, sem
eftir lifum, verða ásamt þeim hrifn-
ir burt í skýjum til fundar við
Drottin í loftinu. Og síðan munum
vér vera með Drottni alla tíma.“
Það er gott að eiga slíka trú
þegar syrtir að og foreldrar og
ástvinir Evu Marý geta fundið
styrk í þessari vissu.
Við hjónin felum þau öll í bænum
okkar ásamt þeim sem eiga við
sára sorg og missi að stríða um
þessar mundir, Guð blessi ykkur
öll og gefi ykkur trúarvissu og von.
Þórdís og Christian Ollig.
Sumarið ’93 vann ég með Evu
og Dísu systur hennar við slátt á
túnum og var það Eva sem sá um
að kenna mér á öll þessi tæki og
tól sem við unnum með. Oft kom
það fyrir að við tókum okkur leyfi
til þess að aka um á traktomum
um víðan völl og skemmtum við
okkur innilega.
Þessi tími var alveg yndislegur
og var Eva sífellt brosandi og hlæj-
andi, það einfaldlega skein af henni
lífsgleði og hamingja. Það var allt-
af stutt í hlátur hjá henni hvað sem
gekk á og mun bros hennar seint
gleymast. Þær stundir er ég átti
með henni voru yndislegar og
munu þær alltaf vera ofarlega í
huga mér.
Elsku Dísa og fjölskylda, megi
guð gefa ykkur styrk til þess að
takast á við sorg sem þessa. Ég
mun ávallt minnast Evu í bænum
mínum þar sem hún vakir yfir
okkur og leiðir okkur til betri veg-
ar. Kæra Eva mín, ég elska þig
og megi góður guð varðveita sálu
þína í himnaríki um alla tíð.
Þín vinkona,
Agnes Linda Þorgeirsdóttir.
Haustið 1989 tók Setbergsskóli
til starfa. Einn af þeim nemendum
sem hóf nám það haust í 7 ára
bekk var lítil glaðleg stúlka, Eva
Marý Gunnarsdóttir. Við í skólan-
um höfum fylgst með Evu Marý
stækka og þroskast við leik og
störf. Þess vegna var það eins og
reiðarslag þegar upp kom að Eva
Marý væri veik, haldin sjúkdómi
sem nú hefur leitt hana til dauða.
Þó að Eva Marý sé horfin yfír
móðuna miklu minnumst við henn-
ar með þakklæti fyrir þær góðu
stundir sem hún hefur gefið okkur.
Það er alltaf sárt að sjá á eftir
þeim sem manni eru kærir, en við
vitum að Evu Marý líður vel þar
sem hún er nú. Á þessum sorgar-
degi viljum við í Setbergsskóla
senda þeim sem stóðu henni næst,
foreldrum og systkinum, okkar
innilegustu samúðarkveðjur.
Starfsfólk Setbergsskóla.
En meðan árin þreyta hjðrtu hinna
sem horfðu á eftir þér í sárum trega,
þá blðmgast enn, og blómgast ævinlega,
þitt bjarta vor i hugum vina þinna.
Og skín ei ljúfast ævi þeirri yfir,
sem ung á morgni lífsins staðar nemur,
og eilíflega, óháð þvi sem kemur,
í æsku sinnar tignu fegurð lifir.
Sem sjálfur Drottinn mildum lðfa lyki
um lífsins perlu í gullnu aupabliki.
(T. Guðm.)
Elsku Gréta, Gunnar, Sigurður,
Ásdís og Gunnar Þór. Við vottum
ykkur okkar innilegustu samúð
við fráfall dóttur ykkar og systur.
Megi Guð gefa ykkur styrk þessa
erfiðu daga sem fara í hönd.
Blessuð sé minning Evu Marý-
ar.
Oddný og félagar í kór
Hjallakirkju.
Þau voru sorgleg tíðindin sem
við fengum um að bekkjarsystir
okkar hún Eva Marý væri dáin.
Það er svo stutt síðan hún var
héma hjá okkur í skólanum. Við
höfum hugsað mikið til hennar
þannan tíma sem hún lá veik á
sjúkrahúsinu og viljum minnast
hennar með þessu fallega ljóði eft-
ir Huldu:
Soig og gleði auður er
öllum þeim sem vilja.
Ég á margt að þakka þér
þepr leiðir skilja.
Foreldrum og systkinum viljum
við senda innilegar samúðarkveðj-
ur.
7. HB í Setbergsskóla.
EVA MARY
GUNNARSDÓTTIR