Morgunblaðið - 26.09.1997, Blaðsíða 40

40 FÖSTUDAGUR 26. SEPTEMBER 1997
MIIMNIIMGAR
MORGUNBLAÐIÐ
Móðir mín og tengdamóðir okkar,
VILBORG M. ÓLAFSDÓTTIR,
Dvalarheimilinu Höfða
lést á Sjúkrahúsi Akraness, miðvikudaginn 24. september.
Jarðarförin auglýst síðar.
Fyrir hönd fjölskyldna.
Katrín Georgsdóttir, Janus Bragi Sigurbjörnsson,
Emilía Jónsdóttir.
t
Ástkær eiginkona mín, móðir okkar, tengda-
móöir, amma og langamma,
ÁSTA JÓNSDÓTTIR,
Uppsalavegi 4,
Húsavík,
verður jarðsungin frá Húsavíkurkirkju laugar-
daginn 27. september kl. 14.00.
Hermann Þór Aðalsteinsson,
Auður Þórunn Hermannsdóttir, Sigurður V. Olgeirsson,
Hera Kristín Hermannsdóttir, Stefán Sveinbjörnsson,
Jón Hermannsson, Helga Gunnarsdóttir,
Kristján Hermannsson, Soffía Örlygsdóttir,
Guðrún Helga Hermannsdóttir, Pálmi Jakobsson,
Árni Kristjánsson,
barnabörn og barnabarnabörn.
ERLENDUR GÍSLASON,
frá Dalsmynni,
Biskupstungum,
lést miðvikudaginn 23. september.
*
Eyvindur Erlendsson,
Örn Erlendsson,
Sigrún Erlendsdóttir,
Edda Erlendsdóttir,
Sjöfn Halldórsdóttir,
Gígja Friðgeirsdóttir,
Einar Þorbjörnsson,
Ágúst Jónsson.
+
Faðir okkar, fósturfaðir, tengdafaðir og afi,
GUÐJÓN SIGURÐUR JÓNSSON
frá Helgadal,
verður jarðsunginn frá Lágafellskirkju laugar-
daginn 27. september kl. 13.00.
Börn, tengdabörn og barnabörn.
+
Þökkum innilega auðsýnda samúð og hlýhug vegna andláts og
jarðarfarar eiginkonu minnar, móður okkar, tengdamóður og ömmu,
GRÉTU SIGURÐARDÓTTUR,
Brekkugötu 39,
Akureyri.
Sérstakar þakkir til starfsfólksins á A-deild á dvalarheimilinu Hlíð fyrir
frábæra umönnun.
Aðalgeir Aðalsteinsson,
Sigrún Aðalgeirsdóttir,
Helga Aðalgeirsdóttir, Óskar Ingi Sigurðsson,
Kristfn Aðalgeirsdóttir, Robert William Jagerson,
Sindri Geir Óskarsson,
Aron Daniel Robertsson.
+
Innilegar þakkir er sýndu okkur samúð við
andlát og útför móður minnar, ömmu okkar og
langömmu,
KRISTÍNAR ÞORSTEINSDÓTTUR,
Miðleiti 5,
Finna Elly Bottelet,
Kristbjörg Olsen,
Selma Olsen,
Kjartan Einarsson,
Guðjón Einarsson,
og barnabörn.
JÓNINGIBJARTUR
ZÓFONÍASSON
+ Jón Ingibjartur
Zófoníasson
fæddist á Fjalla-
skaga í Dýrafirði
28. maí 1911. Hann
lézt á Hjúkrunar-
heimilinu Sunnu-
hlíð í Kópavogi 19.
september síðast-
liðinn. Foreldrar
Jóns voru hjónin
Zófonías Sigurður
Jónsson og Friðrika
Kristín Guðmunds-
dóttir búendur að
Læk í Dýrafirði.
Þau eignuðust tvo
aðra syni: Hjörleif og Þorvald.
Eru þeir báðir iátnir.
Jón kvæntist 9. maí 1942
Svövu Ó. Thoroddsen, kenn-
ara og síðar skólastjóra. Börn
þeirra eru: Ólöf Sigríður, gift
Stefáni Lárurssyni, Einar,
kona hans er Soffía Guðrún
Agústsdóttir, Sigurður Brynj-
ar, kvæntur Sólrúnu Haf-
steinsdóttur, og Brynjólfur,
kvæntur Ingibjörgu J. Gunn-
laugsdóttur. Barnabörn og
barnabarnabörn Jóns og
Svövu eru komin á
þriðja tuginn.
Jón ólst upp hjá
foreldrum sínum á
Læk og vann við bú
foreldra sinna fram
um tvítugsaldur.
Síðar nam hann
járnsmiði hjá Vil-
bergi Jónssyni á
Flateyri. Var á raf-
virkjunarnámskeiði
á Isafirði; á nám-
skeiðum i skósmíði,
bókbandi og smíð-
um. Jón gerðist
starfsmaður við
Héraðsskólann að Núpi haustið
1939. Frá 1940 var hann smíða-
kennari við sama skóla allt til
1966. Jafnframt smíðakennsl-
unni annaðist hann fjölmörg
önnur störf í þágþi skólans.
Starfsferli Jóns við Núpsskóla
lauk árið 1988 er þau Svava
fluttust suður í Kópavog að
Kópavogsbraut la. Svava lést
1993.
Útför Jóns fer fram frá
Kópavogskirkju í dag og hefst
athöfnin klukkan 13.30.
Þá er ég minnist í stuttri kveðju
;engdaföður míns og frænda, Jóns
ingibjarts Zófoníassonar frá Núpi
i Dýrafirði, er svo sannarlega af
mörgu að taka.
Með Jóni Zófoníassyni er horfinn
if heimi óvenju vandaður og heil-
steyptur maður, er á engu því vildi
líðast sem honum var trúað fyrir.
Ég kynntist Jóni fyrst, þegar ég
/arð sóknarprestur að Núpi fyrir
tæpum þijátíu og sjö árum. Hafði
hann þá verið starfsmaður héraðs-
skólans þar um rösklega tveggja
áratuga bil. Er tímar liðu fram varð
starfsvettvangur Jóns að Núpi æ
stærri og stærri enda bættust með
árunum við nýjar byggingar í þágu
skólans og nemendum fjölgaði
mjög. Má t.d. geta þess að fyrr á
árum meðan enn var einkarafstöð
á staðnum, varð hann oftsinnis í
vondum vetrarveðrum að dvelja
langtímum við rafstöðina þá er
krapastíflur mynduðust til að fá
komið rafmagni á að nýju.
Stór þáttur í starfi Jóns við Núps-
skóla var að dytta að hinum og
þessum hlutum svo að þeir væru í
lagi, enda viidi hann hafa hlutina
smáa og stóra í röð og reglu því
hann var hið mesta snyrtimenni.
í öllu hinu margþætta starfi í
þágu skólans og ósjaldan fleiri að-
ila, en sveitungar hans komu oft
til hans með ýmsa hluti til viðgerð-
ar, varð mjög svo áberandi óvenju-
leg vinnusemi hans, er var að ég
hygg einn af ríkustu þáttunum í
skapgerð Jóns samofið trúmennsk-
unni er fyrr var að vikið.
Jón var mjög svo hagur í höndum
og í raun listasmiður og ber t.d.
lítil fiðla sem enn er varðveitt því
fagurt vitni. Enn má og geta þess
að hann hafði ótrúlega næmt auga
fyrir því að leysa ýmsar tæknilegar
þrautir, þar sem aðrir stóðu ráð-
þrota andspænis.
Jón Zófoníason var maður frem-
ur fámáll, sér í lagi um sína einka-
hagi, og honum víðsfjarri að trana
sér fram á nokkurn máta. Hann
var ekki maður háværra sam-
kvæma en kunni þó vel við sig í
félagsskap gamalla vina og kunn-
ingja, einkum ættmenna.
Jón hafði mikla ánægju af lestri
góðra bóka. Hann kunni og vel að
meta ýmsa merkilega hluti er hann
sá á ferðalögum bæði innanlands
og utan, t.d. skipslíkön af ýmsum
gerðum.
Þegar undirritaður gekk að eiga
Ólöfu, dóttur Jóns og Svövu, urðu
kynnin við þau, heimili þeirra og
synina þeirra þjá, Einar, Sigurð og
Brynjólf, að sjálfsögðu miklu meiri.
Og þau kynni urðu öll á þann veg
að þar bar aldrei skugga á.
Við þessi miklu vegaskil Jóns
Zófoníassonar streyma fram minn-
ingar horfinna daga, minningar um
Jón og Svövu. Eg minnist hinna
næstum árvissu ferða fjölskyldu
minnar úr Rangárþingi vestur að
Núpi á árum áður. Gott var þá að
dveljast hjá þeim Jóni og Svövu og
njóta gestrisni þeirra og hlýju ásamt
sumarfegurð Dýrafjarðar, því að
þau hjónin voru samhent í ósvikinni
íslenzkri gestrisni, enda bar margan
manninn að þeirra garði á árunum
þeirra að Núpi.
Það var okkur líka ómælt gleði-
efni, þegar þau Jón og Svava dvöld-
ust hjá okkur í Odda á árunum
okkar þar, en það var reyndar
næsta stopult.
Kunnu þau bæði því lítt að una
lengi án starfa, því að hann var
síiðjandi við að lagfæra hina og
þessa hluti en hún við þátttöku í
heimilisstörfunum og að líta til með
börnunum okkar, ef foreldrar þeirra
þurftu að bregða sér af bæ.
Fyrir allar þessa gömlu samveru-
stundir, fyrir ómælda hjálpsemi og
hlýhug í okkar garð færi ég honum
fyrir hönd okkar fjölskyldunnar
heilar þakkir.
Eftir lát Svövu varð Jón einbúi
í íbúð þeirra en naut jafnframt góðr-
ar aðstoðar barna sinna. Þar undi
hann hag sínum vel meðan stætt
var. En þegar heilsu hans hnignaði
mjög síðla á síðasta ári og síðan
áfram jafnt og þétt varð ekki hjá
því komist að hann fengi vist á
Hjúkrunarheimilinu Sunnuhlíð. Þar
varð dvöl hans röskar sex vikur og
lausnarstundin vísast kærkomin
eftir þungt veikindastríð undir lok-
in. Við endi þessa máls vil ég í
umboði ástvina Jóns færa öllum
þeim er veittu honum hjálp á einn
eða annan máta í veikindum hans,
svo sem Heimahjálpinni, Dagdvöl-
inni, starfsfólki í Sunnuhlíð, lækn-
um og öðrum alúðar þakkir.
Að lyktum er það svo von vor
og bæn að Jón Zófoníasson verði
ætíð Guðs eilífu miskunn á vald
falinn.
Stefán Lárusson.
Sumir menn verða minnisstæðari
en aðrir. Ekki vegna þess að þeir
veki athygli á sjálfum sér með yfir-
læti, heldur vegna hógværðar sinn-
ar, heiðarleika og iðjusemi. Þannig
er Jón Zófoníasson, vinur minn og
félagi, í minningunni.
Haustið 1939 vorum við báðir
ráðnir til starfa við Núpsskóla í
Dýrafirði, þann ágæta skóla, sem
sr. Sigtryggur Guðlaugsson stofn-
aði, er þá var undir stjórn Björns
Guðmundssonar en fáum árum síð-
ar sr. Eiríks J. Eiríkssonar og munu
fáir skólar hafa haft á að skipa
jafn frábærum stjórnendum og
Núpsskóli í tíð þessara mikilhæfu
skólamanna. Þangað var því gott
að koma, Jón kom frá næsta bæ,
en ég úr fjarlægri sveit. Með okkur
tókst gott samstarf og vinátta, enda
gott til Jóns að leita.
Jón var ráðinn smíðakennari að
skólanum auk þess að sjá um allar
viðgerðir á húsum og húsmunum,
en þó ekki síst að gæta rafstöðvar
skólans, sem var við Núpsána í um
það bil kílómetra fjarlægð, en raf-
magnsfræði hafði Jón lært á nám-
skeiði þá skömmu áður.
Hvert það starf, er Jóni var til
trúað, rækti hann af frábærri alúð.
Smíðakennsla fórst honum vel úr
hendi, enda þjóðhagasmiður og átti
gott með að umgangast nemendur.
Enginn vildi gera honum á móti
skapi. Margan góðan hlutinn, gerð-
an undir handleiðslu Jóns, fóru
nemendur með heim að skóla lokn-
um. Með alla hluti er aflaga fóru,
stóra og smáa, var farið með til
Jóns, allt var það lagfært af sömu
hógværðinni og látleysinu. Svo þótti
nú námssveinum og kennurum gott
að leita til hans með hársnyrtingu
að kvöldinu í litlu kompuna við
sundlaugina, þar sem hann hafði
ýmis áhöld snyrtilega uppröðuð.
Sá þáttur í starfi Jóns, sem efa-
laust reyndi mest á, var eftirlitið
með rafstöðinni, sem gaf birtu og
yl nokkrum tugum heimilismanna.
Ef rafstöðin bilaði var allt kalt og
dimmt. Hennar gætti Jón sem sjá-
aldurs auga síns og margar voru
ferðirnar í frosti og hríðarbyljum,
sem hann mátti fara og vera lang-
tímum saman niður við rafstöð að
veita krapi frá inntakspípunum, svo
að rafstöðin gengi og aðrir nytu
birtu og hlýju. Langur mun nýárs-
dagurinn forðum hafa verið, þegar
gera þurfti við brotið inntaksrör í
frosti og stormi. En viðgerð lauk
og Ijós ljómuðu um staðinn er leið
að nóttu.
Marga gönguferðina fórum við
saman, stundum tveir einir, en oft-
ast með nemendum. Minnisstæðast-
ar eru mér tvær ferðir með hóp
nemenda á hæstu fjöll Vestfjarða,
á Glámu í mars 1941 og Kaldbak
ári síðar. í þessum ferðum sem og
í öðru, reyndist Jón hinn trausti og
æðrulausi förunautur.
í einkalífi sínu var Jón gæfumað-
ur. Hann kvæntist árið 1942 Svövu
Ó. Thoroddsen, kennara og síðar
skólastjóra Barnaskóla Mýra-
hrepps, hinni ágætustu konu og
eignuðust þau fjögur börn er öll
hafa hlotið hina bestu menntun.
Um árabil bjuggum við með fjöl-
skyldur okkar, ásamt álitlegum hópi
nemenda um skólatímann, undir
sama þaki við þröngbýli, er nú myndi
talið. Börn þessara tveggja fjöl-
skyldna stigu þar sín fyrstu spor og
ólust upp í þessu nábýli í sátt og
samlyndi og bundust vináttubönd-
um. Aldrei kom til árekstra né sund-
urlyndis þótt ærslafengin börn og
unglingar ættu í hlut.
Jón hætti störfum við Núpsskóla
árið 1988 og hafði þá unnið þar í
49 ár. Við starfslok var hann heiðr-
aður og þökkuð frábær störf í þágu
skólans. Þá fluttu þau hjón í Kópa-
voginn og bjuggu á Kópavogsbraut
la (Sunnuhlíð), en þar andaðist
Svava árið 1993 og eftir það bjó
hann einn í íbúð sinni og naut frá-
bærrar umhyggju barna sinna.
Andlát Jóns bar upp á sama
mánaðardag og ég kvaddi hann á
hlaði Núpsskóla fyrir 41 ári. Sautj-
án ára samstarfi okkar var lokið.
Ég var að fara með fjölskyldu mína
út í óvissuna, en hann varð kyrr,
kennarar og stjórnendur komu og
fóru, en Jón var hinn staðfasti
starfsmaður skólans, sem þá átti
enn eftir í rneira en þrjá ártugi að
sjá um að íbúar staðarins nytu birtu
og yls og leysa úr margskonar
vanda með sama æðruleysinu og
einkenndi hann alla ævi. Slíkra er
gott að minnast.
Við Sólveig og bömin okkar
þökkum samfylgdina og vináttuna
og vottum ástvinum þeirra, Jóns
og Svövu, innilega samúð og óskum
þeim blessunar á ókomnum árum.
Ólafur H. Kristjánsson.