Morgunblaðið - 28.11.1998, Síða 46

MORGUNBLAÐIÐ
+ 46 C LAUGARDAGUR 28. NÓVEMBER 1998
★ lorflarfiilltm Sjálfstœksflokhíns
PÍNULÍTIÐ upplýst fjárhús sem var í herberginu hans Guðlaugs
þegar hann var lítill drengur er í miklu uppáhaldi.
„Ja, þú segir nokkuð,"
sagði Guðlaugur Þór Þórð-
arsson, borgarfulltrúi og
varaþingmaður Sjálfstæðisflokks-
ins, þegar við báðum hann að
gramsa í huganum í gegnum jóla-
skrautið og velja sinn „uppáhalds
hlut“. Eftir andartaks umhugsun
bætti hann svo hálf-afsakandi við:
^ „Þegar ég var lítill var alltaf pínulítið
^ upplýst fjárhús í herberginu mínu í
desember. I rauninni er þetta
nauða ómerkilegt skraut en ein-
hvern veginn get ég varla hugsað
mér jólin án þess. Ég man að ég
horfði alltaf á húsið með Maríu
mey, Jósef og Jesúbarninu þegar
ég var að reyna að sofna á kvöldin.
Þegar eftirvæntingin var orðin nán-
ast óbærileg og illa gekk að festa
blund þá hafði þessi litla Ijóstýra
frá fjárhúsinu róandi áhrif á mig.“
- En hvar er fjárhúsið með ný-
-*> fæddum frelsaranum núna?
„Heima hjá mömmu og pabba,"
svaraði hann, „og enn finnst mér
ósköp notalegt að horfa á það. Það
rifjar upp margar andvökustundir
og heilabrot um jólasveininn, skó-
inn, pakkana og svo að sjálfsögðu
hinn eiginlega boðskap jólanna."
Það eru allir íhaldsmenn
í desember
Foreldrar Guðlaugs Þórs Þórðar-
sonar eru búsettir í Borgarnesi og
þar eyðir hann jólunum ár hvert.
„Ég held að það séu allir íhalds-
menn um jólin,“ sagði hann og hló
þegar við bárum vanafestuna upp
á hann.
Það halda allir í sínar hefðir.
Bara ferðin heim er allt að því trú-
arleg upplifun fyrir mig. Að keyra
Hvalfjörðinn seint á Þorláksmessu-
kvöld eða snemma á aðfanga-
dagsmorgni er engu líkt. Það er
svo mikill friður og fegurð yfir öllu.
Það er engu llkara en að náttúran
haldi sín eigin jól,“ bætti hann við.
„Fjölskyldan mín er alla jafna
mjög önnum kafin og því leggjum
við ríka áherslu á rólegheit um jólin.
Mér er meira að segja meinilla við
öll meiriháttar ferðalög á milli húsa
þessa helgidaga. Ég hugsa að ég
yrði hreinlega „sjokkeraður" ef ég
fengi ekki minn kalkún með sósunni
hennar mömmu á aðfangadags-
kvöld,“ bætti hann við og glotti
góðlátlega að eigin íhaldssemi.
Spila alltaf golf... og pússa
stundum silfur
„En svo spila ég alltaf golf með
pabba á jólunum," sagði hann eins
og ekkert væri eðlilegra. Við hváð-
um. „Já, já, við förum út á golfvöll
með hundinn og spilum golf,“ end-
urtók hann.
- En hvað með snjóinn?
„Mér leiðist að „pútta“ svo það
hentar mér ákaflega vel að fá bara
að slá eins langt og ég get - og
svo sér hundurinn um að endur-
heimta boltann. Þetta er í eina
skiptið á árinu sem ég munda kylf-
una - en pabbi er hinsvegar mikill
golfari," upplýsti hann.
- En tekur Guðlaugur Þór ein-
hvern þátt í undirbúningi jólanna?
„Ha,“ sagði hann og varð hálf
skömmustulegur að sjá. „Neeii, eig-
inlega ekki,“ viðurkenndi hann svo.
- Bakarðu ekki neinar piparkök-
ur, föndrar, þrífur, skreytir...?
Guðlaugur varð æ vandræðalegri.
„Nei, ég er eiginlega bara þiggjandi í
þessu jólaævintýri," sagði hann en
svo lifnaði yfir honum og hann bætti
við: „Ef ég kem snemma heim - þá
pússa ég stundum silfrið. Annars á
mamma alfarið heiðurinn af þessu
öllu saman.“
Jón Kristinn er verri en ég
Við stóðumst ekki mátið - mátt-
um til með að stríða honum svolít-
ið og spurðum: „Kaupirðu kannski
líka allar jólagjafirnar á Þorláks-
messu?“
Hann hló um leið og hann viður-
kenndi að hann væri stundum svo-
lítið á síðustu stundu með pakk-
ana, „en ég er ekki eins slæmur og
Jón Kristinn vinur minn,“ sagði
hann hróðugur og lagði áherslu á
hvert orð. „Hann fullyrðir að það sé
bara hending í hvaða búð hann er
staddur þegar búðirnar loka á Þor-
láksmessukvöld - og þar kaupir
hann allar jólagjafirnar. Eitt árið
endaði hann í Ellingsen og
mamma hans fékk skrúfjárn eða
hefilbekk það árið,“ sagði Guð-
laugur og hló; „nei, ég er ekki al-
veg eins slæmur og Jón Kristinn."
Rómmtískír enduríundír víé
JOLASVEIN
dajskrárstjórí Sjónvarj)s
„Ja, það má eigin- ,
lega segja að ég sé «
nýbúinn að fá mitt ~
uppáhalds jóladót í ^
hendur," segir Sigurður Val- £2
geirsson, dagskrárstjóri inn-
lendrar dagskrárdeildar Sjón-'-Si
varpsins, og brosir íbygginn
þegar við biðjum um að fá að ,
kíkja í jóladótakassann hans. S
„Það fannst nefnilega lítill^S
útsagaður karl uppi á háalofti
um daginn og þegar betur var
að gáð kom í Ijós að þetta var
gamli jólasveinninn sem ég
sagaði út í smíði þegar ég var
lítill."
Það er ekki laust við að við
greinum svolítið stolt í rómn-
um svo við spyrjum hvort
f' karlinn sé flottur. „Já, hann er
ágætur, ætli sé ekki óhætt að
segja að hann sé gerður
undir áhrifum frá gömlu jóla-
sveinunum, hann er í það
minnsta í grænum jakka og -
já, ég held hann sé bara
ágætur - eiginlega betri en
búast mátti við. Smíði og
teikning voru ekki mín sterk-
ustu fög svo ekki sé nú meira
sagt og ég er eiginlega alveg
viss um að Björn smíðakenn-
ari hefur teiknað andlitið á hann.“
Raunsæi eða rómantík
Sigurður glottir við endurminning-
una og við spyrjum hvort hann hafi
ekki hraðspólað aftur til bernskuár-
anna við þessa endurfundi.
„Jú, það má eiginlega segja það.
Það er pláss fyrir kerti framan við
karlinn og það rifjaðist upp fyrir
*• mér að á bernskuheimili mínu var
GAMLI jólasveinninn sem Sigurður
sagaði út í smíði hér á árum áður er í
miklu uppáhaldi.
gjarnan deilt um það á jólunum
hvort það ætti að borða við kerta-
Ijós eða rafmagnsljós á aðfanga-
dagskvöld. Það má segja að það
hafi verið tekist á um rómantík og
raunsæi á bernskuheimili mínu,“
bætir hann við hlæjandi.
„Ég fylgdi raunsæisstefnunni á
þessum árum og vildi sjá hvað ég
væri að láta ofan í mig, en með ár-
unum hef ég heldur færst í hina átt-
ina, maður verður allur væmnari
með árunum. Og jólasveinninn,
hann fær auðvitað sitt kerti um
jólin, eða hvað? Já, hann fær
kerti, ég vona bara að það kvikni
ekki í honum. Hann er úr
krossviði greyið og frekar eldfim-
ur, en auðvitað stefni ég að því að
finna handa honum kerti og við-
eigandi virðingarstað á heimilinu."
Líkur mér í útliti
Var fjölskyldan jafn hrifin, spyrj-
um við, því auðvitað verður að
ríkja sátt um nýja fjölskyldumeð-
liminn. „Já, hún var nokkuð hrifin,
dóttir mín hældi mér sérstaklega
fyrir andlitið og það var töluverð
freisting að sleppa því að segja
frá aðstoð barnakennarans - en
svo lét ég slag standa og sagði
þeim söguna eins og hún var. En
auðvitað varð fjölskyldan hrifin,
það vill líka svo til að ég hef líkst
þessum litla skeggjaða karli með
þumbuna töluvert með árunum,
ég er að minnsta kosti líkari hon-
um ( dag en ég var þegar ég
smíðaði hann svo hann getur
ekki annað en fallið fjölskyldunni í
geð,“ bætir hann glettnislega við.
En hvað með frekari jólasveina, á
hann sér kannski þann draum að
saga út fleiri, ná kannski einum tólf
til viðbótar? „Nei, það held ég ekki.
Ég sé mig frekar í anda enn líkari
jólasveininum, með sítt skegg og
stóra bumbu segjandi barnabörn-
unum grobbsögur af sjálfum mér
og þá verður Bjarni smíðakennari
örugglega gleymdur," segir Sigurð-
ur og horfir aðdáunaraugum á
þennan nýfundna bernskuvin sinn
sem verður án efa uppáhaldsjóla-
dótið hans um ókomin ár.
* alfínflísmaóur
Morgunblaðið/Golli
LITLA englaspilið er í uppáhaldi hjá Rannveigu.
Það færðist undurblítt
bros yfir andlit Rannveigar
Guðmundsdóttur þing-
manns þegar hún var þeð-
in að rifja upp í huganum jól liðinna
ára og benda á þann hlut sem „að
þér þykir bestur", eins og segir í
vísunni. Svo horfði hún á okkur og
sagði einfaldlega; „Gling a ling a
ling“. Við hváðum. Hún hló og sagði
að sennilega þyrfti þetta nánari út-
skýringa við. „Ég ætla að segja ykk-
ur litla jólasögu," bætti hún við - og
við settumst og hlustuðum.
Gling a ling a ling
„Fyrir mörgum, mörgum árum
bjó ég í Noregi; ung kona með litla
fjölskyldu. Við bjuggum í pínulítilli
eins herbergis íbúð uppi í risi hjá
afar góðu og elskulegu fólki. Stelp-
an mín var þriggja ára og það voru
að koma jól. Á þessum árum áttum
við ekki mikið og nánast ekkert
jólaskraut," sagði hún sefandi
röddu og tókst einhvern veginn
með frásögn sinni að gera okkur
kleift að sjá þetta allt Ijóslifandi fyr-
ir okkur; litlu risíbúðina í Noregi, ís-
lensku fjölskylduna og jafnvel fólk-
ið á neðri hæðinni.
„Nema hvað, einn góðan veður-
dag rakst Sverrir maðurinn minn á
pínulítið, ódýrt jólaskraut sem hann
færði mér þegar hann kom heim.
Þetta var svona „gling a ling a
ling“,“ hálfraulaði hún, „lítið engla-
spil; kertastjaki fyrir fjögur lítil kerti
og jafnmargir englar sem svífa um
og slá í litlar bjöllur þegar þúið er að
kveikja á kertunum," útskýrði hún.
„Ár eftir ár - og ár eftir ár - komu
ekki jól hjá okkur fyrr en búið var að
kveikja á kertunum og englarnir
fóru að syngja," sagði Rannveig,
„og þá skipti engu máli þó svo við
hefðum eignast mun fínna og dýr-
ara jólaskraut í tímans rás - það var
englaspilið sem færði okkur jólin,“
bætti hún við og brosti.
Nú verður aftur jólalegt
„Síðan gerist það að englaspilið
skemmist og við neyddumst til að
halda jól án þess,“ sagði hún alvar-
leg í bragði. „Þremur árum síðar
kemur dóttir mín, þá fullorðin kona,
til mín í desember og Ijómar eins og
sól um leið og hún réttir mér lítinn
pakka. „Mamma, ég fann englana,"
sagði hún, „svo nú verður aftur
svona jólalegt hjá okkur." Og það
var eiginlega fyrst þá sem ég gerði
mér grein fyrir að þessi litli einfaldi
hlutur sem Sverrir færði mér forðum
skipaði svona ríkan sess hjá allri
fjölskyldunni. Það eru bara einhvern
veginn engin jól án englasöngsins,"
sagði Rannveig og hló. „Svo það
má eiginlega segja að englaspilið
hafi fylgt mér öll mín hjúskaparár ef
frá eru talin þessi þrenn þöglu jól.“
Ofskreytt jólatré, bakstur
og barnabörn
Desember er annasamur mán-
uður... ekki síst á hæstvirtu Alþingi.
Meðan flestir sitja við kertaljós og
skreyta piparkökur eða skera út
laufabrauð sitja þingmenn gjarnan
fram á rauða nótt með skjalabunka
fyrir framan sig og setja lög sem
bæta eiga hag þessarar þjóðar.
- Gefst Rannveigu einhver tími til
að skreyta heima hjá sér?
„Já, já,“ svaraði hún. „Ég var alin
upp við músastiga og snúna borða í
loftunum en það eru nú orðin mörg
ár síðan ég hef fléttað músastiga,"
viðurkenndi hún. „Hins vegar höfum
við mikið af skreyttum greinum hér
og þar og svo erum við alltaf með
stórt jólatré sem allir taka þátt í að
skreyta. Þetta jólatré er ekki mjög
faglega skreytt," bætti hún svo við í
viðvörunartón; „það eru hrúgur af
skrauti á einum stað en svo er það
nánast bert á öðrum. En það er allt í
lagi því þetta er OKKAR tré.“
- En hvað með bakstur?
„Það eru tvær tegundir algjörlega
ómissandi um jólin,“ svaraði hún.
„Annars vegar litlar mjúkar pipar-
kökukúlur og svo mömmukökurn-
ar. Þetta er alltaf bakað á mínu
heimili fyrir jól. En nú skal ég Ijóstra
upp svolitlu leyndarmáli," hvíslaði
Rannveig. „Það hefur komið fyrir
að maðurinn minn hafi bakað
smákökurnar. Og stundum hef ég
læðst inn að nóttu til þegar þing-
störfum er loksins lokið og kíkt inn í
ísskápinn - og þá sé ég að hann er
þúinn að hnoða deigið. Og þá get-
um við dundað okkur við bakstur-
inn daginn eftir,“ sagði hún og það
leyndi sér ekkert hversu stolt hún
var af sínum manni.
- Ertu mikið jólabarn?
„Já, það er ég,“ svaraði hún
með áherslu. „Ég er þegar farin að
fjárfesta í rauðum kertum, því þótt
ég sé afar hrifin af bláum kertum,
þá nota ég eingöngu rauð kerti á
jólum. Og svo hef ég sérstaka
ástæðu til að hlakka til þetta árið.
Ég hef nefnilega búið við það und-
anfarin tíu ár að öil barnabörnin
mín hafa búið erlendis - og ég á
fimm. Nú er eldri sonur minn fluttur
heim með fjölskylduna og alveg
öruggt að ég verð með barnabörn í
kringum mig um jólin. Og þannig
vil ég hafa það.“