Morgunblaðið - 07.12.1999, Síða 48

$8 ÞRIÐJUDAGUR 7. DESEMBER 1999
MINNINGAR
MORGUNB LAÐIÐ
+ Arngrímur Jón-
asson fæddist í
Reykjavík 24. febr-
úar 1945. Hann and-
aðist á Ríkissjúkra-
húsinu í
Kaupmannahöfn 27.
nóvember síðastlið-
inn. Foreldrar hans
eru Elín Steinunn
Árnadóttir húsmóð-
ir, f. 31. desember
1917, og Jónas Hall-
grímsson vélvirki í
Reykjavik, f. 26. des-
ember 1908, d 13.
ágúst 1996. Systkini
Arngríms eru: Magnús vélvirki í
Reykjavík, f. 20. janúar 1944,
kvæntur Sigurbjörgu Sigurðar-
dóttur, Guðrún Björk hjúkrunar-
fræðingur í Ósló, f. 26. febrúar
1947, Halldór húsasmiður í
Reykjavík, f. 28. _ mars 1948,
kvæntur Sólrúnu Ó. Sigurodds-
dóttur, Hallfríður bankastarfs-
maður í Reykjavík, f. 15. maí
1952, gift Þórði Björnssyni, og
Árdís starfsmaður skólaathvarfs
í Þorlákshöfn, f. 24. ágúst 1953,
v gift Hirti Sandholt.
Hinn 26 ágúst 1972 kvæntist
Arngrímur Önnu Maríu Óladótt-
ur, f. 14. ágúst 1954. Þau skildu.
Börn Arngríms og Önnu Maríu
eru: Stefán Jóhann, tæknimaður,
f. 29. maí 1972. Sambýliskona
hans er Svanhildur Eva Stefáns-
dóttir. Sonur þeirra er Þor-
steinn, f. 20. apríl 1999. Árni
Hrannar, vélfræðingur, f. 18. maí
1974. Sambýliskona hans er
Bettý Grímsdóttir lyfjatæknir.
Sonur þeirra er Arngrímur, f. 28.
^júní 1999. Margrét. nemi, f. 6.
ágúst 1978. Sambýlismaður
hennar er Ragnar Þórðarson
húsasmiður. Dóttir þeirra er
Jasmín, f. 12. júlf 1999. Jónas
Ilaukur sjómaður, f. 25. febrúar
1980. Unnusta hans er Vala
Sumarið 1968 heilsaði okkur með
mildu vori, góðviðriskvöldum og
rennisléttum vatnsfleti á Soginu, þar
sem það safnast saman áður en því
er veitt inn í rafstöðvarnar til að
framleiða rafmagn. Eg var ungling-
ur þá, að ljúka gagnfræðaprófi og
var búinn að fá sumarvinnu við raf-
stöðvamar, þar sem ég bjó í for-
..eldrahúsum.
Þetta vor kom til starfa við Ira-
fossstöðina ungur maður, snaggara-
legur og léttur á brún. Hann var í
augum okkar strákanna, sem við
Sogið unnum, svolítill töffari; ók um
á gömlum Willys-jeppa og blandaði
fljótt geði við okkur jafnt sem eldri
mennina sem þarna unnu.
Þetta var Arngrímur Jónasson,
sem réð sig til sumarafleysinga við
rafstöðvarnar sama vorið og hann
lauk námi í Vélskólanum og útskrif-
aðist sem vélfræðingur. Með okkur
Adda tókst strax góður kunnings-
skapur og við fórum þetta sumar
stundum að veiða saman. Addi var
einn af þeim mönnum sem eignast
/narga vini og kunningja. Hann hafði
þá eiginleika að fólk laðaðist að hon-
um og persónutöfrum hans. Hann
var jafnan glaðlyndur og í hópi vina
var hann hrókur alls fagnaðar. Létt
átti hann með að kasta fram vísu-
korni og gerði hann mikið af því. Oft
var leitað til hans með vísu við hin
ýmsu tækifæri og eru þær orðnar
ófáar vísumar sem liggja eftir hann í
fjölmörgum gestabókum.
Málin æxluðust þannig, að ég
tengdist Adda að mægðum, en það
var einmitt á heimili hans sem ég
kynntist systur hans, Árdísi sem síð-
pr varð eiginkdna mín. Oft var glatt á
hjalla heima hjá Adda og þáverandi
konu hans, Önnu Maríu Öladóttur,
þegar þau voru heimsótt. Addi og
Anna eignuðust fjögur börn, hið
mannvænlegasta fólk, sem nú á um
sárt að binda, að horfa á eftir föður
sínum.
. Addi var orðinn þriggja bama afí
þegar yfir lauk og hlakkaði hann
mikið til þess er bamabömin fædd-
Hrönn Bjarkadóttir
nemi. Sonur Arn-
gríms og Finnborg-
ar Bettýjar Gísla-
dóttur er Tómas, f.
13. maí 1972. Kjör-
foreldrar Tómasar
eru Hermann M.
Sigurðsson og Ing-
veldur K. Karlsdótt-
ir, búsett í Ólafsvík.
Arngrímur fædd-
ist í Reykjavík og
ólst þar upp fyrst á
Bræðraborgarstíg
25 og síðan í Skeið-
arvogi 149. Flest
sumur uppvaxtaráranna var
hann í sveit að Harrastöðum í
Miðdölum. Árið 1962 hóf hann
nám í vélvirkjun í Vélsmiðjunni
Héðni og lauk þar námi árið
1966. Hann stundaði nám við
Vélskóla Islands og útskrifaðist
þaðan sem vélstjóri vorið 1968.
Þá strax um vorið hóf hann störf
hjá Landsvirkjun sem vélstjóri
við Irafossstöð í Grímsnesi. Hann
hefur starfað þar nær óslitið síð-
an að frátöldum árunum 1977 -
1985, en þann tfma starfaði hann
við Sigöldu- og Búrfellsvirkjun.
Auk þess að vinna við raforku-
verin, vann Arngrímur nokkuð
sem vélstjóri á farskipum, bæði
hjá Eimskipafélagi Islands og
Skipadeild Sambandsins.
Arngrímur var virkur félags-
maður í Vélstjórafélagi Islands.
Um tíma var hann trúnaðarmað-
ur vélstjóra við Sogsvirkjanir og
í samninganefnd Vélstjórafélags-
ins fyrir vélstjóra sem starfa hjá
Landsvirkjun. Hann tók einnig
virkan þátt. í sveitarstjórnamál-
um. Þegar hann lést var hann
varamaður í hrcppsnefnd Gríms-
nes- og Grafningshrepps.
Utför Arngríms fer fram frá
Langholtskirkju í dag og hefst
athöfnin klukkan 13.30.
ust. Því miður náði hann ekki að
kynnast þeim, en hann fékk þó að sjá
þau öll er þau voru færð til hans á
sóttarsæng í Danmörku.
Addi var mikið náttúrubarn. Hann
beinlínis elskaði hesta. Hann var vin-
sæll meðal hestamanna sem sóttust
margir eftir honum í ferðir á hestum
um hálendi íslands. Hefur hann farið
ófáar ferðimar um hálendið og
sennilega hefur honum hvergi liðið
betur en einmitt á hestbaki í óbyggð-
um langt frá ys og þys hversdagslífs-
ins. Til marks um ást hans á hesta-
mennskunni má nefna að að hann fór
sína síðustu hestaferð yfir hálendið
sumarið 98 þegar hann var orðinn
allveikur, en hann lét það ekki á sig
fá.
Sárt þótti honum að sjá á bak
hestunum sínum, þegar hann gat
ekki lengur sinnt þeim. En eigi má
sköpum renna. Á Adda sóttu veik-
indi sem léku hann illa. Þó var von
sem glæddist með okkur öllum, þeg-
ar hann fékk þær fréttir að hann ætti
að fara út til Danmerkur til að fá nýtt
líffæri, og var von til þess að hann
næði heilsu á ný. Hann fékk kallið í
júní s.l. og hringdi hann þá í okkur öll
og kvaddi. Það var ekki laust við að
ég skynjaði kvíða í rödd þessa sterka
manns þegar við töluðumst við í síð-
asta sinn. Eftir aðgerðina barðist
hann hetjulegri baráttu við að ná
heilsu á ný. En honum var ætlað
annað hlutverk. Smátt og smátt sló í
bakseglin og á endanum hneig hann í
valinn, þrotinn að kröftum, þessi
hrausti víkingur. Því hann var sann-
arlega víkingur, hraustur og góð-
lyndur.
Hann var góð sál, sem ekkert
aumt mátti sjá. Öllum vildi hann gott
gera og lét þá eigin hagsmuni oft
liggja á milli hluta; setti sig aftar í
eigin forgangsröð. I brjósti hans sló
göfugt og gott hjarta, sem engan
skildi út undan. Hann gat stundum
verið snöggur upp á lagið og virkaði
stundum jafnvel hranalegur, en það
var aðeins hans leið til að brynja sig
fyrir þessum harða heimi. Öllum
ættingjum sínum og vinum gaf hann
stað í hjarta sínu, og sýnir það best
allur sá stóri vinahópur sem hefur
hugsað til hans og fylgst með honum
í veikindunum. Vinir hans hafa miklu
frekar verið honum sem bræður
hans en vinir. Og er það víst, að hans
er sárt saknað úr hópnum.
Sárt er hans einnig saknað af
börnum hans, systkinum hans fimm
og móður hans aldraðri sem nú sér á
eftir einum af augasteinunum sínum.
Þeim öllum, börnum, öðrum ætt-
ingjum og vinum votta ég mína inni-
legustu samúð við andlát víkingsins
Arngríms Jónassonar.
Guð blessi minningu góðs vinar og
mágs, og styrki syrgjendur í sorg
sinni.
Hjörlur Sandholt.
Elsku Addi frændi.
Baráttunni er lokið. Þú ert kom-
inn á stað þar sem þú þarft aldrei að
berjast meir. Ég veit að þér líður vel
og að afi tók á móti þér. Samt koma
tár þegar ég hugsa til þín. Það er
sárt að missa og sárt að sakna.
Maður sest niður og byrjar að
hugsa hve óréttlátt sumt getur verið
í þessu lífi. Maður á besta aldri, sem
á fjögur dugnaðarböm og þrjú ynd-
isleg barnabörn fær ekki að lifa leng-
ur. Fær ekki að njóta þess að vera afi
eins og þú varst búinn að hlakka
mikið til að verða.
En við getum ekki gert mikið ann-
að en að sætta okkur við hlutina og
hugga okkur við allar minningarnar
sem við eigum um þig. Ég er þakklát
íyrir þær.
Þú varst alveg sérstakur. Allir
sem þig þekktu eru sammála mér í
því. Gjafmildur, traustur, hjálpsam-
ur og réttlátur.
Þessi fjögur orð lýsa persónuleika
þínum vel. Alltaf varstu tilbúinn að
hjálpa ef eitthvað bjátaði á.
Ég gleymi aldrei hvað það gladdi
mig þegar þú gafst þér tíma til að
skoða Ijóðin mín sem ég var stundum
að skálda. Ég man að þú tókst bæk-
urnar mínar með þér heim og komst
svo með þær aftur eftir að þú varst
búinn að lesa ljóðin og hrósaðir mér
mikið fyrir þau. Það veitti mér sjálf-
straust til að halda áfram að skrifa.
Ég minnist líka sumarsins 92 þeg-
ar Rune var i heimsókn á íslandi. Þá
komst þú til Þorlákshafnar með bíl-
inn þinn og vildir lána okkur hann í
tvær vikur meðan Rune var í heim-
sókn. Það þýddi ekkert fyrir okkur
að reyna að neita. Þú tókst ekki ann-
að í mál en að við fengjum bílinn. Að
þú værir bíllaus þessar tvær vikur
fannst þér ekki skipta neinu máli. Og
þú varst búinn að fylla bensíntan-
kinn, það var örugglega engin tilvilj-
un þó þú vildir ekkert ræða um það.
Já, svona varst þú, elsku frændi,
og ég vona að þú hafir alltaf vitað
hvað ég er þér ævinlega þakklát fyr-
ir allt sem þú hefur gert fyrir mig.
Minningarnar eru margar og
hægt er að halda lengi áfram.
Elsku amma, Stebbi, Árni, Mar-
grét, Jónas Haukur, systkini,
tengdaböm, bamabörn, og aðrir
ættingjar og vinir. Ég votta ykkur
samúð mína. Megi Guð gefa ykkur
styrk og hugrekki i sorginni.
Blessuð sé minning Ádda frænda.
Kveðja frá Noregi.
Ánna Lisa Sandholt
Aarflot og Ijöldskylda.
Það er erfitt að trúa því að Addi
frændi sé farinn en eftir stranga bar-
áttu við að ná heilsu hefur hann kvatt
þennan heim.
Addi var þannig gerður að maður
sóttist eftir að vera með honum. Að
upplagi var hann léttur og skemmti-
legur og lét sig margt varða, enda
átti hann marga vini og kunningja og
var duglegur að rækta þau tengsl.
Hann var fmmlegur og fór gjarnan
óhefðbundnar leiðir og átti t.a.m.
auðvelt með að búa til vísur. Addi var
harður af sér og vildi gera sem
minnst úr veikindum sínum. Fremur
vildi hann njóta lífsins og hafa hlut-
ina skemmtilega. Hann þoldi illa
neikvæðni og að talað væri illa um
fólk því sjálfur talaði hann aldrei illa
um aðra. Addi var það heilsteyptur
og sjálfsöruggur að það skipti hann
litlu hvað öðram fannst um gjörðir
hans.
Hann gerði það sem hann langaði
til og fannst skemmtilegt. Lífinu lifði
hann svo sannarlega lifandi og
myndu margir vera sælir með að
upplifa á langi'i ævi það sem hann
gerði á sínum áram.
Mér hefur alltaf fundist líf Adda
vera sveipað ævintýraljóma. Hann
var alltaf að gera eitthvað skemmti-
legt og spennandi og sat sjaldnast
auðum höndum. Ósjaldan heimsótt-
um við frændurnii' Adda og krakk-
ana austur og voram oft yfir páska.
Ekki fækkaði ferðunum síðari árin
þar sem mikið var farið á hestbak.
IVö sumur bjó ég síðan hjá honum á
írafossi þar sem hann hafði útvegað
mér vinnu.
Þegar Addi var í Búrfelli lét hann
búmannsdraum sinn rætast og hóf
að stunda hestamennsku. Addi
keypti fyrst nokkur hross en eignað-
ist fljótlega hryssu, sem gaf honum
flesta hans reiðhesta eftir það. Þó
Addi hafi haft mikið yndi af hestum
held ég að hann hafi ekki endilega
verið í hestum hestanna vegna held-
ur fyrst og fremst út af félagsskap-
num. Hans mestu gleðistundir á
hestbaki vora öragglega í hestaferð-
um og fór hann eins margar ferðir og
hann mögulega gat. Addi var eftir-
sóttur ferðafélagi og ferðaðist mest
með vinum sínum í „Söfnuðinum" og
síðustu ár með íshestum.
Frá því ég man eftir mér hef ég
verið hrifinn af hestum og því sótti
ég mikið í að komst á bak hjá Adda.
Fyrir tíu árum, þegar Addi varð
fyrst veikur, þurfti hann að dvelja í
bænum meiri hluta vetrai' og tók því
nokkra hesta í bæinn. Frá þeim tíma
hef ég verið í hestum og höfum við
Addi stutt hvor annan í hestamenn-
skunni. í gegnum hestamennskuna
og Adda hef ég kynnst mikið af góðu
fólki og margt af því eru góðir vinir
mínir í dag. Ég kynntist eiginkonu
minni í hesthúsinu og gerði Addi
okkur þann heiður að vera veislust-
jóri í brúðkaupi okkar, þar sem hann
stóð sig frábærlega.
Addi var góður faðir. Þó gat hann
verið ákveðinn við krakkana sína, en
allt það sem hann gerði fyrir þau og
leyfði þeim að gera sýnir ást hans og
umhyggju fyrir þeim. Sumum for-
eldrum reynist erfitt að að sýna til-
finningar sínar til bamanna en hjá
Adda leyndu þær sér ekki. Nýlega
eignuðust þrjú þeirra börn svo Adda
beið skemmtilegur tími, þar sem
hann hefði svo sannarlega notið sín.
Sem betur fer fékk hann að hitta öll
barnabörnin á spítalanum þegar
hann var með hressasta móti.
Við Addi eigum sama afmælisdag
og mér hefur alltaf fundist hann
standa mér nærri. Addi hefur haft
mikil áhrif á mig og verið mér fyrir-
mynd í mörgu. Ég hef alltaf verið
stoltur, eða fremur montinn, af því
að vera frændi hans Adda og það
mun ég vera alla tíð.
Ég lít á það sem forréttindi að
hafa þekkt Ádda og fengið að vera
svo mikið með honum og fyrir það er
ég þakklátur. Söknuðurinn er mikill
og manni finnst ósanngjarnt að hann
skuli vera farinn, á tíma sem hefði
átt að færa honum og hans fjöl-
skyldu mikla hamingju. Við sem eftir
eram varðveitum minninguna um
Adda og sjáum til þess að afkomend-
ur hans fái að kynnast þessum ein-
staka manni. Á meðan minningin um
Adda lifir mun hann lifa og eiga eilíft
líf.
Elvar Daði Eiríksson.
Okkur langar með nokkram fá-
tæklegum orðum að minnast hans
Adda frænda. Þegar orðið Addi
frændi skýst upp í huga okkar, þá
kemur samasem merki með hress og
skemmtilegur. Því það vora þeir eig-
inleikar sem Adda vora gefnir af
guðs náð. Addi hafði mikla ánægju af
aðgleðja aðra, og fengum við svo
sannarlega notið góðs af því.
Addi frændi bjó á írafossi síðustu
15 árin. Þar leið honum vel, enda er
Irafoss paradís, í víðasta skilningi
þess orðs. Það eru ótalmargar góðar
minningar sem við eigum þaðan, því
Addi gerði í því að við fengjum notið
alls þess sem staðurinn bauð uppá.
Fyrir utan að geta virkilega slappað
af með því að gera alls ekki neitt ann-
að en að slappa af, þá var hægt að
gera virkilega krefjandi og spenn-
ARNGRIMUR
JÓNASSON
andi hluti, eins og t.d. að arka um
Búrfellið á kafi í snjó á eftir rjúpum.
Mikið óskaplega gat maður verið
uppgefinn eftir dag þar, en þá var
ekkert betra en að fara í sundlaugina
á írafossi og enda svo fullkominn
dag inni í eldhúsi hjá Adda frænda, í
kjúklinga-, franskra- og kokteilsósu-
veislu.
Atorka, gleði, dugnaður era
nokkrir af mörgum eiginleikum
Adda . Hann var alla tíð atorkusam-
ur og skilaði öllu vel sem hann tók
sér fyrir hendur. Hjálpsemi var
Adda í blóð borin, það var ósköp ein-
falt í hans augum að ef hann gat gert
eitthvað til að hjálpa þá gerði hann
það, án þess að hugsa sig um.
I Adda augum vora allir menn
jafnir fyrir Guði, sem sést best á
þeim breiða vinahóp sem tengist
honum. Þar var gagnkvæm virðing
,vegna þessa eiginleika Adda að vera
hann sjálfur, alltaf.
Á fimmtugsafmæli sínu bauð Addi
vinum og vandamönnum til veislu, og
hvar annars staðar en á Irafossi.
Þeirrar veislu verður lengi minnst.
fyrir sakir góðra veitinga og
skemmtilegheita.
Mikil fólksfjölgun hefur orðið í
Skeiðarvogsfjölskyldunni og eignað-
ist Addi sín fyrstu barnabörn í sum-
ar. Komu þrjú með stuttu millibili,
en því miður fékk hann þeirra aldrei
notið eins hann hefði viljað, en þau
fengu öll að hitta hann og það geisl-
aði úr augum hans þegar hann sá
þau. Mun hann vernda og passa þau
um ókomna framtíð úr því hásæti
sem honum hefur hlotnast.
Við viljum þakka þér ,kæri Addi,
fyrir margar eftinninnilegar stundir
sem þú hefur gefið okkur. Þín verður
sárt saknað og minnst. En þér er víst
ætlað annað hlutverk á öðram stað
og án alls vafa mun þú skila því með
sóma.
Elsku amma og öll Adda börn og
aðrir aðstandendur, guð styrki ykk-
ur í þeirri sorg sem nú herjar á.
Jónas, Hlynur og Berglind.
Nú er Addi frændi búinn að
kveðja þennan heim. Það er sárt að
hugsa um það að ég eigi aldrei eftir
að heyra röddina og blístrið hans aft-
ur.
Elsku Addi minn. Nú ertu farinn
og ég á eftir að sakna þín mikið en
minningin um þig á eftir að lifa í
huga mínum og allar góðu stundirn-
ar.
Ég man hvað mér fannst alltaf
gaman að fá að fara á hestbak hjá
þér. Ég fékk alltaf að sitja Ask, því
ég vissi að hann var barnahestur og
ég þorði ekki á bak hinum hestunum.
Élsku Addi frændi. Það er erfitt
að lýsa því með orðum hvernig mér
líður núna. Ég lifði alltaf í voninni
um að þú kæmir aftur heim til ís-
lands heill heilsu, en það fór á annan
veg. Nú ert þú farinn yfir í annan
heim, þar sem þér líður vel.
Elsku amma, Stefán, Árni, Mar-
grét og Jónas Haukur. Megi Guð
fylgja ykkur í sorginni.
Elsku Addi frændi, sofðu rótt.
Blessuð sé minning þín.
Fríða Björk Sandholt.
I dag kveðjum við góðan vin, Arn-
grím Jónasson, sem fallinn er fyrir
erfiðum sjúkdómi.
I okkar huga var Arngrímur af-
skaplega minnisstæður maður og lit-
rík persóna.
Við kynntumst Arngrími eða
„Grímsa“ eins og við kölluðum hann
alltaf, þegar hann bjó með fjölskyldu
sinni í Búrfelli. Hann var vélstjóri
við Búrfellsvirkjun til margi’a ára og
átti þar nokkur hross.
Mikið var riðið út á þeim árum og
til varð góður ferðahópur, sem við
köllum „söfnuðinn". Éórum við í
margar hestaferðirnar norður Am-
ai-vatnsheiði vestur í Dali, um Kjöl
og Sprengisand og víðar um landið
og alltaf skilaði „Molli“ húsbónda
sínum á áfangastað.
Grímsi var mikið náttúrabarn.og
oft lagði hann lykkju á leið sína til að
skoða eitthvert fyrirbæri sem hann
sá, alveg sama hvernig stóð á og fór
fátt fram hjá honum. Áhugi hans var
mikill á öllu sem tengdist náttúranni,
landslagi, jurtum, steinum og oft
kom hann með ýmislegt í vasanum