Morgunblaðið - 07.12.1999, Síða 49

f
MORGUNBLAÐIÐ
ÞRIÐJUDAGUR 7. DESEMBER 1999 4g
MINNINGAR
þegar komið var í náttstað og alltaf
sá hann listaverk út úr öllu. I ferðun-
um hafði hann alltaf silfurbúna svipu
sem pabbi hans smíðaði, í skósíðum
frakka með hattinn „afa“ á höfðinu
gamlan hatt sem afi hans átti. Þann-
ig búinn ferðaðist hann að fornra
manna sið, mikilúðlegur með sitt
gráa skegg og var tekið eftir honum
hvar sem hann fór. I náttstöðum svaf
hann yfirleitt undir berum himni, í
mB fallegri laut eða undir barði ef það
1 ' rigndi mikið. Eitt sinn gistum við á
eyðibýli í Skorradalnum, mannskap-
urinn tjaldaði, og Grímsi fann sinn
náttstað, gamlan hlaðinn, hálfhrun-
inn hrútakofa sem hann svaf í og var
ákaflega stoltur af sínu hótelher-
bergi.
Gamalt eyðibýli er í Borgarfirðin-
um sem heitir Tandrasel.
Þar bjó afi hans, sem var hans fyr-
irmynd alla tíð. Þar þurftum við að
g taka mynd af honum með miklum til-
færingum, því uppstillingin varð að
vera nákvæmlega eins og ljósmynd
af afa hans á eins litum hesti og eins
búnum, á sama stað. Þrátt fyrir erf-
iðan sjúkdóm var hann mikið
hreystimenni, „og gekk eigi haltur
meðan báðir fætur voru jafn langir".
I fyrrasumar reið hann með okkur
norðurog suður Sprengisand 3 vikna
ferð með hóp af útlendingum. A öðr-
um degi dettur hann harkalega af
|gj baki og síðubrotnar. Þrátt fyrir það
reið hann allan tímann og vissi eng-
inn um brotið fyrr en heim var kom-
ið. Hann átti gott með að setja sam-
an vísur og oft voru þær skrifaðar á
bréfsefni sem fannst í það og það
sinn. Þegar hann kom í heimsókn var
það fastur liður að hann gleymdi allt-
af einhverju, fötum eða hestadóti.
Rétt áður en hann fór í aðgerðina í
vor kom hann og tók allt sem hann
átti í Fossnesi, nema hann gleymdi
teymigjörð, og við höfðum á orði að
það væri merki um að hann kæmi
^ aftur. En það brást. Grímsi okkar,
við þökkum þér fyrir samfylgdina og
allt sem þú hefur kennt okkur. Sökn-
uðurinn er sár, en minningarnar lifa
um góðan dreng.Við vottum fjöl-
skyldu þinni okkar dýpstu samúð.
Tindrar úr Tungnafellsjökli
Tómasarhagi þar
Algrænn á eyðisöndum
er einn til fróunar.
Veitegáðurhéráði
einkavinurinn minn,
aldreiríðurhannoflar
upp í fjallhagann sinn.
Spordrjúgur Sprengisandur
ogspölurerútáhaf;
hálfa leið hugurinn ber mig,
þaðhallarnorðuraf.
(Jónas Hallgr.)
Hjalti og Sigrún, Fossnesi.
létu sér um hann þegar þau voru
langdvölum við sjúkrabeð hans f
Kaupmannahöfn.
Addi ólst upp í samheldnum systk-
inahópi hjá góðum foreldrum. Einn-
ig voru á heimilinu afi þein-a og
amma sem Addi talaði alltaf um af
sérstakri virðingu og hlýhug. Auð-
sætt var að þau höfðu sett mark sitt
á margt í fari hans.
Þó að Addi talaði ekki oft um
trúmál þá duldist það ekki hver hans
trú var og hvernig lífið yrði að jarð-
neskri göngu lokinni. Hann ætlaði að
þeysa um lendur almættis á Molda
sínum með hattinn hans afa síns.
Hann varð svo gæfusamur að ánetj-
ast hestamennsku sem sameinaði í
honum dýravininn, ferðaþrána og
náttúrubarnið. Þær voru ófáar ferð-
irnar sem við vinir hans fórum með
honum á hestunum um óbyggðir Is-
lands og þá sást best hve vel hann
naut sín innan um villta hesta og
óbeislaða náttúru í glöðum hópi. Það
var eins og eitthvað losnaði úr viðj-
um í honum þegar hann komst í
snertingu við íslenska náttúrufeg-
urð„ Fór hann þá gjarnan með vísur
sem hann hafði lært í æsku og hent-
uðu vel við náttúruaflið og ef hann
kunni ekki einhverja sem passaði þá
bjó hann þær bara til og voru þær
sumar alls ekki síðri en hinar eftir
þjóðskáldin.
Það er varla hægt að draga á blað
minningargrein um þennan gengna
vin minn án þess að minnast á að
þrátt fyrir oft hrjúft yfirbragð þá sló
í brjósti hans hjarta úr gulli sem
hann var óspar á að deila með öðr-
um, sérstaklega þeim sem um sárt
höfuð áttu að binda. Mér er það
minnisstætt þegar við vorum sjö ára
gamlir í skóla og það lýsir honum vel
þegar stærri strákur en við var að
veitast að minnimáttar þá skarst
Addi í leikinn. Þeim minnimáttar
tókst þá að forða sér en Addi snýtti
rauðu eftir hörð átök en stóð samt
eftir keikur.
En nú er síðustu orrustunni lokið
og í þetta sinnið þurfti hann að láta í
minni pokann eftir hetjulega bar-
áttu. Það var sár síðasta kveðjustun-
din í Borginni við sundin, einmitt
borginni sem við töluðum svo fjálg-
lega um eftir lestur bóka Jóns
Sveinssonar (Nonna) og ætluðum
alltaf að skoða saman, en ekki verður
úr að sinni.
Addi eignaðist þrjú barnabörn eft-
ir að sjúkrahúsvist hans í Kaup-
mannahöfn hófst og áttu þau að skír-
ast þegar heim væri komið. Þau hitti
hann öll á sjúkrabeði sínum, þökk sé
guði.
Það sýnir vel hugarþel fjölskyldu
Adda, systkina, móður, barna og
systkinabarna, að hann var aldrei
einn sína löngu legu í Kaupmanna-
höfn.
Ekki er hægt að ljúka þessum
skrifum án þess að þakka starfsfólki
Rigshospitalets góða umönnun og
séra Birgi í Kaupmannahöfn góða
liðveislu. Við í Skarði eigum minn-
ingu um góðan vin sem við söknum
sáran og áttum svo margt ógert með.
Kæri vinur, þetta eru fátækleg
orð sem hrotið hafa úr penna mínum
en ég veit að þú munt meta viljann
fyrir verkið.
Fjölskyldu Adda, aldraðri móður,
börnum, tengdabömum, barnaböm-
um, systkinum og frændgarði vott-
um við Jenný okkar dýpstu hluttekn-
ingu. Megi guð styrkja ykkur í
sorginni.
Hvíl í friði, kæri vin.
Þinn vinur
Sigurður Björgvinsson.
Súerbónineftirem,
ekki skal því leyna,
ofan yfir Breiðfjörðs bein
breiddu stöku eina.
Efégstendáeyrivaðs
ofarfjörsálínu
skal ég köglum kaplataðs
kasta að leiði þínu.
Þannig töluðust þeir við Bólu-
hjálmar og Sigurður Breiðfjörð í
eina skiptið sem þeir hittust.
Þessi vísa kom mér í hug þegar ég
frétti lát vinar míns Amgríms Jónas-
sonar, svo oft höfðum við farið með
vísurnar hvor fyrir annan og dáðst
að kveðskapnum um leið og við í
Hann er mislangur þessi göngutúr
w okkar mannanna í þessu lífi. Nú hef-
ur kær vinur lokið göngu sinni allt of
snemma. Ég varð þeirrar gæfu að-
njótandi að fá að ganga með þessum
vini nánast allt mitt líf og lít á það
sem forréttindi að hafa fengið að
deila með honum sérstöku bræðra-
lagi sem aldrei bar skugga á.
Það sem hæst ber í minningunni
um Adda er hve einstakur dreng-
skaparmaður hann var, enda var
hann vinmargur og alls staðar au-
™ fúsugestur þar sem hann bar að
garði. Gaman var að fylgjast með
hversu böm og ungt fólk laðaðist að
honum enda talaði hann alltaf við
þennan aldurshóp sem jafningja og
sakna þau nú vinar í stað jafnt og
þeir eldri vinir hans.
Það gleymist ekki hve vel hann
naut sín alltaf í margmenni. Þar var
hann jafnan hrókur alls fagnaðar og
virtist þekkja hvem þann sem nærri
jgj honum stóð.
Nú þegar hann er allur koma upp í
hugann ótal samverustundir við
störf og tómstundagaman. Hann var
ótrúlega skemmtilegur vinnufélagi
og skólabróðir, alltaf að finna upp á
einhverju sniðugu.
Það var alveg sama hvað hann tók
sér fyrir hendur, hvergi var hann
hálfdrættingur, hvorki við leik né
llf störf. Hann eignaðist mannvænleg
11 börn sem draga dám af honum og
Pnutu þau ástríkis hans fram á síðustu
stundu.
Það lýsir því vel hve áströdð var
mikið á milli þeiiTa hversu annt þau
glensi lofuðum hvor öðmm því að sá
okkar sem stæði ofar fjörs á línu,
skrifaði eftirmæli að hinum látnum.
Svona loforð er auðvelt að gefa í
blóma lífsins þegar dauðinn er eins
ósýnilegur og svarthol úti í himing-
eimnum. Maður trúir varla að þessi
stund muni nokkru sinni renna upp,
en nú er hún komin.
Ég kynntist Ai-ngrími þegar hann
kom til starfa að Búrfellsstöð 1977
ásamt konu sinni Önnu Maríu Óla-
dóttur og börnin voru að koma eitt af
öðru en þau urðu alls fjögur. Þau
Anna María slitu síðar samvistum.
Arngi’ímur var ákaflega margslung-
inn og litríkur persónuleiki, bráð;
skemmtilegur og vel greindur. í
vinahópi og á mannamótum var hann
hrókur alls fagnaðar, allt í senn,
grófur en líka blíður og afar barn-
góður. Hann var mikið náttúrubam
og útivistarmaður, átti alltaf góða
ferðahesta og fór víða um landið, var
ódeigur í torfærum og straumvötn-
um, var jafnan þar sem mest á
reyndi. En honum þótti líka gott að
vera einum og ganga um landið og á
þessum tíma árs gekk hann gjarnan
um Þjórsárdalinn að svipast um eftir
jólarjúpunum. í þessum ferðum kom
hann gjarnan við hjá okkur hjónum á
Ásólfsstöðum og var jafnan aufúsu-
gestur. Oft var hann þreyttur og
fannbarinn með grýlukerti í skegg-
inu en glaður og reifur eftir marga
tíma gönguferð um fjöll og firnindi.
Þá fannst mér oft eins og kvæði Jó-
hannesar úr Kötlum, Ferðalangur,
lýsti Arngrími vel en þar kemur fyrir
þessi vísa:.
Kominn af heiðum hrakinn ogþreyttur,
- hláturinn skyldur ekka.
Borinn var mér í blárri könnu
blöndusopi að drekka.
Já, Arngrímur var í eðli sínu
„ferðalangur“. Sjaldan lengi á sama
stað síleitandi, ákaflega hjálpsamur
og ósérhlífinn. Hann ferðaðist um og
heimsótti fólk og vissi að tíminn var
orðin naumur eftir að veikindi lögð-
ust á hann. Sjúkdómnum sýndi hann
fullkona lítilsvirðingu en hélt sínu
striki. Hin síðari ár alltaf veikur og
oft fárveikur, stundum á spítala en
gerði lítið úr öllu saman, hughreysti
vini sína, gaf ráð og ákvað að standa
meðan stætt væri. Ekkert mannlegt
var honum óviðkomandi. Maðurinn
og ekki síst hið veikara kyn var hon-
um hugleikið því var hann vinmar-
gur og vinsæll. Við höfðum þann hátt
á að skrifa hvor öðrum löng bréf um
jólin, jafnan á fornmáli og var oft
slegið á létta strengi í bréfunum
þeim, enda beðið með óþreyju eftir
að opna jólapóstinn frá Arngrími
hvert aðfangadagskvöld.
Þessara bréfa verður sárt saknað
en í mínum huga hefur þú nú gamli
vinur farið til betri staðar eftir erfitt
stríð. Ég sé fyrir mér hvar þú sund-
ríður móðuna miklu á Molda þínum
uppáhalds hesti og stefnir nú á heið-
ar ókunnra landa. Og ferð geyst.
Hafðu þökk fyrir trygga vináttu
við okkur hjónin.
Börnum Arngríms og fjölskyldum
þeirra vottum við Hrabba dýpstu
samúð.
Sigurður Páll Ásólfsson.
Að heilsast og kveðjast, það er lífs-
ins saga. Arngrímur Jónasson er
horfinn okkur, alltof snemma. Frá
1968 til starfsloka minna 1994 unn-
um við báðir hjá Landsvirkjun og
síðustu starfsárin mín bjuggum við
hlið við hlið á írafossi. Með okkur
hjónum og honum tókust góð áfalla-
og árekstrarlaus kynni. Það var okk-
ur mikils virði, eftir að við vorum
flutt í burtu, að hann gaf sér tíma til
að líta inn hjá okkur og skildi það vel
hve mikil breyting það er hjá ful-
lorðnu fólki, að falla út úr vinnu og
öllum félagsskap sem því fylgir.
Honum fylgdi léttleiki og kæti, sem
var honum eðlislæg, og við kunnum
vel að meta. Hann gekk ekki heill til
skógar mörg síðustu árin, en hann
var hraustur, bar með karlmennsku
heilsuböl sitt. Nú er stríðinu lokið og
fallinn er hraustur drengur, of
snemma.
Með eftirsjá kveðjum við góðan
vin.
Börnum og aldraðri móður, svo og
öðrum aðstandendum, vottum við
samúð okkar og virðingu.
Til góðs vinar
liggja gagnvegir
þótt hann sé firr farinn.
(Hávamál.)
Ágústa Skúladóttir,
Kjartan T. Ólafsson.
í dag er einn af höfðingjum okkar
tíma til grafar borinn. Arngn'mur
Jónasson var stórbrotinn maður sem
engum gleymist sem bar gæfu til að
kynnast honum á allt of stuttu lífs-
hlaupi hans. Arngrímur var eins og
maður ímyndar sér merkustu kappa
fornsagna okkar. Stórfenglegur
persónuleiki, hrjúfur eins og is-
lenska veðráttan en gull af manni í
alla staði og vinur vina sinna á þann
hátt að seint verður til samans jafn-
að.
Arngrímur var náinn vinur for-
eldra minna og um leið fjölskyldunn-
ar allrar. Hann var goðsögn í lifanda
lífi og dáður og umtalaður af þeim
sem ræktuðu vináttu við hann. Við
bræðurnir í Skarði áttum því láni að
fagna að kynnast honum vel enda
samgangur mikill á milli Arngríms
og hans fólks og okkar heima í
Skarði. Hestamennskan sameinaði í
leik og starfi enda óþrjótandi brunn-
ur samskipta og samveru.
Fráfall Arngríms var harmafregn
og hans er sárt saknað af mörgum,
enda stærri og stórbrotnari maður
en orðin lýsa. Við bræðurnir í Skarði
sendum fjölskyldu Arngríms okkar
innilegustu samúðarkveðjur. Minn-
ingin lifir um hetju og höfðingja.
Björgvin G. Sigurðsson,
Skarði,Gnúpverjahreppi.
Grímur eða Addi eins og hann var
kallaður jöfnum höndum var afar fé-
lagslyndur, h'fsglaður og eftirminni-
legur vinur. Oft er það sagt um menn
að þeir séu litríkir, hvað sem það
þýðir. Ef það er að vera gleðimaður,
kvennamaður, ævintýramaður eða
skemmtikraftur, þá held ég að Grím-
ur hafi getað staðið undir öllum þeim
nafngiftum.
Fyrir um það bil 20 árum þegar ég
byrjaði að vinna við Búrfellsstöð,
kynntist ég Adda og kom það fljótt í
ljós að við þekktum fjöldann allan af
fólki sameiginlega enda jafnaldra og
vorum þar að auki frændur. Oft kall-
aði hann mig frænda þó að ekki vær-
um við náskyldir. Okkur varð fljótt
vel til vina. Minningar hrannast upp.
Oft var glatt á hjalla og var þá mikið
gaman. Ekki vorum við alltaf sam-
mála eins og gengur en fljótt var það
að jafna sig.
Addi var afar örlátur eða ætti
maður að segja gjafmildur bæði á
sjálfan sig og fé sitt. Auður hans fólst
í barnaláni og hressilegu lífi.
Við hjónin fórum ásamt Adda og
frú í skemmtiferð á sólarströnd fyrir
mörgum árum og erum enn að minn-
ast hressileika hans í þeirri ferð.
Við höfðum báðir mjög gaman af
helstum og vorum við mikið að
snúast í kringum þá. Við fórum í út-
reiðartúra og stundum gerðum við
hestakaup sem er mjög skemmtileg
iðja. Grímui’ naut sín hvergi betur ef^
í sveitinni þar sem hann vai’ aufúsu-
gestur.
Grímur átti fjöldann allan af kunn-
ingjum og vinum enda fljótur að
kynnast fólki. Hann var margbrot-
inn heimsborgari, sveitamaður,
framhleypinn og hlédrægur. Lífs-
reynsla hans og gleði á þeim tíma
sem hann lifði er líklega meiri en við
jafnaldrar hans megum búast við
þótt við yrðum áttræðir. Margar
skemmtisögur eru til og hafa verið
og verða örugglega sagðar af ævin-
týramanninum Grími. Eins og áður
var sagt átti Addi myndarbörn sem
hafa stutt hann dyggilega í hans erf-
iðu veikindum, ásamt systkinum og
vinum.
Þótt við höfum ekki haft eins mik-
ið samband síðustu árin og ég hefði
kosið var sá strengur sem bundinn
var alltaf til staðar. Ég þakka sam-
fylgdina, vinur.
Geir.
Addi vinur minn úr Skeiðarvogi í
Reykjavík er farinn.
1953-4 voru þrír drengir á leið
heim eftir fyrsta dag kennslu í Lang-
holtsskóla. Addi, Bjarni og Mundi,
bjartsýnir á lífið og tilveruna, á leið
austur Langholtsveginn. j'
Kastaðist þá aðeins í kekki með
drengjunum eins og stundum gerist
og Bjarna varð á orði hvort ég vissi
ekki að Addi væri sterkasti strákur-
inn í bekknum Við skullum saman
eins og tarfar og drógum úlpurnar
fram á höfuð hvor annars í ærslum
dagsins. Síðan þá höfum við fylgst að
í leik og starfi.
Addi var mikill unnandi náttúru
og hrossa. í auglýsingu um að mjólk
er góð er Addi okkar í réttu umhverfi
fram á bjargbrún með hross, fúlsk- -
eggjaður.
Allt heimilisfólkið í Hraunbænum
þekkti hringingar Adda þegar hann
var að kanna sitt lið. Ávallt var hann
hress í bragði með kímnigáfuna í
lagi. Við í Hraunbæ 16 kveðjum
dreng góðan og biðjum aðstandend-
um guðs friðar í sorgum sínum.
Guðmundur.
• Fleiri mmningargreinar um Arn
grím Jónsson bíða birtingar og
munu birtast íblaðinu næstu daga.
Persónuleg,
alhliða útfararþjónusta.
Sverrir Olsen, Sverrir Einarsson,
útfararstjóri útfararstjóri
Útfararstofa íslands
Suðurhlið 35 ♦ Sími 581 3300
Allan sólarhringinn. www.utfararstofa.ehf.is/
|í-3gar on49ét Itr «1 hömitM [
Útfararstofan onnost meginhluto allra útfara ó höfuðborgarsvæðinu.
Þar starfa nú 15 manns við útfararþjónustu og kistuframleiðslu.
AlúSleg þjánusta sem byggir á langri reynslu
Útfararstofa Kirkjugarðanna ehf.
Vesturhlíð 2 - Fossvogi - Sími 551 1266-www.utfQrastofa.con,