Óðinn - 01.07.1932, Blaðsíða 30

78
ÓÐINN
Baldur Sveinsson ritstjóri.
Hann andaðist hjer í bænum 11. janúar síðastliðinn.
Hann var þingeyingur að ætt, fæddur á Húsavík
30. júlí 1883, sonur
Sveins Magnússonar,
gestgjafa par, og
Kristjönu Sigurðar-
dóttur. Sveinnvaraf
Víkingavatnsætt, en
Kristjana af Illuga-
staðaætt, bróður-
dóttir sjera Bene-
dikts í Múla ogKristj-
áns amtmanns Kristj-
ánssonar. Batdur fór
í Latínuskólann vor-
ið 1899 ogvarð stúd-
ent 1905, en hætti þá
námi og var næstu
tvö árin við ýms
störf hjer heima og
hafði um eitt skeið
á hendi kenslu við
Eiðaskóla. En 1907
fór hann til Vesturheims, til móðurbróður síns, sem
Sigurvin hjet og var bóndi par vestra. Var Baldur hjá
honum um tíma, en varð svo blaðamaður við »Lðg-
berg«, er sjera Stefán Björnsson á Hólmum var rit-
stjóri pess. Stóð honum til boða að verða ritstjóri
blaðsins, er sjera Stefán fluttist heim. En Baldur festi
ekki yndi vestra og hafnaði pví. Kom svo heim hingað
í árslokin 1911. Varð hann skömmu siðar verkstjóri í
Viðey, en fór 1913 tíl ísafjarðar og dvaldi par til 1918.
Fjekst hann par við ýms störf, m. a. kenslu, og var um
eitt skeið skólastjóri. 1914 kvæntist hann Marenu Pjet-
ursdóttur frá Engey, og lifir hún mann sinn ásamt
þremur börnum peirra, tveimur sonum og einni dóttur.
1918 fluttust pau hjónin hingað til Reykjavíkur og vann
Baldur eftir pað við dagblaðið »Vísi« og var á síðari
árum meðritstjóri pess. Hann var vel rilfær, en gaf sig
lítt að deilumálum blaðanna, manna vinsælastur og
hinn besti drengur. Var honum vel lýst í minningar-
greinum, sem ýmsir vinir hans skrifuðu um hann í
»Vísi« eftir andlát hans..
og sagði jeg honum að eftir ættartölu minni væri jeg
25. liður frá Sigurði Sýr, konungi Upplendinga.
Hann varð mjög hrifinn af þessu, og spanst út af
þessu gamansamt ævintýri. — Á laugardaginn lagði
jeg af stað og fór með járnbraut til Hönefoss, og
þangað átti að sækja mig til Norður-Hofs. Þar var
prestur gamall, prófastur Færden, sem áður hafði
gefið út »Luthersk Hirketidende*, og var mjög lærður
maður og mikill ný-guðfræðingur. — Meðan jeg í
járnbrautar-biðsalnum var að bíða eftir vagninum,
varð mjer litið þar í »Ringerikes-dagblad« og sá í
því grein um Ungmenna-hátíðina, sem næsta dag átti
að halda þar uppi á einhverjum Ás. Þar stóð að
Pastor Friðriksson frá íslandi ætti að predika í
Norður-Hofs-kirkju kl. 10 um morguninn og halda
tölu kl. 3 síðdegis á samkomunni. Þar fyrir neðan
stóð þessi athugasemd: »Pasforen nedstammer fra
vor gamle Konge Sigurd Syr«. — ]eg gat ekki
annað en brosað að því, hve snjallir þeir væru að
auglýsa. Svo kom vagn prófastsins. Hann tók mjer
með mestu virktum og var veitt mjög rausnarlega.
Prófasturinn var svo vel heima í Heimskringlu og
öðrum bókmentum íslendinga frá rornöld, að jeg
gekk með »lífið í lúkunum* að segja enga vitleysu.
Hann var bæði ræðinn og skemtilegur. Jeg bjó mig
um nóttina undir predikun mína. — Jeg predikaði
svo eins og ráð var fyrir gert og aðstoðarprestur
prófastsins var fyrir altari. Svo eftir miðdegisverð var
gengið upp á Ásinn. Þar var sljett flöt mikil, hring-
sett með skógi. Voru þar veitingatjöld og íþrótta-
vellir, og stór ræðustóll fánum skreyttur. Þar var
fjörugt líf og margt til skemtunar. Þá steig Færden
prófastur í stólinn og hjelt langan og fróðlegan fyrir-
lestur um sögu Hringaríkis að fornu og nýju. Hann
sagði frá Halfdáni svarta og öðrum konungum Upp-
lendinga, og síðast gat hann þess, að á eftir sjer
talaði afkomandi þessara gömlu konunga, og kynti
mig þannig áheyrendum. Var mjer tekið með miklum
fagnaðar-gný. — Jeg byrjaði á því að útskýra hvernig
þessu væri varið, að dóttir Magnúsar konungs ber-
fætts hefði giftst til íslands og væri svo mikill ætt-
bálkur kominn af henni, að fjöldinn allur af íslend-
ingum mættu kyn sitt til hennar rekja, svo að sæmdin
væri ekki svo mjög mikil. Síðan talaði jeg um ísland.
Að ræðunni lokinni kom til mín fjöldi ungra manna,
að láta mig skrifa nafn mitt í minnisbækur þeirra.
Um kvöldið, rjett fyrir sólarlag, var hátíðarhaldinu
slitið, og fóru menn þá að streyma niður í þorpið,
því þar átti landsfræg söngkona að syngja þjóðsöngva.
Jeg gekk einn, og er jeg kom niður á ásbrúniná,
blasti við mjer hið fegursta útsýni yfir hjerað það
hið mikla, og lá bygð sú sem í víðum hring; skiftust
þar á akrar og graslendur, aðgreint af skógarbeltum,
en hið stóra stöðuvatn lá spegilskygnt fyrir neðan;
var ýmislegt í lögun landsins sem minti mig á Þing-
vallasljettuna. Jeg stóð þar lengi hugfanginn, og gekk
sólin til viðar bak við skógi klædda ásana. Svo gekk
jeg niður í þorpið og hlustaði á söngkonuna. Síðan
var haldin veitsla á prófasts-heimilinu og voru þar
margir gestir, og skorti þar ekki góða skemtun.