Óðinn - 01.07.1932, Side 39

ÓÐINN
87
hálfar skipshafnir af frönskum sjómönnum og skrifuðu
brjef sín; voru þeir mjög kurteisir og þakklátir, ef
vikið var að þeim góðu, kaffisopa eða þvílíku. Ekki
þótti mjer eins skemtilegt þegar Englendingar komu;
það var alt annar blær á framkomu þeirra, enda gat
jeg lítið talað við þá, því jeg var svo ónýtur í ensku.
Við og við bættust nýir fjelagsmenn í hópinn og
tala vinanna óx. Árið 1903 varð Þorvaldur Guð-
mundsson fjelagi og upp frá því virkta vinur minn.
Hann var við bókaverslun Sigurðar bóksala Krist-
jánssonar og hægri hönd hans utan húss og innan.
Þorvaldur var einkennilegur maður, fróður mjög í
sögu íslands og maður, sem las mikið og mundi vel.
Hann varð mjög áhugamikill um bókasafn fjelagsins
og vann að því með þeim Sigurjóni ]ónssyni og Pjetri
Gunnarssyni o. fl. Var samvinnan við þá hin skemti-
legasta. Verður nánar sagt frá þeirri hlið og öðru
starfi, sem við kemur fjelaginu sjálfu, í sögu fjelagsins.
Um vorið 1903 og sumarið var jeg að mestu leyti
heima, nema hvað jeg fór víst tvisvar sinnum suður
að Utskálum, til að heimsækja fjelagið þar og sjera
Friðrik Hallgrímsson. Hann var þá í undirbúningi
með að fara til Ameríku og taka prestsskap þar í
kirkjufjelagi Vestur-íslendinga. — Vissi jeg að mjög
mundi jeg sakna hans. — Áður en hann fór, gaf
hann mjer marghólfaðan bókaskáp, sem faðir hans,
biskupinn, hefði smíðað með eigin höndum, og á jeg
hann síðan sem dýrmætan menjagrip. —
]eg hygg nú að jeg hafi lýst nokkuð lífi mínu á
þessum árum, svo að auðsæ sje sú hamingja og gleði,
sem jeg átti þá að fagna. — Enn verð jeg samt að
geta nokkurra atriða, sem mjög juku á gleði mína.
Það var nú fyrst jólagjöf, sem 50 sjómenn færðu
mjer á aðfangadagskvöld 1903; það var stór og
vandaður bátur, stórt 4 manna far, en róinn þrem
árum á borð. Var hann með seglum og öllu til-
heyrandi. — Þeir komu með hann alveg heim að
Melsteðshúsi og afhentu mjer hann þar. Hafði jeg
afarmikið gagn af honum og blessun, bæði til heilsu-
bótar á sumartímanum og til hægðarauka fyrir starfið
meðal sjómanna. Hann sigldi mætavel og bar mikið,
en þurfti góða kjölfestu.
Ekki má heldur gleymast sú gleði, sem jeg hafði
af þeim presti, sem kom að Utskálum eftir sjera
Fr. Hallgrímsson. Það var sjera Kristinn Daníelsson.
Skömmu eftir að hann var kominn fór jeg suður,
rjett fyrir jól, og heimsótti hann. Hann tók mjer
ágætlega og varð jeg brátt nákunnugur þar heima
hjá honum og frú hans. Hún var dóttir Halldórs
Friðrikssonar, yfirkennara, ágætiskona. Var þar skemti-
legt að dvelja, því að margt var þar unglinga, börn
prestshjónanna, og urðu synir prestsins, Daníel og
Halldór, mestu alúðarvinir mínir. — I Keflavík og
Vtri-Njarðvík átti jeg sömu vinum að fagna og áður.
Enn er það eitt, sem mig langar til að nefna, þótt
sumum kunni að þykja það lítilfjörlegt. Það eru kett-
irnir mínir, sem jeg átti í Melsteðshúsi. Þegar jeg
kom heim 1902 um haustið, hafði Kristín systir mín
fengið ljómandi fallegan ketling, og kölluðum við
hann Polly. Það varð mesti metköttur, enda veitti
ekki af því: afarmikill rottugangur var í húsinu og
í kringum það. Polly varð hinn mesti veiðiköttur, og
árið eftir eignaðist hún bláan ketling, sem líka var
alinn þar upp. Hann hjet Dollur; ekki man jeg eftir
hvers vegna hann var kallaður það. — Voru þessir
kettir báðir hinir vitrustu og hlýddu nöfnum sínum.
Þeir voru mjög hændir að fólkinu og Dollur að mjer
sjerstaklega. ]eg vandi Doll á íþróttir, sem honum
þótti auðsjáanlega gaman að sýna. Sú var ein íþrótt
hans, að renna upp sljettan vegg. ]eg hafði til þess
fjöðurstaf, sem jeg stakk inn í vegginn og ljet hann
sækja; setti jeg hann hærra og hærra, eftir því sem
æfing óx, þangað til að komin var full seiling mín.
Er jeg stakk fjöðrinni þar upp, hljóp Dollur upp
vegginn og náði fjöðrinni, rann niður vegginn og
færði mjer hana. Onnur íþrótt hans var langstökk
og stökk hann með æfingu lengra og lengra. Hann
hljóp á milli tveggja borða og gerði jeg millibilið
stærra og stærra. Þegar jeg hljóp í kringum garð-
inn fyrir framan húsið, hljóp hann samsíða upp á
girðingunni, og er komið var að hliðinu, sveiflaði
hann sjer í lystilegum boga yfir hliðið. Hann kunni
og að liggja dauður. ]eg sagði: »Ligðu dauður«, og
lagðist hann þá endilangur á borðið og teygði frá
sjer alla limina og lá grafkyr, þangað til jeg gaf hon-
um merkið. — Hann hljóp upp eftir gluggum og inn
um efstu rúðuna, ef hún var opin. — Þegar jeg kom
einhversstaðar að, var hann vanur að koir.a og grafa
höfuðið og framlappirnar niður í vasa minn, til þess
að vita, hvort jeg hefði nokkurt leikfang handa hon-
um. Hann varð uppáhalds-köttur allflestra fjelags-
manna og stytti drengjunum marga stundina með listum
sínum. — Þegar hann vildi komast inn til mín, barði
hann að dyrum, og þegar jeg spurði: »Hver er þar?«
þá svaraði hann með einföldu mjálmi; en ef jeg spurði
aftur: >Er það Dollur?* þá herti hann á mjálminu
og breytti rómnum. — Báðir kettirnir sóttust eftir
að koma þangað sem söngur var, eða þar sem leikið
var á hljóðfæri. Stundum þegar verið var að syngja
inni í salnum, stóðu þeir við hurðina og lögðu oft