Óðinn - 01.08.1933, Side 32

88
ÓÐINN
Gunnar varð tæringarsjúkur og var um hríð frá námi,
og dvaldi fyrir norðan og kvæntist þar, er hann hjelt
að sjer væri batnað. Svo haustið 1906 kom hann sem
sagt suður og byrjaði nám sitt, en þá greip hann aftur
vanheilsan og hann lagðist algerlega í rúmið. Þau
ungu hjón voru bláfátæk, og er fram leið til jóla,
varð eitthvað að gera þeim til hjálpar. Urðu til þess
skólabræður hans á prestaskólanum. Þeir lögðu mikið
á sig hans vegna og fórst þeim afarvel við hann í
þessum raunum hans. Svo fór, að heimili þeirra varð
að leysa upp. Tók frú Ingunn Blöndal, móðursystir
konu hans, hana og barn þeirra á 1. ári heim til sín.
Þeir komu svo til mín og spurðu, hvort jeg gæti ekki
tekið hann í húsið, allan annan kostnað, bæði fæði
og læknishjálp og meðul, sáu þeir um. En rjett áður
en þessi málaleitun kom til mín, hafði jeg komist á
snoðir um, að Frederiksen bakari vildi leigja tvær
auðu stofurnar í húsinu, sem hann hafði ætlað fyrir
geymslu, en ekki fengið not fyrir. Nú varð jeg
hræddur um að þær mundu leigðar einhverju fólki,
svo að tvíbýli yrði, og hafði jeg því tekið þær á leigu
í viðbót, þótt jeg hefði ekkert við þær að gera, og
hafði þannig alt húsið til umráða. Þegar prestaskóla-
menn fóru fram á að jeg tæki Gunnar, sá jeg að
Drottinn mundi ætlast til þess, þar sem jeg hafði svo
yfirfljótanlegt húsrúm, og var hann fluttur til mín.
Guðmundur Magnússon var Iæknir hans og lagði á
öll ráð, hvernig jeg ætti að stunda hann, án þess
nein hætta stafaði af fyrir þá, sem umgengust mig.
]eg fjekk mjer skósíðan, hvítan læknaslopp, sem jeg
var ætíð í inni hjá honum, og gáði vel að sótthreins-
andi þvottum. Insta stofan á bakhlið hússins varð nú
sjúkrastofa hans. Hann hafði berkla í útlimum og
mörg kýli, sem voru logaum, og var það erfitt verk
að færa hann til og hagræða honum. En hann var
svo góður og þolinmóður, og síglaður, þegar hann
hafði viðþol, svo að það gerði verkið ljett að stunda
hann. Þar á ofan gerði það ánægjuna meiri, að
prestaskóla-bræður hans komu jafnaðarlega til hans
og ljetu sjer mjög hugarhaldið um hann. Fyrir beiðni
hans sjálfs höfðum vjer biblíulestra inni hjá honum,
og skiftumst á að hafa framsöguna. í þeim flokki
voru þeir: Guðbrandur Björnsson, ]óhann Briem,
Þorsteinn Briem og Brynjólfur Magnússon stöðugir
gestir, og svo við og við aðrir af prestaskólanum.
Urðu þessar samverustundir ákaflega uppbyggilegar
og alvarlegar um leið, því sjúkdómur vors sameigin-
lega vinar, sem vjer vorum vissir um að að eins
mundi enda á einn veg, setti meiri alvörublæ á huga
vorn en annars mundi hafa verið. Enda varð þessi
tími mjög til að færa þessa ágætu pilta inn á braut
lifandi trúar, og hafði mikla þýðingu bæði fyrir mig
og þá. Fór svo, eins og vant er að vera mjer við-
komandi, að jeg bar mest úr býtum, því þessir ungu
menn urðu mínir alúðarvinir, og hafa verið það ætíð
síðan. Það er segin saga, að hafi jeg einhvern tíma
ætlað mjer að liðsinna öðrum, hefur það snúist svo,
að jeg hef grætt mest á því sjálfur. — Þessi tími,
frá því nokkuru fyrir jól og fram yfir páska, er
Gunnar dvaldi hjá mjer, var afarþýðingarmikill tími
fyrir mig. Rjett eftir nýárið fjekk jeg þá sorgarfregn,
að sjera Björn Blöndal, að Hvammi í Laxárdal í
Skagafirði, væri dáinn. Um kvöldið sat jeg einn
heima og rifjaði upp minningar vináttu okkar, alt frá
fyrsta skólaári. ]eg mintist þess, að á hinum liðnu
jólum voru nákvæmlega liðin 20 ár frá því er jeg
fyrsta sinn var yfir honum veikum, eins og jeg hef
áður frá sagt. Er jeg nú sat í angurværu skapi, niður-
sokkinn í hugsanir mínar, fjekk jeg heimsókn af
Þorsteini Briem. Við sátum lengi saman, langt fram
á nótt, í andlegu samtali um lífið og dauðann, bæði
í hinni tímanlegu og andlegu merkingu, og hugir
okkar voru hrærðir, bæði af vinarláti því, sem sjer-
staklega snerii mig, og af umhugsuninni um hinn
sameiginlega, sjúka vin í herberginu bak við þilið,
vininn, sem við vissum báðir að var á flugferð á leið
til dauðans, og hugirnir stefndu hærra í næturkyrð-
inni, upp þangað, sem dauðinn er ekki lengur til,
nje harmur, nje mæða, nje tár, en lífið ríkir í alveldi
sínu. Við fengum báðir þá stund nokkurn forsmekk
samfjelagsins við Guð. ]eg gleymi aldrei þeirri stund,
og þá eignaðist jeg nýjan vin, sem síðan hefur tals-
vert komið við sögu mína. —
Einhvern tíma um þetta leyti vetrar fjekk jeg brjef
frá sjera Hjörleifi, prófasti á Undirfelli í Vatnsdal,
vinsamlegt og hlýtt. í því brjefi sagði hann mjer frá,
að hann hefði jarðsungið eina vinkonu mína frá
Kornsár-tímanum, frú Þuríði Sighvatsdóttur, er giftst
hafði Halldóri Árnasyni, frá Höfnum; hefðu þau átt
einn dreng, Sigfús, og stæði hann nú algerlega ein-
mana í heiminum, væri ákaflega vel gefinn piltur og
hneigður til lærdóms, væri hann eitthvað um 15 ára
að aldri. ]eg fann að prófastinum var einkar hugar-
haldið um piltinn. Bað hann mig að fara til nokk-
urra velmegandi frænda hans og vita, hvort þeir vildu
nokkuð liðsinna honum til náms. ]eg fór þegar, en
þeir færðust undan, og fjekk jeg engan árangur af
förinni. Hjer um bil samtímis fjekk jeg brjef frá
piltinum sjálfum, skrifað með ljómandi fallegri hönd,
en betur hvað mál og framsetning áhrærði. ]eg varð