Dagblaðið Vísir - DV - 13.07.1985, Blaðsíða 19

Dagblaðið Vísir - DV - 13.07.1985, Blaðsíða 19
DV. LAUGARDAGUR13. JULl 1985. 19 Jóhann Briem. Myndir: Vladimir Sichov. „Ég kynntist Tómasi Holton fyrir þremur árum þegar ég tók myndir af honum fyrir grein í People Magazine. Hann stakk upp á því aö ég tæki myndir í þessa bók. Það var mér mikil ánægja því aö það var einstætt verkefni að taka myndir í bók um listamenn í hinurn aðskiljanlegustu greinum." Það er Vladimir Sichov, hinn þekkti rússneski ljósmyndari sem tekið hefur myndir af íslenskum lista- mönnum fyrir bók um íslenska menn- ingu og listir sem Sigurður A. Magnússon hefur skrifað, sem hefur orðið. Vladmir Sichov mætti á ritstjórn- arskrifstofur DV á dögunum og fyrr en varði hafði hann gabbað blaða- mann í skák. Á meðan við tefldum greindi Sichov frá sjálfum sér og þessu íslenska verkefni. Arnar Jónsson, Þórhildur Þorleifsdóttir og börn þeirra fimm. Vill hafa tækifæri til að fara heim Sichov er sjálfur mikill listunnandi og því enn betur í stakk búinn til að ljósmynda listamenn. En leyfum hon- um aö fá orðið: „Það eru orðin sex ár frá því að ég fór frá Sovétríkjunum. Eg fór fyrst til Vínar. Eina löglega leiðin út úr Sovét- ríkjunum var að sækja um vegabréfs- áritun til Israels. Eg hafði ekki áhuga á að flýja því að ég vil hafa tækifæri til að fara aftur lieim. Eg er ekki of svartsýnn á að ég fái það. Þú veist að eftir byltinguna 1917 rikti borgarastríö milli hvítliða og rauða hersins og í kjölfar þess flýðu margir, en meira að segja þetta fólk fékk um síðir sakaruppgjöf og fékk að snúa heim. Frá 1970 til 1979 fóru rúm- lega 300.000 manns frá Sovétríkjunum til Israels. Og þrátt fyrir allt er þetta mikill f jöldi. Á hinn bóginn má nefna dæmi frá öðrum austantjaldslöndum. Roman Polanski, sem ég kannast við, hefur verið 20 ár vestanhafs og hann hefur alltaf haldið pólskum passa, meira að segja er herlögin voru sett. Eg vona að málin þróist á þann veg í Sovétríkjunum aö slíkt verði hægt. Götulífsmyndir I Sovétríkjunum tók ég mikið af götulifsmyndum en f ékk þær ekki birtar þar. Þær voru birtar seinna vestantjalds en til að afla mér lifi- brauðs fékkst ég við myndatökur fyrir auglýsingar og ýmiss konar skreytingar. Svo gerði ég plötualbúm og veggspjöld fyrir vini mina í popp- hljómsveitum. Eftir að ég kom til Vesturlanda, seint á árinu 1979, fékk ég strax mikið að gera. Um tíma voru ekki birtar eins margar myndir eftir nokkurn ljósmyndara og mig. Ég vann fyrir Paris Match (götumyndirnar), Life, Stern og Vouge. Eg hef tekiö meira en 200 tískuljósmyndir fyrir það blað og er enn að." — Hvernær byrjaðir þú að taka myndirnar af íslensku listamönnun- um? „Ég tók megnið sumarið 1983 og vann við það í tvo mánuði." Við blöðum í gegnum bókina á milli þess sem skákmennirnir eru færðir til á borðinu. — Eru andlits- myndir kannski sérgrein þín? „Nei, enda eru það yfirleitt ekki klassískar andlitsljósmyndir sem eru í bókinni. Eg reyndi að ljósmynda listamennina í eðlilegu umhverfi þeirra, á vinnustað eða heimili. Ég tók myndir af sumum úti. Eg reyndi í öllum tilfellum að hafa eitthvað örlítið meira en bara manneskjurnar sjálfar. Einn hluti af heimilinu, ein- kennilegt fjall í baksýn, eitthvað til að bæta við. Sumir hafa spurt mig hvort ég hafi ekki liðið fyrir hversu lítill tími gafst til verksins. Mér finnst það asnaleg afsökun. Maður tekur aldrei tvær myndir á tveimur ólikum augnablik- um. Íslendingar og Rússar líkir Landslag Islands er undarlegt og framandi. Eg hef ferðast mjö'g víða í Evrópu, Ameríku, Afríku og Asíu. Ég hef ekki kynnst neinni þjóö sem er eins lík Rússum og Islending- ar. . . og samt er umhverfið svo gjörólíkt. Eg veit ekki til þess að það geti gerst annars staðar en á Islandi og í Rússlandi að tvær manneskjur hittist úti á götu og fari að ræða um alheim- inn og guðdóminn upp úr þurru. Það býr i okkur einhver innri þörf til and- legra iökana. Eg held að menntun eða menning haf i hér ekki úrslitaáhrif. Eg held að f ólk hreinlega f æðist svona. Manneskjan hefur persónu- leika þegar hún fæöist og ég held að engin leið sé til að breyta henni al- gjörlega. Sverrir á hóteli Eg tók myndir af á að giska 170 islenskum listamönnum. Það var reyndar dálitið leiðinlegt að nokkrir þeirra vildu ekki fá mynd af sér í bókina. Eg ferðaðist með Magnúsi Magnússyni um landið til að taka landslagsmyndir af söguslóðum Islendingasagna (birtist á næsta ári) og sá þá hreint frábæra mynd á hóteli sem við dvöldum á. Eg vildi endilega hitta málarann Sverri Haraldsson, bæði sem ljósmyndari og listáhuga- maður, en því miður var mér tjáð að hann væri veikur og vildi ekki hitta fólk. Mér auðnaðist aldrei að hitta hann því að hann er nú látinn." Sigurður A. Magnússon er nú kom- inn á vettvang og við skoöum saman bókina. Hann segist halda mikiö upp á ljósmynd Sichovs af Jóhanni Briem. „Já, og Briem er frábær málari! Það er ósanngjarnt að hann skuli ekki vera heimsfrægur. Ég man eftir því að ég sá gamalt verk eftir hann heima hjá honum, frá þriöja áratugn- um held ég, sem sannfærði mig um aö þar væri kominn stórkostlegur málari. Áhrifamikið að hitta Jakobínu Eiginlega varð ég fyrir mestum áhrifum af Jakobinu Sigurðardóttur og ég var spenntur að hitta hana því hún er mjög þekkt sem rithöfundur í Sovétríkjunum. Islenskar bókmenntir eru nokkuð mikiö lesnar þar, Laxness auðvitað er þekktur. Jú, jú, ég hafði lesið íslensk verk áður en ég fór vestur. Og þessar stórkostlegu bók- menntir sýna að Islendingar eru mikil þjóð. . . " Skákin er að fjara út. Mér sýnist Sichov vera að ná undirtökunum, enda kóngsvængurinn í uppnámi hjá mér. Sigurður A. segir að ég megi telja mig góöan ef ég nái jafntefli. Eina leiðin út úr óförunum er að láta Sichov gleyma skákinni. Það tekst. Hann rekur augun í mynd af Spassky sem hangir uppi á vegg. „Nei, ég þekki ekki Spassky, en mig langar til að kynnast honum og reyndar búum við í sömu borg, París." Aðdráttarafl Parísar Af hverju ákvaðst þú að setjast að þar? „París er auðvitað ekki sama miðstöðin og hún var, sérstaklega ekki í málaralistinni en mér finnst hún vera enn miðpunktur Evrópu. Ég sótti um landvistarleyfi í Bandaríkj- unum fyrst eftir að ég kom vestur en hætti svo við það eftir að hafa farið nokkrum sinnum þangað vegna starfa minna fyrir Life. Paris hentar mér vel sem dvalarstaður vegna vinnu minnar." Umræöurnar snúast brátt um ýmsa rússneska listamenn og hvers vegna París hafi alltaf haft slíkt aö- dráttarafl bæði fyrir og eftir byltingu. Sichov segist ekki hitta mikið landa sína í París, að minnsta kosti ekki vegna þess að þeir séu landar. Okkur verður rætt um kvikmynda- leikstjórann Kontchalovsky. Eg minni á að hann starfar vestantjalds en heldur sovéskum passa. Það er kannski ekki furða því aö Sichov upp- lýsir mig um að faðir hans sitji í mið- stjórn kommúnistaflokksins og hafi samið sovéska þjóðsönginn. „En hann flúði á sinn hátt, bróðir hans er besti kvikmyndagerðarmaður Sovétríkj- anna og hann vildi ekki lifa i skugga hans." Dreymir um íslenska listsýningu í París Sichov segir mér að frá því hann haf i f arið vestur haf i þrír vinir hans dáið í Gulaginu og hann gagnrýnir suma andófsmenn sem hafi meö starfsemi sinni leitt aðra í fangelsi en verið óáreittir sjálfir vegna frægðar erlendis. En hér er ekki rúm fyrir spjall um Sovétríkin. Sichov og Sigurður eru timabundnir og ég búinn að ná jafn- tefli í skákinni — á óheiðarlegan hátt. „Mig langar til aö halda áfram að taka myndir af listamönnum eins og eru í þessari bók. Ég væri meira en til í að taka Vestur-Berlín fyrir... En að lokum vil ég segja þér að ég á þann draum að koma upp sýningu í Paris á verkum islenskra lista- manna." segir Sichov að lokum. Og Sigurður A. bætir við. „Og hann gerir þaö örugglega." és

x

Dagblaðið Vísir - DV

Beinir tenglar

Ef þú vilt tengja á þennan titil, vinsamlegast notaðu þessa tengla:

Tengja á þennan titil: Dagblaðið Vísir - DV
https://timarit.is/publication/255

Tengja á þetta tölublað:

Tengja á þessa síðu:

Tengja á þessa grein:

Vinsamlegast ekki tengja beint á myndir eða PDF skjöl á Tímarit.is þar sem slíkar slóðir geta breyst án fyrirvara. Notið slóðirnar hér fyrir ofan til að tengja á vefinn.