Dagblaðið Vísir - DV - 15.06.2002, Side 20

20
H e l c) c/ rb l a c) lCfSr LAUGARDAGUR 15. J Ú N f 2002
Nútímanunna
fyrir norðan
Farsíminn og líkneski frelsarans.
Nokkuð sem nútímanunnur geta
ekki verið án. OV-myndir: sbs
„Það er gæfa mín sem er frá Guði komin
að ég sé á íslandi. Hér i/il ég lifa, starfa
og degja. Og mun si/o á endanum upp rísa,
rétt eins og kristur sjálfur,“segir Celestina
Gavric, kaþólsk nunna sem ersestað
á Akuregri.
Á SÍÐASTA ÁRI VAR STOFNAÐ TIL reglu Karmel-
systra í höfuðstað Norðurlands og tvær systur úr
reglunni eru nú nyrðra. Ekki aðeins til að vera á bæn
og lifa í guðsótta og góðum siðum, heldur hafa þær
jafnframt ærinn starfa. Prestur kaþólska safnaöarins
á Akureyri er sr. Patrick Breen og er systranna
tveggja að aðstoða hann með ýmsu móti. Svo sem að
fara vítt og breitt um safnaðarsvæöiö sem nær yfir
Norður- og Austurland, heimsækja sóknarbörn og
syngja messur. Einnig að veita ýmis konar fræðslu
um kaþólska trú með öðru móti.
Systir Celestina við jeppann góða sem hún fer á yfir
fjöllin sjö til að boða hina kaþólsku trú.
Að erja jarðargróðurinn
Nunnurnar tvær, þær Celestina og Mary Therese,
sem er bandarísk, eru nútímanunnur. Sú fyrrnefnda
tekur brosandi á móti mér þegar ég kný dyra í íbúð-
arhúsi þvi við Brálund á Akureyri sem söfnuður
þeirra hefur nýlega fest kaup á og þær búa í. Það
fyrsta sem ég veiti athygli er lítill nettur farsimi sem
Celestina hefur í belti sem hún er með utan um sig
miðja, þar sem hún klæðist brúnleitum kufli. „Ég
þarf víða að vera, bæöi hér heima í kirkjunni okkar
á Eyrarlandsveginum og víðar. Þá er gott að fólk geti
alltaf náð í mig,“ segir Celestina og brosir.
Farsíminn gefur tilefni til aö segja að þetta sé nú-
tímanunna. Hún býður mér til sætis í rúmgóðu her-
bergi þar sem við spjöllum saman. Inn berst hávaöi
utan úr garði þar sem systir Therese hamast með
sláttuvélina. Það er kafagras á lóðinni, enda búin að
vera einmuna sprettutíð um allt land síðustu daga.
Auövitað þurfa nunnur jafnt sem aðrir að erja jarðar-
gróðurinn. Frá mörgum slíkum segir í Biblíunni.
Ég elska lilutskipti mitt
„Ég kom hingað snemma á síðasta ári,“ segir Cel-
estina í upphafi samtals okkar. Hún er króatísk að
uppruna og kveðst fjórtán ára gömul hafa ákveöið að
verða nunna og ganga í reglu þeirra. „Ég man þessa
stund enn þá. Ég sá tvær ungar stúlkur fullar lífsgleði
á leið i kirkjuskóla, en ég vissi að þær hefðu ákveðið
aö verða nunnur. Þarna ákvað ég að það sama skyldi
ég gera, það var einhver innri staöfesta og fognuður
sem ég fylltist. Ég trúi á Jesú Krist og elska hlutskipti
mitt; að boða trúna á leiðtogann."
Það átti ekki fyrir Celestinu að liggja að dveljast
lengi í heimalandi sinu. Tvítug að aldri fór hún með
fjórum króatískum nunnum öörum úr reglu sinni til
Brasilíu, rétt eins og þörfm kallaði þá á. Þetta var í
St. Paulríki og þar átti tiún eftir aö dveljast næstu
tuttugu og fimm árin, eða allt fram á þarsíöasta ár.
„Það var fjölbreytt starf sem við nunnurnar, sem í
það heila vorum meira en fjörutíu talsins, sinntum
þarna. Sumar okkar störfuðu til dæmis á leikskóla
reglunnar og aðrar við öldrunarþjónustu. Sjálf var ég
starfandi við safnaöarstarf og fræðslu hvers konar.
Rétt eins og ég starfa við hérna.“
Á símini fjallabíl
En síðan kom ísland. „Ég var eins og ég segi búin
að vera lengi í Brasilíu þegar príorinnan í reglunni
minni spurði hvort ég vildi fara til íslands. Ég sagði
strax já. Fyrst eftir að kallið kom var ég í þrjá mán-
uði í Bandaríkjunum að læra þar ensku, en í fram-
haldinu kom ég svo hingað til lands. Núna veit ég
orðið að spuming príorinnunnar um hvort ég vildi
fara til íslands var frá drottni sjálfum komin. Það var
hans vilji að ég færi hingaö til lands,“ segir Celestina
sem segir ferðalög sín um landið hafa verið sér upp-
spretta mikilla ævintýra og fagnaðar.
Fegurð landsins sé mikil og stórbrotin, en hún hef-
ur farið víða um svæði Akureyrarprests á síðustu
misserum. Til Húsavíkur og um allt norðausturhorn-
ið. Einnig á Austfiröina, en í byggðum á öllum þess-
um svæðum er fólk sem játast hefur hinni kaþólsku
trú. Um þessar byggðir hefur hún farið á sínum fjalla-
bíl, litlum Suzuki-jeppa, sem gerir það gott. Og bráð-
lega segist hún munu halda vestur á Tálknafjörö, þar
sem eru nokkur ungmenni sem hún þarf að uppfræða
um hina kaþólsku trú - inntak hennar og eðli.
Fengum öll virðingu Guðs
Þeir sem játast kaþólska trú undirgangast með
því móti mun meiri kröfur en nokkru sinni eru í
ritúali hinnar lúthersku kirkju. „Sumir sem eru
lúthersk trúar fara kannski í kirkju á eins til
tveggja mánaða fresti. Það væri aldrei nóg fyrir
mig. Við systurnar sem hér búum biðjumst, eins og
aðrar nunnur, mikið fyrir - erum á bæn að jafnaði
fjórar klukkustundir á dag. Við erum hér í kjallara
hússins með litla kirkju og það er okkar vé,“ segir
Celestina þar sem hún leiðir mig um hús þeirra.
Hún segist una vistinni á Akureyri ákaflega vel - og
ekki síst kunni hún vel að meta góðar móttökur
fólksins í bænum. Ýmsir úr þeirra hópi hafi aðstoö-
að þær á ýmsa lund við að koma undir sig fótunum
í nýju samfélagi.
Á síðustu misserum hafa tíðum borist fréttir af
erlendum dansmeyjum sem koma hingað til lands,
sem fáklæddar sveifla sér á stönginni með hæpnum
hætti að mörgum finnst. „Þegar Guð skapaði mann-
inn fengum við virðingu hans. Hana eigum viö að
varðveita - ekki bara skemmta okkur. Við erum öll
kölluð til annars og meira hlutverks í þessari til-
veru,“ segir Celestina að síðustu - og talar í anda
góðra siða og ótta gagnvart Guði á himni hám.
-sbs