Morgunblaðið - 18.03.2001, Blaðsíða 39

MINNINGAR
MORGUNBLAÐIÐ SUNNUDAGUR 18. MARS 2001 39
Minningarkort
Hjartaverndar
535 1825
Gíró- og greiðslukortaþjónusta
Á morgun hefði vinur
minn Jón Rúnar Árnason
orðið fimmtugur.
Slysið á Reykjanesbraut-
inni hinn 30. nóvember síð-
astliðinn minnti okkur svo óþyrmi-
lega á hverfulleik heimsins. Eitt
augnablik er brautin svo bein og
greið framundan, næsta augnablik
er dýrð heimsins horfin og engin
framtíð meir.
Fyrir mig er einhvern veginn
svo erfitt að setja það í samhengi
að Rúnar og Vilborg séu ekki hluti
af mínu daglega lífi, alltaf til stað-
ar tilbúin að taka á móti manni,
greiða götu manns, gera greiða
eða bara stytta stundir þegar á
þurfti að halda.
Ég man ekki eftir mér öðruvísi
en Rúnar væri einhvers staðar
innan færis. Við vorum fæddir
sinn hvorum megin við Hlíðargöt-
una á Norðfirði, hann 19. mars en
ég aðeins seinna í árinu. Feður
okkar sjómenn og aldavinir. Líka
fæddir á Norðfirði og voru þar alla
sína tíð, partur af hinum daglega
raunveruleika með raunum hans
og gleði eftir því hvernig vindarnir
blésu hverju sinni.
Mínar fyrstu minningar tengjast
Rúnari, eins og þegar við vorum
pínulitlir að hrella hænurnar hans
Kalla gamla á Franskamel eða
troða grjóti inn um rörið í veggn-
JÓN RÚNAR ÁRNASON
VILBORG JÓNSDÓTTIR
✝ Jón Rúnar Árnasonfæddist í Neskaupstað
19. mars 1951. Vilborg
Jónsdóttir fæddist í Kefla-
vík 28. 8. 1955. Þau létust
af slysförum 30. nóvember
2000 og fór útför þeirra
fram frá Keflavíkurkirkju
8. desember.
um (loftræstitúðan á baðherberg-
inu heima hjá Rúnari).Við eign-
uðumst líka okkar fyrstu skíði um
sömu jólin. Þeir höfðu gott samb-
and karlarnir, feður okkar. Skíða-
iðkun okkar þróaðist að vísu á
ólíkan hátt. Þetta urðu reyndar
einu skíðin sem ég eignaðist en
Rúnar eyddi öllum sínum vetrar-
stundum í fjallinu, óþreytandi að
klifra upp brekkurnar, til þess eins
að renna sér á augabragði niður
aftur. Eljan skilaði líka sínu. Verð-
launagripirnir sem hann eignaðist
fyrir skíðaiðkunina voru að mér
fannst óteljandi.
Við Rúnar vorum seinna samtíða
í Reykjavík að læra og héldum
sambandinu þá eins og síðar þó
fleiri dagar liðu nú milli funda en
oft áður. Á þeim árum kynntust
þau Rúnar og Vilborg og héldu
eftir það áfram götuna saman. Það
var svo góð upplifun að kynnast
Vilborgu, það var eins og þau
hefðu alltaf tilheyrt hvort öðru og
við gömlu vinirnir vorum aldrei
fyrir, við vorum bara, eins og allt-
af.
Eitt af því sem stendur upp úr í
minningunni er frá 1974 þegar við
fórum í samfloti akandi frá
Reykjavík til Norðfjarðar,
þá höfðu feður okkar báðir
keypt sína fyrstu bíla, annar
karlinn rúmlega fimmtugur
en hinn rúmlega sextugur.
Þetta var stuttu áður en
vegurinn sunnan jökla var
formlega opnaður og þurft-
um við stundum að krækja
niður á sanda til að komast
fram hjá ófullgerðum veg-
arköflum. Ég man að ég
hálföfundaði Rúnar því þau
voru tvö í bílnum og höfðu
félagsskap hvort af öðru en
ég var einn. Þarna kynntist
ég Vilborgu fyrst.
Árin æða áfram og vegferð okk-
ar Rúnars hélt áfram að fléttast
saman. Þó að við veldum okkur
ólíkar starfsgreinar og þó að stór-
an part af sinni starfsævi væri
hann á sjó og við byggjum aldrei í
sama byggðarlagi á fullorðinsárum
hélst sambandið alltaf og gerðum
hvor fyrir sig lykkjur á leiðir til að
setjast niður saman, stutta eða
langa stund og spjalla um lífið og
tilveruna, börnin okkar og gamla
daga, pólitík eða bara eitthvað
annað sem valt upp það sinnið.
Ég á enn erfitt með að sætta
mig við að þetta sé rétt, þessi frétt
um slysið á Reykjanesbrautinni.
Ég finn enn sárt til, eins veit ég
að foreldrar þeirra og systkini
finna líka sárt fyrir missinum en
sárast er og verður fyrir synina
þrjá sem misstu báða foreldra sína
eins og hendi væri veifað.
Jón Ingi, Árni Rúnar og Björn
Vilberg, og aðrir vandamenn, ég
sendi ykkur mínar samúðarkveðj-
ur og bið Guð að vera með ykkur
nú og ævinlega.
Kolbeinn Ingi Arason.
Mig langar að minn-
ast bróðursonar míns
Gunnars Ölvis.
Gunnar fæddist í
Danmörku og ólst þar upp fyrstu ár-
in sín ásamt tveimur eldri bræðrum.
Hann var afburða fallegt barn, með
augu sem bræddu alla sem á hann
horfðu. Það var ekki svo sjaldan að
mamma hans var stoppuð á göngu
með hann, af konum sem langaði svo
mikið að dást að þessu fallega barni
sem þær gerðu undantekningalítið
ráð fyrir að væri stelpa og sögðu:
Mikið óskaplega hefur hún falleg
augu. Það var ekki gert ráð fyrir að
strákar væru með svona stór falleg
augu og löng augnhár sem hvíldu á
kinnunum þegar hann svaf.
Þessar sömu konur hefðu svo
sannarlega haft ástæðu til að dást að
honum áfram, ekki þá bara fyrir út-
litslega fegurð heldur líka það sem
inni fyrir bjó. Í veikindum sínum
stóð Gunnar sig svo vel að manni
finnst það með ólíkindum. Þegar
hann var spurður um líðan sína voru
svörin ævinlega: „Mér líður bara
vel.“ „Ég hef það fínt,“ og annað í
þeim dúr. En maður vissi að það
bara gat ekki verið eins og á stóð. En
svör hans veittu þeim sem spurðu
styrk og von.
Ég er búin að sjá hvaðan Gunnar
hafði þennan styrk. Eftir að hafa
verið með foreldrum hans og bræðr-
GUNNAR ÖLVIR
IMSLAND
✝ Gunnar ÖlvirImsland fæddist í
Óðinsvéum í Dan-
mörku hinn 13. októ-
ber 1986. Hann lést á
heimili sínu í Eiðis-
mýri 20 á Seltjarnar-
nesi hinn 6. mars síð-
astliðinn og fór útför
hans fram frá Sel-
tjarnarneskirkju 13.
mars.
um þennan erfiða tíma
síðustu daga fer það
ekkert á milli mála. Frá
þeim hefur streymt
einhver kraftur sem
hefur styrkt okkur sem
í kringum þau erum og
gert okkur kleift að
gefa þeim af okkur.
Fyrir það verð ég æv-
inlega þakklát mín
vegna og annarra.
Við umönnun Gunn-
ars hefur fjölskylda
hans ekki staðið ein.
Þau hafa hlotið ómet-
anlegan stuðning frá
Styrktarfélagi krabbameinssjúkra
barna, starfsfólki deildar 12 E á
Landspítalanum og þeim sem annast
heimahlynningu. Mig langar líka að
minnast á hlut prestsins þeirra, hans
Sigurðar, hvernig hann hefur stutt
við bakið á þeim öllum í veikindun-
um, verið vinur og félagi Gunnars og
vina hans og annast þau af alúð og
umhyggju er alveg sérstakt. Mig
langar fyrir hönd stórfjölskyldnu
Ómars og Brynju og strákanna að
þakka þér, Sigurður, og ykkur öllum
sem hafið stutt þau í veikindum
Gunnars og þessa síðustu daga. Það
er gott að vita af ykkur.
Mig langar að láta fylgja með til-
vitnun í þeirri von að hún megi
hjálpa okkur öllum sem syrgjum að
líta tilveruna bjartari augum:
Þó ég sé látinn
harmið mig ekki með tárum,
hugsið ekki um dauðann
með harmi og ótta.
Ég er svo nærri
að hvert eitt ykkar tár
snertir mig og kvelur.
En þegar þið hlæið
og syngið með glöðum hug,
lyftist sál mín
upp í mót til ljóssins.
Verið glöð og þakklát
fyrir allt sem lífið gefur,
og ég tek þátt
í gleði ykkar yfir lífinu.
(Höf. ók.)
Fyrir þau sem yngri eru, langar mig
að láta þetta hljóða svona:
Ekki vera leið og sorgmædd,
Því þá verð ég líka leiður og sorg-
mæddur.
Ég er nálægt ykkur þó þið sjáið
mig ekki.
Og þegar þið eruð glöð verð ég
glaður líka.
Þegar þið hugsið um mig, ekki
gráta, brosið heldur og þá brosi ég
með ykkur.
Elsku Brynja, Ómar, Ragnar,
Birgir og Arnar, ég bið góðan guð að
varðveita ykkur og hugga.
Jóna.
FRÉTTIR
Fáskrúðsfirði - Fólk frá ferða-
skrifstofum í Reykjavík var ný-
lega á ferðalagi um suður- og
miðhluta Austurlands.Tilgangur
ferðarinnar var að kynna sér að-
stöðu- og afþreyingarmöguleika.
Þessi hópur er í því að selja
ferðir fyrir útlendinga og aðra út
á land. Boðið var upp á að fólk
frá öðrum stöðum á landinu yrði
með í þessari ferð og var hópur
frá Seyðisfirði með í för. Ferða-
skrifstofur sem voru í þessum hóp
sérhæfa sig í ferðum um Ísland.
Morgunblaðið/Albert Kemp
Ferðaskrifstofufólk á
ferð um Austurland
HVÍTASUNNUKIRKJAN á Ís-
landi hefur sent frá sér eftirfarandi
yfirlýsingu sem samþykkt var á að-
alfundi félagsins fyrir skömmu:
„Við upphaf nýrrar aldar hafa
vandamál mannsins enn sterk áhrif
á umhverfi okkar og þjóðfélag. Það
er sorglegt til þess að vita að með
aukinni velmegun þá stöndum við
frammi fyrir vaxandi tíðni sjálfs-
víga, hjónaskilnuðum fjölgar, fjöl-
skyldur eru í upplausn og fíkniefn-
vandinn fer vaxandi. Þessi
eftirsóttu efnislegu gæði hafa ekki
veitt þjóðinni þá lífsfyllingu sem
hún þarfnast. Gildi kristinnar trúar
hafa reynst fram að þessu hin
besta vörn, þess vegna vill Hvíta-
sunnukirkjan skora á alla að bera
málefni líðandi stundar saman við
kristin gildi og Biblíuna. Þrátt fyr-
ir átök undanfarinna ára um stöðu
kristinnar kirkju á Íslandi, þá leita
stöðugt fleiri á vit trúarinnar og
finna að lausnin er fólgin í per-
sónulegri trú á Jesú Krist. Hvíta-
sunnukirkjan skorar á ráðmenn
sem og landsmenn alla að lifa eftir
þeim loforðum sem flestir Íslend-
ingar hafa gefið, að gera Jesú
Krist að leiðtoga lífs síns. Við biðj-
um ráðamönnum og þjóðinni bless-
unar Guðs og farsæld til sjávar og
sveita.“
Yfirlýsing Hvítasunnukirkjunnar
Gildi kristinnar trúar hef-
ur reynst besta vörnin
Húsavík - Sport- og útivöruversl-
unin Tákn hefur verið opnuð að
nýju á Garðarsbraut 62 eftir gagn-
gerar endurbætur eftir bruna sem
varð í versluninni skömmu fyrir
síðustu jól. Ekki er hægt að segja
annað en vel hafi tekist til og
verslunin er glæsileg. Eigandi
versluninnar, Ingibjörg Jónsdóttir,
sagðist vera mjög ánægð með
hvernig til hefði tekist og nú væri
aðstaðan orðin eins og hún vildi
hafa hana.
Örfáum dögum eftir brunann
var verslunin opnuð í kaupfélags-
húsinu og var starfrækt þar á
meðan unnið var að viðgerðum.
Ingibjörg segist vera ánægð með
að vera komin á sinn stað aftur.
Verslunin
Tákn opnuð
á ný
Morgunblaðið/Hafþór Hreiðarsson
Ingibjörg Jónsdóttir, eig-
andi Tákns, er ánægð með
nýju verslunina.
Handrit afmælis- og minningargreina skulu vera vel frá gengin, vélrituð eða tölvusett. Sé
handrit tölvusett er æskilegt, að disklingur fylgi útprentuninni. Senda má greinar til blaðsins
í bréfsíma 569 1115, eða á netfang þess (minning@mbl.is). Nauðsynlegt er, að símanúmer höf-
undar/sendanda fylgi. Nánari upplýsingar má lesa á heimasíðum. Það eru vinsamleg tilmæli
að lengd greina fari ekki yfir eina örk A-4 miðað við meðallínubil og hæfilega línulengd — eða
2.200slög. Höfundar eru beðnir að hafa skírnarnöfn sín en ekki stuttnefni undir greinunum.